[Primeur] Review: Apple iPhone 3.5

Door Coltrui op dinsdag 18 november 2014 15:08 - Reacties (24)
Categorie: Varia, Views: 4.633

Groot nieuws. Apple introduceerde een nieuw model van de iPhone, waarbij ondergetekende de primeur genoot het toestel te mogen reviewen: de iPhone 3.5.

Op het eerste zicht, lijkt de iPhone 3.5 weinig af te wijken van de oude maar getrouwe iPhone 4, doch zijn er enkele zeer subtiele verschillen merkbaar. Eentje ervan is dat er zeer verfijnde inkepingen in de linkerbenedenhoek gegraveerd zijn, een ander - overigens enkel waarneembaar door de ultieme smartphone freak - is dat het glas van zowel front als back volledig naar de kloten is.
Mijn bevindingen op een rijtje.


Uiterlijk

http://ic.tweakimg.net/ext/va/955949.jpg

http://ic.tweakimg.net/ext/va/955950.jpg

http://ic.tweakimg.net/ext/va/955951.jpg

Dit model toont opvallend veel gelijkenissen met zijn voorganger, de iPhone 4. Even robuust, dezelfde compactheid en u kan er even ver mee gooien. Vergeleken met de nieuwste telg uit de iPhonefamilie echter, is de Apple iPhone 3.5 een esthetische verademing. Waar u zich met de iPhone 6 onsterfelijk belachelijk maakt, door met een quasi full blown 22" laptop aan uw oor rond te banjeren, geeft dit model iets meer blijk van discretie en finesse. 'Het vintage gebroken glasmotiefje voelt gezellig retro aan, zolang u het niet te dicht bij uw oor houdt,' om trots iPhone 3.5-eigenaar Vincent Van Gogh te citeren.


Achter het scherm

Het opwindende aan dit toestel, is dat u - hoe langer u de iPhone 3.5 aanwendt - hoe meer u te zien zal krijgen van wat zich onder de motorkap bevindt. Niets dat u meer kan opbeuren dan weerstandjes, koper en een halfblote processor, terwijl u op de spoedafdeling zit te wachten tot iemand uw vingers komt hechten. Ik denk dat hij ook performant is, maar dat weet ik niet zeker.


Gebruiksvriendelijkheid

In tegenstelling tot de meeste mobiele telefoons die heden ten dage op de markt verkrijgbaar zijn, bewijst de iPhone 3.5 uitermate gebruiksvriendelijk te zijn. Hij zegt steeds beleefd dank u wel, serveert een koekje bij de koffie en wast immer de handen na een ritje op de porseleinen troon.


Shut up and take my money!

Dit model is echter uitermate moeilijk verkrijgbaar, wegens beperkte voorraad. U kan altijd proberen er eentje te reserveren.

Koken

Door Coltrui op donderdag 04 september 2014 19:59 - Reacties (19)
Categorieën: Frustraties, Varia, Views: 2.469

U raadt nóóit wat er helemaal bovenaan mijn lijstje van Meest Tijdverspillende Bezigheden Aller Tijden prijkt. Nooit, zeg ik u!
Toch wel, Coltrui, toch wel! Koken! Het staat namelijk in de titel, domme flapdrol!
Nou nee. En een beetje beleefd blijven, graag. Nee, het meest nutteloze tijdsverdrijf dat ik kan bedenken, zijn sollicitatiegesprekken.

Iedereen die zich ooit aan de onderhandelingstafel tegenover een kandidaat-broodheer de bilnaad in het zweet heeft zitten zenuwen, weet immers perfect welke vragen hij of zij kan verwachten, wat perspectieven opent voor de Perfecte Voorbereiding. Nou ja, perfecte voorbereiding - het komt er op neer om de Meest Gestelde Vragen bijeen te oogsten via vriend Google, indrukwekkende antwoorden daarop te verzinnen en u aldus op die manier het perfecte imago aan te meten van een persoon die u eigenlijk helemaal níet bent. Nou, nuttig voor zo'n eerste indruk.

