Oliehoorndol

Door Coltrui op zaterdag 05 september 2015 12:28 - Reacties (31)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 12.004

Hoi Lieverds, zijn we weer!


Op dit moment loopt er al een tijdje een topic in de Huiskamer, het luchtigere subforum van GoT, waar iedereen die wat te klagen heeft zijn of haar klacht kan deponeren, waarna ondergetekende de klachtenbrief formuleert.
Oogpunt was en is nog steeds om klantendienstmedewerkers eens iets ander voor ogen te schuiven dan droge vragen naar informatie, dan wel onbeschofte beschuldigingen.

Soms levert dat een standaard riedeltje als antwoord op, al dan niet vergezeld van een extraatje, edoch bij wijlen een hele leuke reactie.

Zo had mede-Tweaker Quad - wiens toestemming ik overigens heb om dit hier neer te plempen - een probleem met een fles Curry van de firma Oliehoorn. Er bleek, al van bij aankoop, een barst in de dop te zitten, waardoor de dosering bij eerste aanwending een beetje te wensen overliet. Oorspronkelijk dacht ik - vast in de winkel gebeurd door de vakkenvullers, maar goed, we doen er wat mee.

Dus ging volgende mailtje de deur uit.
Lekkere Oliehoorn,

De laatste 48 uren heb ik een waar inferno beleefd. Ik kan het nog steeds niet geloven en leef nu nóg in een soort roes, maar moet na al wat me overkomen is, nu wel leven met het feit dat mijn keuken onbewoonbaar is verklaard, mijn broer permanente schade lijdt aan de stembanden én ik mijn chihuahua kwijt ben. O en de lokale scouts heeft een prijs op mijn hoofd gezet. Twaalf dozen koekjes, om precies te zijn.

Oorzaak? Uw Currysaus. Onze Currysaus? Ja, uw Currysaus. 'Maar dat kan helemaal niet! Onze Currysaus is...' Jaja, wacht, laat uw wenkbrauwen maar langzaam weer zakken, ik elaboreer.

Twee dagen geleden had ik als fervent fan van uw sausjes zin in Curry. Ik zweer bij uw sausjes. Zo lang ik leef, komt die smerige boel van uw concurrentie mijn keuken niet in. Ooit heeft mijn broer bij wijze van 1 aprilgrap het eens gewaagd om me Heinzbocht voor te schotelen. Nou, daar ben ik twee dagen niet goed van geweest. Hij overigens een week of zes - oogkassen helen blijkbaar niet zo vlot.

Maar goed, trek in Currysaus, dus. Ik mijmerde even over waarmee ik de saus kon garneren. Ik koos voor een frikandel (van Mora).
Tevreden met deze uitstekende keuze, wandelde ik de keuken in, alwaar de chihuahua zat te bedelen aan de voeten van mijn broer, die cavia's aan het uitbenen was. Niet dat hij dol is op cavia's - hij had trek in uw Frietsaus en belieft geen frikandellen. (Zelfs niet die van Mora.)

Terwijl mijn frikandel (van Mora) een bruin jasje aangemeten kreeg, nam ik een groot bord, zinnens daar een gulle spiegel Currysaus op te etaleren. Ik draaide de nieuwe fles om en kneep. Toen ging alles razend snel.

Er moet íets in de fles gezeten hebben, waar Currysaus doodsbenauwd voor is, want het goedje wilde er zo snel mogelijk uit en liefst alles tegelijk. Het ene moment mik ik met de tong uit de mond behoedzaam de eerste druppels op mijn bord, het volgende ogenblik sta ik als een onopgeleide brandweerman saus in de rondte te spuiten met een debiet van negenhonderd liter per seconde. Mijn broer, die toen is beginnen schreeuwen, schrok zich te pletter en maakte daarbij een danig ongecontroleerde beweging dat zijn mes door het luchtruim kliefde alvorens op de tegels te kletsen, waarna het glijdend tegen de voordeur tot stilstand kwam.

Twaalf helse seconden heb ik daar oncontroleerbaar staan sproeien. Schreeuwend. Mijn broer in canon.
Het eindresultaat was schokkend. Al-les onder de saus. Alles rood. Mijn broer en ikzelf leken wel zes keer onverdoofd geslacht. De héle keuken was onherkenbaar verminkt en ergens onder die laag agressieve Curry zat mijn chihuahua. Ik hóór hem zachtjes 'wiffen' terwijl ik deze woorden type, maar ik zíe hem niet.

