Koken

Door Coltrui op donderdag 04 september 2014 19:59 - Reacties (19)
Categorieën: Frustraties, Varia, Views: 2.111

U raadt nóóit wat er helemaal bovenaan mijn lijstje van Meest Tijdverspillende Bezigheden Aller Tijden prijkt. Nooit, zeg ik u!
Toch wel, Coltrui, toch wel! Koken! Het staat namelijk in de titel, domme flapdrol!
Nou nee. En een beetje beleefd blijven, graag. Nee, het meest nutteloze tijdsverdrijf dat ik kan bedenken, zijn sollicitatiegesprekken.

Iedereen die zich ooit aan de onderhandelingstafel tegenover een kandidaat-broodheer de bilnaad in het zweet heeft zitten zenuwen, weet immers perfect welke vragen hij of zij kan verwachten, wat perspectieven opent voor de Perfecte Voorbereiding. Nou ja, perfecte voorbereiding - het komt er op neer om de Meest Gestelde Vragen bijeen te oogsten via vriend Google, indrukwekkende antwoorden daarop te verzinnen en u aldus op die manier het perfecte imago aan te meten van een persoon die u eigenlijk helemaal níet bent. Nou, nuttig voor zo'n eerste indruk.

Verwacht u in het grijze Sollicitatieland dus niet aan wilde avonturen. Het onderhoud verloopt immer via een vast stramien, of u nu solliciteert naar die job als leerkracht, begrafenisondernemer of boterham met choco.
Dé opener van het routineuze gesprek, is ongetwijfeld 'Vertel eens iets over uzelf.' Deze perfecte ijsbreker verschaft de afnemer uwer kruisverhoor niet alleen een eerste indruk over uw communicatieve vaardigheden maar vooral de kans om te verdoezelen dat hij uw CV niet eens gelezen heeft. U wordt geacht uw levensverhaal in vlotte koetjes en kalfjesvermomming uit de doeken te doen, met als rode draad uw CV. Sla daarbij stiekem de jaartallen over die teloorgingen door mislukte opleidingen of wereldreizen, tenzij u over het talent beschikt deze te zó verklaren als waren het levenservaringen die bijdroegen tot de vervolmaking uwer identiteit. Vergeet ook vooral niet te vermelden dat u een creatieve duizendpoot bent, een teamplayer die ook in staat is om zelfstandig te werken. O, en in het geval u meerdere werkgevers (Edited. Thanks, Ronald8) heeft versleten, vermijdt u lastige vragen mits u snel even laat vallen dat u op zoek bent naar een 'nieuwe uitdaging'.

Dan volgt het moment waarop er naar uw interesse in het bedrijf wordt gepeild. Letterlijk: 'Wat u weet over het bedrijf?' Uiteraard heeft u de website van uw nieuwe werkgever in spe uitvoerig geraadpleegd, dus bent u in staat om alle opgeblazen commercieel getinte leugens die daar te vinden zijn, na te papegaaien. U brengt het uiteraard op zo'n manier, dat het lijkt alsof u reeds in uw moeders baarmoeder de hartenwens koesterde om daar ooit te mogen werken.

Tijd voor een uitermate verrassend confronterende en to-táál onverwachte vraag. 'Noem twee positieve en negatieve eigenschappen van uzelf.' U dient dan uw gezicht in de totáál-onverwacht-verrassende-confrontatie-modus te plooien die u urenlang in de spiegel heeft staan oefenen, terwijl u uw brein raadpleegt op zoek naar wat u alweer ter antwoord had ingestudeerd. Maakt eigenlijk niet uit wat u antwoordt, zolang uw pluspunten daadwerkelijk pluspunten zijn en uw negatieve eigenschappen... Nou ook. Beweer bijvoorbeeld dat u beseft dat u soms véél te hardnekkig bent en wel in die mate dat u niet kan gaan slapen voor een bepaald probleem is opgelost. Of poneer dat u betreurt dat u uw werk belangrijker vindt dan uw vrouw en kinderen. Die doet het ook goed.