Verwacht u in het grijze Sollicitatieland dus niet aan wilde avonturen. Het onderhoud verloopt immer via een vast stramien, of u nu solliciteert naar die job als leerkracht, begrafenisondernemer of boterham met choco.
Dé opener van het routineuze gesprek, is ongetwijfeld 'Vertel eens iets over uzelf.' Deze perfecte ijsbreker verschaft de afnemer uwer kruisverhoor niet alleen een eerste indruk over uw communicatieve vaardigheden maar vooral de kans om te verdoezelen dat hij uw CV niet eens gelezen heeft. U wordt geacht uw levensverhaal in vlotte koetjes en kalfjesvermomming uit de doeken te doen, met als rode draad uw CV. Sla daarbij stiekem de jaartallen over die teloorgingen door mislukte opleidingen of wereldreizen, tenzij u over het talent beschikt deze te zó verklaren als waren het levenservaringen die bijdroegen tot de vervolmaking uwer identiteit. Vergeet ook vooral niet te vermelden dat u een creatieve duizendpoot bent, een teamplayer die ook in staat is om zelfstandig te werken. O, en in het geval u meerdere werkgevers (Edited. Thanks, Ronald8) heeft versleten, vermijdt u lastige vragen mits u snel even laat vallen dat u op zoek bent naar een 'nieuwe uitdaging'.

Dan volgt het moment waarop er naar uw interesse in het bedrijf wordt gepeild. Letterlijk: 'Wat u weet over het bedrijf?' Uiteraard heeft u de website van uw nieuwe werkgever in spe uitvoerig geraadpleegd, dus bent u in staat om alle opgeblazen commercieel getinte leugens die daar te vinden zijn, na te papegaaien. U brengt het uiteraard op zo'n manier, dat het lijkt alsof u reeds in uw moeders baarmoeder de hartenwens koesterde om daar ooit te mogen werken.

Tijd voor een uitermate verrassend confronterende en to-táál onverwachte vraag. 'Noem twee positieve en negatieve eigenschappen van uzelf.' U dient dan uw gezicht in de totáál-onverwacht-verrassende-confrontatie-modus te plooien die u urenlang in de spiegel heeft staan oefenen, terwijl u uw brein raadpleegt op zoek naar wat u alweer ter antwoord had ingestudeerd. Maakt eigenlijk niet uit wat u antwoordt, zolang uw pluspunten daadwerkelijk pluspunten zijn en uw negatieve eigenschappen... Nou ook. Beweer bijvoorbeeld dat u beseft dat u soms véél te hardnekkig bent en wel in die mate dat u niet kan gaan slapen voor een bepaald probleem is opgelost. Of poneer dat u betreurt dat u uw werk belangrijker vindt dan uw vrouw en kinderen. Die doet het ook goed.

Ook volgende toppertjes zullen de revue passeren:

'Bent u stressbestendig?' Nou, gewoon ja zeggen. Negeer daarbij uw okselvijvers en natte bilnaad.
'Wat is uw gewenste loon?' Deze instinker pareert u - zoals drie miljard Google Results ondertussen bewijzen - best met de tegenvraag wat de gehanteerde barema's zijn op betreffend bedrijf. Vermijd op die manier het risico dat de baas u kan verdenken van over- dan wel onderschatting en laat hem of haar maar een bod doen waar u rustig over kan nadenken.
'Waarom zouden we u kiezen in plaats van een andere kandidaat?' U heeft uiteraard geen flauw idee, want u zou bij God niet weten wie de andere kandidaten zijn. Anders was u in staat te wijzen op het feit dat kandidaat X syfilis heeft en kandidaat Y nog occasioneel in zijn bed plast, maar helaas - het gaat duidelijk over u, dus u zal uw sterke (ingestudeerde) kwaliteiten nógmaals in de verf moeten zetten. Liefst op een bescheiden manier, wat na de zesde keer toch wel moeilijk wordt.
'Waar zie je jezelf in vijf jaar?' Neem uw ondervrager niet kwalijk dat hij niet beseft dat u nog niets weet van het huidige bedrijfsorganogram, laat staan dat u nu exact kan voorspellen welke positie u binnen vijf jaar zou willen bekleden. Mompel iets met 'doorgroeimogelijkheden' en 'ambitie om het bedrijf nóg prominenter op de kaart te zetten' en u paait zichzelf ongetwijfeld de goede richting uit.