Mijn broer is toen - nog steeds schreeuwend - de trap opgerend en ging een verkwikkende douche nemen. Schreeuwend.
Terwijl ik de ravage in me opnam, ging de deurbel. Van onder tot boven besausd, gleed ik naar de voordeur, die ik niet kon opentrekken zonder eerst het mes op te rapen.
Voor mijn neus stonden twee scoutsmeisjes.
'Dag meneer, wij verkopen koekjes en...'
Hun woorden verstomden toen ze mijn verschijning zagen. Een man besmeurd in een rode, kleverige substantie, een groot mes in de hand.
Ze keken elkaar aan en zetten het op een gillen, precies twee octaven hoger dan mijn broer in de badkamer. Eén meisje liet haar koekjes voor wat ze waren en spurtte voor haar leven, tegen zo'n snelheid dat ze nu wel ongeveer in Senegal zal zitten. De andere jongedame verkoos flauw te vallen in de goot.

Onnodig te vermelden dat ik niet veel later bezoek kreeg van zwaarbewapende mannen in busjes met blauwe zwaailichten.

Met de politie is alles uitgeklaard. Die zeiden dat dit wel vaker gebeurt. Met mijn keuken komt het ook wel goed en mijn chihuahua, die zich nu waarschijnlijk in leven houdt met half uitgebeende cavia's, zal ik bij de verbouwingswerken vast wel terugvinden. Mijn broer? Nou, die schreeuwt ondertussen al iets minder hard. Komt allemaal snor.
Nee, niets van dit alles neem ik u kwalijk. Wat me echter wél dwarszit, is de barst in mijn geliefde fles Currysaus. Hoe komt die daar? Heeft u hier een plausibele verklaring voor?

[Afbeelding]

Met vriendelijke groeten,

Quad
Nu kan u als bedrijf op verschillende manieren reageren. U kan na drie regels zuchtend een Shift-Delete operatie uitvoeren. U kan een droog excuusmailtje terugzenden met de loze belofte de zaak uit te zoeken. En dan is er de 'Oliehoorn Way':
Fijnproever Quad,

Door verslagenheid en onbegrip moesten wij even op adem komen om zonder trillende vingers te reageren op onderstaande uiteenzetting van een situatie die wij onze grootste concurrenten nog niet zouden willen aandoen.
Los van de ravage is ons meer en meer duidelijk dat hier ook familiebanden, levens van dieren, kans op celstraf en traumatische schade bij scouts op het spel hebben gestaan.

Uiteindelijk voor ons een opluchting om te horen dat naast de cavia’s (die sowieso aan uitbenen toe waren) geen blijvende schade is aangericht!

Met alle emoties die losgekomen zijn ook binnen ons bedrijf na het lezen van uw bericht en daarbij de sessies met de bedrijfspsycholoog zijn wij nog niet in de feiten gedoken aan de hand van de door u verstrekte productiecodes.
Om het leed iets te verzachten sturen wij u wel alvast een nieuwe fles curry toe en tevens ook een fles van iedere andere saus binnen ons assortiment (met name de Wimpiesaus is niet verkeerd bij een Caviapootje) en brengen u vanzelfsprekend op de hoogte
wanneer wij meer achtergrondinformatie hebben gevonden met betrekking tot de merkwaardige barst in de dop.

P.s. Wij realiseren ons dat Rijssen niet om de hoek is bij Hoorn, maar mocht u eens in de buurt zijn dan bent u (en uw broer, de dames van scouting, de politieagenten en de Chihuahua) van harte welkom voor een rondleiding door de fabriek met tot slot een bezoek aan ons proefstation om u weer het volledige vertrouwen in onze producten te geven.


Met vriendelijke groet,

xx xx

Oliehoorn B.V.
De Compagnie 21
1689 AG Zwaag (Hoorn)
Een paar dagen later mocht Meneer de Klager dan ook volgend pakketje ontvangen:

http://www.zinloos.be/Cur2.jpg
http://www.zinloos.be/Chi1.jpg


Kudos voor Oliehoorn en mijns inziens hebben deze mensen een bedankje verdiend in de vorm van een foto, die hier dan een plaatsje in de Hall of Fame kan krijgen.

Wie over Photoshop-skills beschikt, wordt dan ook van harte aangemoedigd om wat leuks van deze foto te maken (Origineel).
Denk chihuahua en cavia.

Inzendingen welkom in de comments.


Fijn weekend!