Ook volgende toppertjes zullen de revue passeren:

'Bent u stressbestendig?' Nou, gewoon ja zeggen. Negeer daarbij uw okselvijvers en natte bilnaad.
'Wat is uw gewenste loon?' Deze instinker pareert u - zoals drie miljard Google Results ondertussen bewijzen - best met de tegenvraag wat de gehanteerde barema's zijn op betreffend bedrijf. Vermijd op die manier het risico dat de baas u kan verdenken van over- dan wel onderschatting en laat hem of haar maar een bod doen waar u rustig over kan nadenken.
'Waarom zouden we u kiezen in plaats van een andere kandidaat?' U heeft uiteraard geen flauw idee, want u zou bij God niet weten wie de andere kandidaten zijn. Anders was u in staat te wijzen op het feit dat kandidaat X syfilis heeft en kandidaat Y nog occasioneel in zijn bed plast, maar helaas - het gaat duidelijk over u, dus u zal uw sterke (ingestudeerde) kwaliteiten nógmaals in de verf moeten zetten. Liefst op een bescheiden manier, wat na de zesde keer toch wel moeilijk wordt.
'Waar zie je jezelf in vijf jaar?' Neem uw ondervrager niet kwalijk dat hij niet beseft dat u nog niets weet van het huidige bedrijfsorganogram, laat staan dat u nu exact kan voorspellen welke positie u binnen vijf jaar zou willen bekleden. Mompel iets met 'doorgroeimogelijkheden' en 'ambitie om het bedrijf nóg prominenter op de kaart te zetten' en u paait zichzelf ongetwijfeld de goede richting uit.

Dat kan anders, beste werkgever. Verzin eens wat nieuws. Daag uw sollicitanten uit, doorgrond hen met behulp van iets minder conventionele vragen.
Leg hen bijvoorbeeld een absurd raadsel voor waar geen antwoord voor bestaat en kijk hoe uw kandidaat omgaat met falen. Pols niet met woorden hoe uw nieuwe programmeur omgaat met ongewone situaties, maar laat hem of haar een omelet bereiden. Vraag niet aan uw sollicitant of die stressbestendig is, maar overhandig hem voor mijn part een rol vershoudfolie en verzoek er een mooi recht stuk af te scheuren, zonder een zenuwinzinking te krijgen.

Besef dat Google iedereen goed voorbereidt op uw oubollige cliché-vragen. Doe er iets aan, wil u de juiste kandidaat in dienst nemen. Want kiezen tussen twaalf kandidaten en evenveel ingestudeerde versies van hetzelfde gedichtje, lijkt me het equivalent van iets bestellen van een menukaart in het Chinees.

Eten, juist. Als u me nu wil excuseren, ik ga koken.

Nee, ik heb geen hongOMNOMNOM

Door Coltrui op woensdag 20 augustus 2014 21:48 - Reacties (48)
Categorie: Frustraties, Views: 5.230

Tijd voor een tip. Eén mijner levenslessen, gratisch ende voor niks, zomaar te grabbel voor u op dit weblog, waarbij ik mij nu even in het bijzonder richt tot de jonge, groene Casanova's onder u. Want ervaren ratten die het leven delen met een vrouw, hadden reeds sinds dat eerste afspraakje donders goed in de gaten dat er bepaalde activiteiten zijn die u nooit met de Lieflijkste Schepseltjes van het Andere Geslacht mag delen. Ik denk dan bijvoorbeeld - even uit de losse pols, want niet veel tijd - aan leuke bezigheden als 'het om het snelst het alfabet achterstevoren boeren', kleiduifschieten of haar afranselen met een roestige trapladder. Vinden ze niet leuk. Kost u charmepunten.

Maar dé meest faliekante move die u als Groentje kan maken, heren, is samen tafelen.
Tafelen, Coltrui? Ja, tafelen.
Serieus? Táfelen? Ja, hallo, dat staat er toch?
Stel u geen vragen, doe wat ik u sommeer en neem deze tips ter harte.

Op restaurant? Bescherm uw bord met gekromde arm en schrok het zo snel mogelijk leeg. Tot schervens toe als het moet - niks van aantrekken. Want van zodra de ober uw gerecht heeft gepresenteerd, vraagt ze geheid of u het hoofdingrediënt wel lust, dan wel volledig gaat opeten. Kunst is dan om vliegensvlug het antwoord 'Ja, hoor' uit uw volle mond gehijgd te krijgen, daar elke aarzeling - hoe kortstondig ook - resulteert in een bord dat vakkundig wordt leeggeroofd door een stel gelakte nagels.