Dat kan anders, beste werkgever. Verzin eens wat nieuws. Daag uw sollicitanten uit, doorgrond hen met behulp van iets minder conventionele vragen.
Leg hen bijvoorbeeld een absurd raadsel voor waar geen antwoord voor bestaat en kijk hoe uw kandidaat omgaat met falen. Pols niet met woorden hoe uw nieuwe programmeur omgaat met ongewone situaties, maar laat hem of haar een omelet bereiden. Vraag niet aan uw sollicitant of die stressbestendig is, maar overhandig hem voor mijn part een rol vershoudfolie en verzoek er een mooi recht stuk af te scheuren, zonder een zenuwinzinking te krijgen.

Besef dat Google iedereen goed voorbereidt op uw oubollige cliché-vragen. Doe er iets aan, wil u de juiste kandidaat in dienst nemen. Want kiezen tussen twaalf kandidaten en evenveel ingestudeerde versies van hetzelfde gedichtje, lijkt me het equivalent van iets bestellen van een menukaart in het Chinees.

Eten, juist. Als u me nu wil excuseren, ik ga koken.

Nee, ik heb geen hongOMNOMNOM

Door Coltrui op woensdag 20 augustus 2014 21:48 - Reacties (48)
Categorie: Frustraties, Views: 5.560

Tijd voor een tip. Eén mijner levenslessen, gratisch ende voor niks, zomaar te grabbel voor u op dit weblog, waarbij ik mij nu even in het bijzonder richt tot de jonge, groene Casanova's onder u. Want ervaren ratten die het leven delen met een vrouw, hadden reeds sinds dat eerste afspraakje donders goed in de gaten dat er bepaalde activiteiten zijn die u nooit met de Lieflijkste Schepseltjes van het Andere Geslacht mag delen. Ik denk dan bijvoorbeeld - even uit de losse pols, want niet veel tijd - aan leuke bezigheden als 'het om het snelst het alfabet achterstevoren boeren', kleiduifschieten of haar afranselen met een roestige trapladder. Vinden ze niet leuk. Kost u charmepunten.

Maar dé meest faliekante move die u als Groentje kan maken, heren, is samen tafelen.
Tafelen, Coltrui? Ja, tafelen.
Serieus? Táfelen? Ja, hallo, dat staat er toch?
Stel u geen vragen, doe wat ik u sommeer en neem deze tips ter harte.

Op restaurant? Bescherm uw bord met gekromde arm en schrok het zo snel mogelijk leeg. Tot schervens toe als het moet - niks van aantrekken. Want van zodra de ober uw gerecht heeft gepresenteerd, vraagt ze geheid of u het hoofdingrediënt wel lust, dan wel volledig gaat opeten. Kunst is dan om vliegensvlug het antwoord 'Ja, hoor' uit uw volle mond gehijgd te krijgen, daar elke aarzeling - hoe kortstondig ook - resulteert in een bord dat vakkundig wordt leeggeroofd door een stel gelakte nagels.

Eten bestellen? Dat gaat meestal zo:

- Hey, ik ga pizza bestellen. Wil jij wat?
- Nee, geen zin in.

Laat me dat even vakkundig voor u vertalen:

- Ik verga zodanig van de honger dat ik een grote pizza met alles op en aan moet bestellen. Ik hoop dat ik daarmee voldaan zal zijn. Wil jij ook iets?
- Nee, ik eet de jouwe wel op.

Onthoud dit.

Zelf een late night snack fixen? Dito. De vraag of ze ook een klein hongertje lijdt en uw goed bedoelde aanbod om de portie frituurtroep te verdubbelen, doen haar kokhalzen.
'Hoe kan je nú nog iets binnenkrijgen!'
Hoofdschudden, theatraal ongeloof en ogen die het wereldrecord rollen met zes meter kapotverpulveren, zullen uw deel zijn. Tot de bitterballen op tafel komen. Elke hap die u neemt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden. En elke keer u uw handen moet schoonvegen, gebruikt u uw shirt, daar u de servettes galant heeft moeten afstaan voor haar gekwijl.

Waarom? Geen idee. Is het een soort Elfjesbescheidenheid die grandioos door het ijs boven de beerput zakt? Hebben de dames zichzelf in de loop der tijd het idee ingeprent te kunnen overleven op een halve ontpitte kerstomaat en een snipper sla die tussen de tanden blijft zitten, waardoor uw steak dan maar als tandenstoker moet fungeren?