[Primeur] Review: Apple iPhone 3.5

Door Coltrui op dinsdag 18 november 2014 15:08 - Reacties (25)
Categorie: Varia, Views: 7.102

Edit: hij is intussen - uiteraard - verkocht. :)


Groot nieuws. Apple introduceerde een nieuw model van de iPhone, waarbij ondergetekende de primeur genoot het toestel te mogen reviewen: de iPhone 3.5.

Op het eerste zicht, lijkt de iPhone 3.5 weinig af te wijken van de oude maar getrouwe iPhone 4, doch zijn er enkele zeer subtiele verschillen merkbaar. Eentje ervan is dat er zeer verfijnde inkepingen in de linkerbenedenhoek gegraveerd zijn, een ander - overigens enkel waarneembaar door de ultieme smartphone freak - is dat het glas van zowel front als back volledig naar de kloten is.
Mijn bevindingen op een rijtje.


Uiterlijk

http://ic.tweakimg.net/ext/va/955949.jpg

http://ic.tweakimg.net/ext/va/955950.jpg

http://ic.tweakimg.net/ext/va/955951.jpg

Dit model toont opvallend veel gelijkenissen met zijn voorganger, de iPhone 4. Even robuust, dezelfde compactheid en u kan er even ver mee gooien. Vergeleken met de nieuwste telg uit de iPhonefamilie echter, is de Apple iPhone 3.5 een esthetische verademing. Waar u zich met de iPhone 6 onsterfelijk belachelijk maakt, door met een quasi full blown 22" laptop aan uw oor rond te banjeren, geeft dit model iets meer blijk van discretie en finesse. 'Het vintage gebroken glasmotiefje voelt gezellig retro aan, zolang u het niet te dicht bij uw oor houdt,' om trots iPhone 3.5-eigenaar Vincent Van Gogh te citeren.


Achter het scherm

Het opwindende aan dit toestel, is dat u - hoe langer u de iPhone 3.5 aanwendt - hoe meer u te zien zal krijgen van wat zich onder de motorkap bevindt. Niets dat u meer kan opbeuren dan weerstandjes, koper en een halfblote processor, terwijl u op de spoedafdeling zit te wachten tot iemand uw vingers komt hechten. Ik denk dat hij ook performant is, maar dat weet ik niet zeker.


Gebruiksvriendelijkheid

In tegenstelling tot de meeste mobiele telefoons die heden ten dage op de markt verkrijgbaar zijn, bewijst de iPhone 3.5 uitermate gebruiksvriendelijk te zijn. Hij zegt steeds beleefd dank u wel, serveert een koekje bij de koffie en wast immer de handen na een ritje op de porseleinen troon.


Shut up and take my money!

Dit model is echter uitermate moeilijk verkrijgbaar, wegens beperkte voorraad. U kan altijd proberen er eentje te reserveren.

Koken

Door Coltrui op donderdag 04 september 2014 19:59 - Reacties (20)
Categorieën: Frustraties, Varia, Views: 4.588

U raadt nóóit wat er helemaal bovenaan mijn lijstje van Meest Tijdverspillende Bezigheden Aller Tijden prijkt. Nooit, zeg ik u!
Toch wel, Coltrui, toch wel! Koken! Het staat namelijk in de titel, domme flapdrol!
Nou nee. En een beetje beleefd blijven, graag. Nee, het meest nutteloze tijdsverdrijf dat ik kan bedenken, zijn sollicitatiegesprekken.

Iedereen die zich ooit aan de onderhandelingstafel tegenover een kandidaat-broodheer de bilnaad in het zweet heeft zitten zenuwen, weet immers perfect welke vragen hij of zij kan verwachten, wat perspectieven opent voor de Perfecte Voorbereiding. Nou ja, perfecte voorbereiding - het komt er op neer om de Meest Gestelde Vragen bijeen te oogsten via vriend Google, indrukwekkende antwoorden daarop te verzinnen en u aldus op die manier het perfecte imago aan te meten van een persoon die u eigenlijk helemaal níet bent. Nou, nuttig voor zo'n eerste indruk.