Eten bestellen? Dat gaat meestal zo:

- Hey, ik ga pizza bestellen. Wil jij wat?
- Nee, geen zin in.

Laat me dat even vakkundig voor u vertalen:

- Ik verga zodanig van de honger dat ik een grote pizza met alles op en aan moet bestellen. Ik hoop dat ik daarmee voldaan zal zijn. Wil jij ook iets?
- Nee, ik eet de jouwe wel op.

Onthoud dit.

Zelf een late night snack fixen? Dito. De vraag of ze ook een klein hongertje lijdt en uw goed bedoelde aanbod om de portie frituurtroep te verdubbelen, doen haar kokhalzen.
'Hoe kan je nú nog iets binnenkrijgen!'
Hoofdschudden, theatraal ongeloof en ogen die het wereldrecord rollen met zes meter kapotverpulveren, zullen uw deel zijn. Tot de bitterballen op tafel komen. Elke hap die u neemt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden. En elke keer u uw handen moet schoonvegen, gebruikt u uw shirt, daar u de servettes galant heeft moeten afstaan voor haar gekwijl.

Waarom? Geen idee. Is het een soort Elfjesbescheidenheid die grandioos door het ijs boven de beerput zakt? Hebben de dames zichzelf in de loop der tijd het idee ingeprent te kunnen overleven op een halve ontpitte kerstomaat en een snipper sla die tussen de tanden blijft zitten, waardoor uw steak dan maar als tandenstoker moet fungeren?

Geen idee. Mijn advies:
  • Uithalen of laten leveren? Of ze nu honger heeft of niet: bestel altijd het driedubbele van wat uw eigen maag kan bolwerken.
  • Op restaurant: ga voorover hangen boven uw bord, dat u tevens met een gekromde arm beschermt tegen vijandige aanvallen van de Overkant. Laat uw vork links liggen en gebruik uw veel afschrikkender mes om uw voedsel prikkend tot u te nemen.
  • Kookt u zelf? Vraag nooit of ze honger heeft. Kook alsof u catert voor de hele bevolking van Ethiopië die alle Biafranen heeft uitgenodigd.
  • Last but not least: beken nooit dat bovenstaande u herkenbaar in de oren klinkt.
Brengt mijn advies geen zoden aan de dijk? Schaf u een roestige trapladder aan.

Smakelijk.

Dat is buren voor.

Door Coltrui op woensdag 16 juli 2014 15:25 - Reacties (61)
Categorie: Varia, Views: 7.915

Het was laat. Eigenlijk veel te laat om cheese cake te staan bakken, maar ondergetekende negeerde de klok die al na tienen 's avonds aangaf en ging dapper aan de slag. Koekjes werden met wat amandelschijfjes gemalen voor de bodem, even met gesmolten boter aangebakken in de oven en ik haalde de roomkaas en zure room uit de ijskast, speurend naar het benodigde ei. Geen ei. Mijn ijskast bleek eiloos. Zo eiloos als de gemiddelde dakpan.

'Zou ik durven aanbellen bij de buren?' raadpleegde ik mijn eega.
'Het is wel al laat, niet?' gooide ze - etiquettair onderlegd als ze is - in de weegschaal.
'Mja, maar alles is zo goed als klaar, het zou zonde zijn om weg te gooien, niet?'
'Het ruikt wel al lekker...'

En dan wint de geur van comfort food het van de etiquette. Vol schroom ging ik door de voordeur, om regel één van elk Nederlands recept in de praktijk te brengen. 'Leen een ei.'