Geen idee. Mijn advies:
  • Uithalen of laten leveren? Of ze nu honger heeft of niet: bestel altijd het driedubbele van wat uw eigen maag kan bolwerken.
  • Op restaurant: ga voorover hangen boven uw bord, dat u tevens met een gekromde arm beschermt tegen vijandige aanvallen van de Overkant. Laat uw vork links liggen en gebruik uw veel afschrikkender mes om uw voedsel prikkend tot u te nemen.
  • Kookt u zelf? Vraag nooit of ze honger heeft. Kook alsof u catert voor de hele bevolking van Ethiopië die alle Biafranen heeft uitgenodigd.
  • Last but not least: beken nooit dat bovenstaande u herkenbaar in de oren klinkt.
Brengt mijn advies geen zoden aan de dijk? Schaf u een roestige trapladder aan.

Smakelijk.

Zoekt u een bekwaam orthopedagoog?

Door Coltrui op vrijdag 15 augustus 2014 15:56 - Reacties (33)
Categorie: WTF, Views: 2.596

Niet iets wat jullie wellicht van mij gewend zijn, maar het moet mij van het hart... Klaar? GO!

Een vlotte hallo van mijnentwege, beste werkgever! Alles goed? U komt hier waarschijnlijk via google omdat u een openstaande vacature heeft voor een goede orthopedagoog, niet?
Wel, het lot is u vandaag niet goedgezind, want hier gaat u hem niet vinden. Maar niet getreurd, ik help u op een andere wijze, in die zin dat ik u even duid wie u vooral niet wil aanwerven. Het gaat om deze jongen:

http://www.zinloos.be/plagiaat/meneer.PNG

Een meneer die graag een boek voor u zou schrijven. De naam van deze jongeman uit Zwolle is Joas Johannes Levi, ofte Joas Muradjan. Hij is vierentwintig jaar en hij doet in het dagelijkse leven niet Miep Miep na, maar wél veel anderen. Sta me toe dit te elaboreren, beste werkgever, hier tevergeefs op zoek naar een integere werkkracht.

Ondergetekende wil wel eens wat stukjes bijeenpennen op een weblog, gewoon uit liefhebberij. Ook op Twitter ben ik redelijk actief te noemen. Nu wil het feit dat meneer Joas andermans hersenscheten blijkbaar wel leuk vindt, wel zó leuk dat hij moeilijk kan verkroppen dat hij ze zelf niet eerst heeft gelaten. Maar dat houdt Joas niet tegen hoor. Nee, Joas publiceert andermans stukjes alsof ze uit Joas' brein ontsproten zijn, of het nu gaat om blogposts of tweets: Joas is de Taiwanese Chinees van het internet.

http://www.zinloos.be/plagiaat/plagiaat4.PNG

Bovenstaande was de aanleiding. Een lezertje van me mailde me deze tip. Hij had namelijk een vreemde déjà vu. Een kijkje in het archief van zijn werkelijk prachtige collectie pareltjes, ik blijf bescheiden, leerde me dat alles op 'zijn' weblog jatwerk was en niet alleen van mij. Vriend Joas kopieerde zelfs comments van mijn weblog, en plaatste die zelf. Kijk, comments op zijn (nou ja) blog:

http://www.zinloos.be/plagiaat/plagiaat7.PNG

Vergelijk even met comments op mijn weblog:

http://www.zinloos.be/plagiaat/plagiaat8.PNG

http://www.zinloos.be/plagiaat/plagiaat9.PNG


Angstaanjagend, niet?

Maar Coltrui, overdrijf je nu niet? Nou, nee...

http://www.zinloos.be/plagiaat/plagiaat.PNG

Wut?


http://www.zinloos.be/plagiaat/plagiaat3.PNG

Say what?


Ik gooide deze bevindingen op twitter en al gauw bleek dat dit gewéldig originele heerschap niet alleen van mij kopieerde. Ook tweets werden trouwens zonder pardon gepost als 'eigen werk'. Al die mentions leidden blijkbaar tot een orthopedagogisch onverantwoorde paniek, waardoor zowel zijn weblog als twitteraccount verdwenen. Gelukkig had ik screenshots.

Wat ik maar wil zeggen, beste werkgever: neem deze knuppel niet aan. En voor wie hem kent: doe de groeten van Coltrui.