Verwacht u in het grijze Sollicitatieland dus niet aan wilde avonturen. Het onderhoud verloopt immer via een vast stramien, of u nu solliciteert naar die job als leerkracht, begrafenisondernemer of boterham met choco.
Dé opener van het routineuze gesprek, is ongetwijfeld 'Vertel eens iets over uzelf.' Deze perfecte ijsbreker verschaft de afnemer uwer kruisverhoor niet alleen een eerste indruk over uw communicatieve vaardigheden maar vooral de kans om te verdoezelen dat hij uw CV niet eens gelezen heeft. U wordt geacht uw levensverhaal in vlotte koetjes en kalfjesvermomming uit de doeken te doen, met als rode draad uw CV. Sla daarbij stiekem de jaartallen over die teloorgingen door mislukte opleidingen of wereldreizen, tenzij u over het talent beschikt deze te zó verklaren als waren het levenservaringen die bijdroegen tot de vervolmaking uwer identiteit. Vergeet ook vooral niet te vermelden dat u een creatieve duizendpoot bent, een teamplayer die ook in staat is om zelfstandig te werken. O, en in het geval u meerdere werkgevers (Edited. Thanks, Ronald8) heeft versleten, vermijdt u lastige vragen mits u snel even laat vallen dat u op zoek bent naar een 'nieuwe uitdaging'.

Dan volgt het moment waarop er naar uw interesse in het bedrijf wordt gepeild. Letterlijk: 'Wat u weet over het bedrijf?' Uiteraard heeft u de website van uw nieuwe werkgever in spe uitvoerig geraadpleegd, dus bent u in staat om alle opgeblazen commercieel getinte leugens die daar te vinden zijn, na te papegaaien. U brengt het uiteraard op zo'n manier, dat het lijkt alsof u reeds in uw moeders baarmoeder de hartenwens koesterde om daar ooit te mogen werken.

Tijd voor een uitermate verrassend confronterende en to-táál onverwachte vraag. 'Noem twee positieve en negatieve eigenschappen van uzelf.' U dient dan uw gezicht in de totáál-onverwacht-verrassende-confrontatie-modus te plooien die u urenlang in de spiegel heeft staan oefenen, terwijl u uw brein raadpleegt op zoek naar wat u alweer ter antwoord had ingestudeerd. Maakt eigenlijk niet uit wat u antwoordt, zolang uw pluspunten daadwerkelijk pluspunten zijn en uw negatieve eigenschappen... Nou ook. Beweer bijvoorbeeld dat u beseft dat u soms véél te hardnekkig bent en wel in die mate dat u niet kan gaan slapen voor een bepaald probleem is opgelost. Of poneer dat u betreurt dat u uw werk belangrijker vindt dan uw vrouw en kinderen. Die doet het ook goed.

Ook volgende toppertjes zullen de revue passeren:

'Bent u stressbestendig?' Nou, gewoon ja zeggen. Negeer daarbij uw okselvijvers en natte bilnaad.
'Wat is uw gewenste loon?' Deze instinker pareert u - zoals drie miljard Google Results ondertussen bewijzen - best met de tegenvraag wat de gehanteerde barema's zijn op betreffend bedrijf. Vermijd op die manier het risico dat de baas u kan verdenken van over- dan wel onderschatting en laat hem of haar maar een bod doen waar u rustig over kan nadenken.
'Waarom zouden we u kiezen in plaats van een andere kandidaat?' U heeft uiteraard geen flauw idee, want u zou bij God niet weten wie de andere kandidaten zijn. Anders was u in staat te wijzen op het feit dat kandidaat X syfilis heeft en kandidaat Y nog occasioneel in zijn bed plast, maar helaas - het gaat duidelijk over u, dus u zal uw sterke (ingestudeerde) kwaliteiten nógmaals in de verf moeten zetten. Liefst op een bescheiden manier, wat na de zesde keer toch wel moeilijk wordt.
'Waar zie je jezelf in vijf jaar?' Neem uw ondervrager niet kwalijk dat hij niet beseft dat u nog niets weet van het huidige bedrijfsorganogram, laat staan dat u nu exact kan voorspellen welke positie u binnen vijf jaar zou willen bekleden. Mompel iets met 'doorgroeimogelijkheden' en 'ambitie om het bedrijf nóg prominenter op de kaart te zetten' en u paait zichzelf ongetwijfeld de goede richting uit.

Dat kan anders, beste werkgever. Verzin eens wat nieuws. Daag uw sollicitanten uit, doorgrond hen met behulp van iets minder conventionele vragen.
Leg hen bijvoorbeeld een absurd raadsel voor waar geen antwoord voor bestaat en kijk hoe uw kandidaat omgaat met falen. Pols niet met woorden hoe uw nieuwe programmeur omgaat met ongewone situaties, maar laat hem of haar een omelet bereiden. Vraag niet aan uw sollicitant of die stressbestendig is, maar overhandig hem voor mijn part een rol vershoudfolie en verzoek er een mooi recht stuk af te scheuren, zonder een zenuwinzinking te krijgen.