De TV van de linkerburen stond luid genoeg om Romazigeuners mee te verjagen. Mijn vinger ging aarzelend naar de deurbel, maar ik bedacht me toen een mannenstem binnen plots begon te schreeuwen.
'Godverdomme, stomme kut!'
Buurman leek op dat moment een heel klein beetje in onvrede te leven met buurvrouw. Wellicht vandaar het idioot aantal TV-decibels. Ik bedacht me dat deze agressieve meneer, in volle echtelijke ruzie met zijn stomme kut, na tienen om een ei verzoeken vast niet gedekt wordt door mijn verzekering, dus leek het mij een strak plan om elders mijn geluk te gaan beproeven.
Ook bij buur twee brandde nog licht en werd luchtig gediscussieerd over wat de beeldbuis te gapen aanbood. Ik bande de bedelstaf uit mijn gedachten en belde aan. De stemmen verstomden. De TV ging uit.

Ik heb twee minuten gewacht. Een tweede keer bellen had duidelijk geen zin - daar zou ik ook geen ei buitmaken. Buur drie bleek niet thuis, of sliep al. Dus zat er niks anders op om als een mislukte Colombus eiloos weer huiswaarts te keren.
'En?'
'Niks,' negeerde ik het leedvermaak van de vrouw.
'Al bij de overburen geprobeerd?'
'Nee? Wie woont daar misschien?'
'Joviale mensen. Zwaaien toch enthousiast wanneer ik buiten kom.'

Een laatste poging kon geen kwaad. Ik belde aan en meteen deed een Turk open, gekleed in een mouwloos onderhemd. Aan zijn been, hing wat verlegen nageslacht.
'Sorry meneer, dat ik nog zo laat kom aanbellen, maar ik woon daar aan de overkant. Ik ben taart aan het maken en heb geen eieren meer. Ziet u, alle ingrediënten zijn klaar, ik hoef enkel nog een ei, vandaar dat ik mijn stoute schoenen heb aangetrokken om u op dit uur nog om een ei te verzoeken.'
De man kijkt wat onzeker.
'Wablieft?'
Wellicht was mijn zenuwachtige uitleg iets te ingewikkeld voor de man die pas een paar maanden in België vertoeft. Korte versie dan maar.
'Kan ik een ei lenen, alsjeblieft?'
'Oh, ei? Tuurlijk!'
Hij glimlacht, keert me even de rug toe en roept wat in het Turks naar binnen. Luttele seconden later staat zijn vrouw op de drempel, die me drie eieren toestopt.
'Dank u wel, mevrouw. Maar eentje is genoeg!'
'Neem mee, neem mee!' zegt ze.
'Ik breng jullie morgen nieuwe. Beloofd.'
'Neenee, mag niet! Niet terugbrengen. Dat is buren voor.'
'Dank u wel. Nogmaals, sorry voor het zo laat nog aanbellen.'
'Geen probleem!'
Ik geef het kind een aai over zijn bol en steek de straat weer over. Mét eieren!

Als zij ooit iets nodig hebben, ben ik de eerste die klaarstaat. Want dat is buren voor. Toch?

Observeermeneer

Door Coltrui op dinsdag 25 februari 2014 22:00 - Reacties (24)
Categorie: Frustraties, Views: 5.831

Ik hou niet zo van autorijden. Noem mij gerust een mietje, maar leg een stuur in mijn handen en mijn zweetklieren gaan plots harder werken dan een Noord-Koreaanse strafkamparbeider na een negatief evaluatiegesprek. Mijn hart gaat dubstep componeren, mijn handen spreken gebarentaal in Algemeen Beschaafd Parkinson en mijn zelfbeheersing gaat dan verstoppertje spelen.
Voor de niet zo goede verstaander: ondergetekende is een panische chauffeur. Ziet u, wat mij betreft, schuilt achter elke beweging van een automobilist, fietser of aan het verkeer deelnemende fruitvlieg een potentiële kernramp.
Vandaar dat ik veel vaker op de passagiersstoel te vinden ben dan aan het stuurwiel - erg handig, zo kan ik sneller bij de reserveonderbroek in het handschoenenkastje. Want wanneer de wagen na een bruusk manoeuvre van mijn chauffeur een remspoor achterlaat, blijk ik erg solidair.

De passagiersstoel dus. Dat is de troon van waarop ik heers. Als 'Observeermeneer', denk ik dan bij mezelf. Niemand die zichzelf een beetje serieus neemt, zegt zoiets luidop. En je ziet wat, als Observeermeneer.