Dat is buren voor.

Door Coltrui op woensdag 16 juli 2014 15:25 - Reacties (61)
Categorie: Varia, Views: 8.193

Het was laat. Eigenlijk veel te laat om cheese cake te staan bakken, maar ondergetekende negeerde de klok die al na tienen 's avonds aangaf en ging dapper aan de slag. Koekjes werden met wat amandelschijfjes gemalen voor de bodem, even met gesmolten boter aangebakken in de oven en ik haalde de roomkaas en zure room uit de ijskast, speurend naar het benodigde ei. Geen ei. Mijn ijskast bleek eiloos. Zo eiloos als de gemiddelde dakpan.

'Zou ik durven aanbellen bij de buren?' raadpleegde ik mijn eega.
'Het is wel al laat, niet?' gooide ze - etiquettair onderlegd als ze is - in de weegschaal.
'Mja, maar alles is zo goed als klaar, het zou zonde zijn om weg te gooien, niet?'
'Het ruikt wel al lekker...'

En dan wint de geur van comfort food het van de etiquette. Vol schroom ging ik door de voordeur, om regel één van elk Nederlands recept in de praktijk te brengen. 'Leen een ei.'

De TV van de linkerburen stond luid genoeg om Romazigeuners mee te verjagen. Mijn vinger ging aarzelend naar de deurbel, maar ik bedacht me toen een mannenstem binnen plots begon te schreeuwen.
'Godverdomme, stomme kut!'
Buurman leek op dat moment een heel klein beetje in onvrede te leven met buurvrouw. Wellicht vandaar het idioot aantal TV-decibels. Ik bedacht me dat deze agressieve meneer, in volle echtelijke ruzie met zijn stomme kut, na tienen om een ei verzoeken vast niet gedekt wordt door mijn verzekering, dus leek het mij een strak plan om elders mijn geluk te gaan beproeven.
Ook bij buur twee brandde nog licht en werd luchtig gediscussieerd over wat de beeldbuis te gapen aanbood. Ik bande de bedelstaf uit mijn gedachten en belde aan. De stemmen verstomden. De TV ging uit.

Ik heb twee minuten gewacht. Een tweede keer bellen had duidelijk geen zin - daar zou ik ook geen ei buitmaken. Buur drie bleek niet thuis, of sliep al. Dus zat er niks anders op om als een mislukte Colombus eiloos weer huiswaarts te keren.
'En?'
'Niks,' negeerde ik het leedvermaak van de vrouw.
'Al bij de overburen geprobeerd?'
'Nee? Wie woont daar misschien?'
'Joviale mensen. Zwaaien toch enthousiast wanneer ik buiten kom.'

Een laatste poging kon geen kwaad. Ik belde aan en meteen deed een Turk open, gekleed in een mouwloos onderhemd. Aan zijn been, hing wat verlegen nageslacht.
'Sorry meneer, dat ik nog zo laat kom aanbellen, maar ik woon daar aan de overkant. Ik ben taart aan het maken en heb geen eieren meer. Ziet u, alle ingrediënten zijn klaar, ik hoef enkel nog een ei, vandaar dat ik mijn stoute schoenen heb aangetrokken om u op dit uur nog om een ei te verzoeken.'
De man kijkt wat onzeker.
'Wablieft?'
Wellicht was mijn zenuwachtige uitleg iets te ingewikkeld voor de man die pas een paar maanden in België vertoeft. Korte versie dan maar.
'Kan ik een ei lenen, alsjeblieft?'
'Oh, ei? Tuurlijk!'
Hij glimlacht, keert me even de rug toe en roept wat in het Turks naar binnen. Luttele seconden later staat zijn vrouw op de drempel, die me drie eieren toestopt.
'Dank u wel, mevrouw. Maar eentje is genoeg!'
'Neem mee, neem mee!' zegt ze.
'Ik breng jullie morgen nieuwe. Beloofd.'
'Neenee, mag niet! Niet terugbrengen. Dat is buren voor.'
'Dank u wel. Nogmaals, sorry voor het zo laat nog aanbellen.'
'Geen probleem!'
Ik geef het kind een aai over zijn bol en steek de straat weer over. Mét eieren!

Als zij ooit iets nodig hebben, ben ik de eerste die klaarstaat. Want dat is buren voor. Toch?