Besef dat Google iedereen goed voorbereidt op uw oubollige cliché-vragen. Doe er iets aan, wil u de juiste kandidaat in dienst nemen. Want kiezen tussen twaalf kandidaten en evenveel ingestudeerde versies van hetzelfde gedichtje, lijkt me het equivalent van iets bestellen van een menukaart in het Chinees.

Eten, juist. Als u me nu wil excuseren, ik ga koken.

Nee, ik heb geen hongOMNOMNOM

Door Coltrui op woensdag 20 augustus 2014 21:48 - Reacties (48)
Categorie: Frustraties, Views: 7.581

Tijd voor een tip. Eén mijner levenslessen, gratisch ende voor niks, zomaar te grabbel voor u op dit weblog, waarbij ik mij nu even in het bijzonder richt tot de jonge, groene Casanova's onder u. Want ervaren ratten die het leven delen met een vrouw, hadden reeds sinds dat eerste afspraakje donders goed in de gaten dat er bepaalde activiteiten zijn die u nooit met de Lieflijkste Schepseltjes van het Andere Geslacht mag delen. Ik denk dan bijvoorbeeld - even uit de losse pols, want niet veel tijd - aan leuke bezigheden als 'het om het snelst het alfabet achterstevoren boeren', kleiduifschieten of haar afranselen met een roestige trapladder. Vinden ze niet leuk. Kost u charmepunten.

Maar dé meest faliekante move die u als Groentje kan maken, heren, is samen tafelen.
Tafelen, Coltrui? Ja, tafelen.
Serieus? Táfelen? Ja, hallo, dat staat er toch?
Stel u geen vragen, doe wat ik u sommeer en neem deze tips ter harte.

Op restaurant? Bescherm uw bord met gekromde arm en schrok het zo snel mogelijk leeg. Tot schervens toe als het moet - niks van aantrekken. Want van zodra de ober uw gerecht heeft gepresenteerd, vraagt ze geheid of u het hoofdingrediënt wel lust, dan wel volledig gaat opeten. Kunst is dan om vliegensvlug het antwoord 'Ja, hoor' uit uw volle mond gehijgd te krijgen, daar elke aarzeling - hoe kortstondig ook - resulteert in een bord dat vakkundig wordt leeggeroofd door een stel gelakte nagels.

Eten bestellen? Dat gaat meestal zo:

- Hey, ik ga pizza bestellen. Wil jij wat?
- Nee, geen zin in.

Laat me dat even vakkundig voor u vertalen:

- Ik verga zodanig van de honger dat ik een grote pizza met alles op en aan moet bestellen. Ik hoop dat ik daarmee voldaan zal zijn. Wil jij ook iets?
- Nee, ik eet de jouwe wel op.

Onthoud dit.

Zelf een late night snack fixen? Dito. De vraag of ze ook een klein hongertje lijdt en uw goed bedoelde aanbod om de portie frituurtroep te verdubbelen, doen haar kokhalzen.
'Hoe kan je nú nog iets binnenkrijgen!'
Hoofdschudden, theatraal ongeloof en ogen die het wereldrecord rollen met zes meter kapotverpulveren, zullen uw deel zijn. Tot de bitterballen op tafel komen. Elke hap die u neemt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden. En elke keer u uw handen moet schoonvegen, gebruikt u uw shirt, daar u de servettes galant heeft moeten afstaan voor haar gekwijl.

Waarom? Geen idee. Is het een soort Elfjesbescheidenheid die grandioos door het ijs boven de beerput zakt? Hebben de dames zichzelf in de loop der tijd het idee ingeprent te kunnen overleven op een halve ontpitte kerstomaat en een snipper sla die tussen de tanden blijft zitten, waardoor uw steak dan maar als tandenstoker moet fungeren?

Geen idee. Mijn advies:
  • Uithalen of laten leveren? Of ze nu honger heeft of niet: bestel altijd het driedubbele van wat uw eigen maag kan bolwerken.
  • Op restaurant: ga voorover hangen boven uw bord, dat u tevens met een gekromde arm beschermt tegen vijandige aanvallen van de Overkant. Laat uw vork links liggen en gebruik uw veel afschrikkender mes om uw voedsel prikkend tot u te nemen.
  • Kookt u zelf? Vraag nooit of ze honger heeft. Kook alsof u catert voor de hele bevolking van Ethiopië die alle Biafranen heeft uitgenodigd.
  • Last but not least: beken nooit dat bovenstaande u herkenbaar in de oren klinkt.
Brengt mijn advies geen zoden aan de dijk? Schaf u een roestige trapladder aan.