Het begint 's ochtends bij het invoegen op de asfaltstrook die tegenwoordig onterecht de term 'snelweg' toebedicht krijgt. File. Niet getreurd, de Observeermeneer in u krijgt zo de gelegenheid om het gedrag van uw collega-slakken te observeren.
Terwijl u op zoek gaat naar een gaatje om in te voegen in de tergend langzame sliert, houdt iedereen op het baanvak links van u zich vreemd genoeg synchroon ledig met dezelfde bezigheid: het stuur krampachtig vastgrijpen en in opperste concentratie strak voor zich uitkijken. Hoewel ik het niet proefondervindelijk kan bevestigen, durf ik er geld op te verwedden dat u probleemloos uw uiteengesperde kontkaken tegen het portierraampje kan schurken zonder dat iemand Carglass belt. U bestaat gewoon niet. U mag er niet tussen.
Wanneer u uiteindelijk dan toch een plekje in de file heeft kunnen bemachtigen - in veel gevallen dankzij het type weggebruiker dat altijd verguisd wordt, zijnde de vrachtwagenchauffeur - kan de Observeermeneer in u op zijn gemakje genieten van wat er zich zoal voor, achter en naast u afspeelt.
Links van u zit een medeweggebruiker vol ijver in zijn neus te peuteren, ongetwijfeld op zoek naar ontbijt. U ervoer gelegenheden waarbij de oogst vlotjes de mond inging, maar dit keer merkt meneer net vóór het neuskeutelconsumeren de gefronste wenkbrauwen van de Observeermeneer. Het resulteert in zijn plotse drang om iets te gaan zoeken onder het dashboard.
De bestuurder rechts van u, lijkt zijn smartphone aan te wenden om een intieme kennismaking af te dwingen tussen zijn linker- en uw rechterbuitenspiegel.
De persoon voor u verstrekt u gaarne, gratis en voor niets, de informatie dat Kenji en Shauna aan boord zijn. Nadere inspectie leert dat dat een flagrante leugen is. En u maar extra voorzichtig zijn. Voor Kenji en Shauna.
Achter u staat een dame die de al zo trage voortgang een extra dimensie geeft, door een enorm gat te laten tussen haar en uw wagen. Haar achteruitkijkspiegel blijkt het meest doeltreffende middel om oogschaduw aan te brengen. Om die mensen een lesje te leren, een kleintje, want de mens beschikt over twee ogen, pleit de Observeermeneer dan ook voor extra hoge verkeersdrempels op autosnelwegen.

Eenmaal aangekomen in de stadskern, valt u het blije weerzien met de zwakzinnige weggebruiker te beurt. Zebrapaden blijken suggesties, rode voetgangerslichten zijn maar om te lachen. Mijn hart is steevast de tel kwijt, wanneer ik zo'n kleintje op een veel te grote fiets over het fietspad zie zwalken, een decimeter naast de dodelijke drukte. Als het goed is, fietst er dan een ouder achter.
Wat gaat er in diens brein om, vraagt de Observeermeneer zich dan af. 'Onze Joerie is nét iets te groot voor de vondelingenschuif, misschien is dit een oplossing.' Zou het zoiets zijn? Of: 'Hij heeft een geel fluohesje en een vlagje op zijn bagagedrager. Wat kan hem nou gebeuren?'

Maar weet u waar de Observeermeneer zich allicht het meest aan ergert? Aan die mannen, nou ja - laat ons eerlijk zijn, sukkels eigenlijk - die overal commentaar op hebben en alles beter weten. Maar toch hun vrouw doen chaufferen.

Electronicaretailklantendienstmedewerkers

Door Coltrui op maandag 03 februari 2014 19:37 - Reacties (47)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 8.617

Stel. U verdient het zout op uw patatten als - hou u vast, ik verzin dit niet - 'electronicaretailklantendienstmedewerker'. Stel. U heeft een klant wiens E-reader DOA geleverd werd. Stel. Net die klant heeft tijd te veel, is irritant langdradig en heeft niks anders te doen dan onnozele mails te sturen. Stel. U ontvangt van deze klant onderstaande lap tekst in uw mailbox.

Lees verder »