Smakelijk.

Dat is buren voor.

Door Coltrui op woensdag 16 juli 2014 15:25 - Reacties (61)
Categorie: Varia, Views: 10.226

Het was laat. Eigenlijk veel te laat om cheese cake te staan bakken, maar ondergetekende negeerde de klok die al na tienen 's avonds aangaf en ging dapper aan de slag. Koekjes werden met wat amandelschijfjes gemalen voor de bodem, even met gesmolten boter aangebakken in de oven en ik haalde de roomkaas en zure room uit de ijskast, speurend naar het benodigde ei. Geen ei. Mijn ijskast bleek eiloos. Zo eiloos als de gemiddelde dakpan.

'Zou ik durven aanbellen bij de buren?' raadpleegde ik mijn eega.
'Het is wel al laat, niet?' gooide ze - etiquettair onderlegd als ze is - in de weegschaal.
'Mja, maar alles is zo goed als klaar, het zou zonde zijn om weg te gooien, niet?'
'Het ruikt wel al lekker...'

En dan wint de geur van comfort food het van de etiquette. Vol schroom ging ik door de voordeur, om regel één van elk Nederlands recept in de praktijk te brengen. 'Leen een ei.'

De TV van de linkerburen stond luid genoeg om Romazigeuners mee te verjagen. Mijn vinger ging aarzelend naar de deurbel, maar ik bedacht me toen een mannenstem binnen plots begon te schreeuwen.
'Godverdomme, stomme kut!'
Buurman leek op dat moment een heel klein beetje in onvrede te leven met buurvrouw. Wellicht vandaar het idioot aantal TV-decibels. Ik bedacht me dat deze agressieve meneer, in volle echtelijke ruzie met zijn stomme kut, na tienen om een ei verzoeken vast niet gedekt wordt door mijn verzekering, dus leek het mij een strak plan om elders mijn geluk te gaan beproeven.
Ook bij buur twee brandde nog licht en werd luchtig gediscussieerd over wat de beeldbuis te gapen aanbood. Ik bande de bedelstaf uit mijn gedachten en belde aan. De stemmen verstomden. De TV ging uit.

Ik heb twee minuten gewacht. Een tweede keer bellen had duidelijk geen zin - daar zou ik ook geen ei buitmaken. Buur drie bleek niet thuis, of sliep al. Dus zat er niks anders op om als een mislukte Colombus eiloos weer huiswaarts te keren.
'En?'
'Niks,' negeerde ik het leedvermaak van de vrouw.
'Al bij de overburen geprobeerd?'
'Nee? Wie woont daar misschien?'
'Joviale mensen. Zwaaien toch enthousiast wanneer ik buiten kom.'

Een laatste poging kon geen kwaad. Ik belde aan en meteen deed een Turk open, gekleed in een mouwloos onderhemd. Aan zijn been, hing wat verlegen nageslacht.
'Sorry meneer, dat ik nog zo laat kom aanbellen, maar ik woon daar aan de overkant. Ik ben taart aan het maken en heb geen eieren meer. Ziet u, alle ingrediënten zijn klaar, ik hoef enkel nog een ei, vandaar dat ik mijn stoute schoenen heb aangetrokken om u op dit uur nog om een ei te verzoeken.'
De man kijkt wat onzeker.
'Wablieft?'
Wellicht was mijn zenuwachtige uitleg iets te ingewikkeld voor de man die pas een paar maanden in België vertoeft. Korte versie dan maar.
'Kan ik een ei lenen, alsjeblieft?'
'Oh, ei? Tuurlijk!'
Hij glimlacht, keert me even de rug toe en roept wat in het Turks naar binnen. Luttele seconden later staat zijn vrouw op de drempel, die me drie eieren toestopt.
'Dank u wel, mevrouw. Maar eentje is genoeg!'
'Neem mee, neem mee!' zegt ze.
'Ik breng jullie morgen nieuwe. Beloofd.'
'Neenee, mag niet! Niet terugbrengen. Dat is buren voor.'
'Dank u wel. Nogmaals, sorry voor het zo laat nog aanbellen.'
'Geen probleem!'
Ik geef het kind een aai over zijn bol en steek de straat weer over. Mét eieren!

Als zij ooit iets nodig hebben, ben ik de eerste die klaarstaat. Want dat is buren voor. Toch?