Non-tech alert!

‘Kan dat niet wat sneller?’ pufte mevrouw Coltrui.
Ik likte mijn zweetsnor weg, kneep in het stuur en verbeet mijn argument dat we ons al ver boven de toegelaten snelheid voortbewogen. Enkel een masochist durft immers een vrouw tegen te spreken wanneer ze het feestelijke vooruitzicht geniet om dra een pakketje blijdschap van om en bij de vier kilo uit de schoot te mogen persen. En wanneer u dat hoopje vreugd daar dan nog zèlf ingestoken heeft, houdt u best helemaal uw mond. Dus, hoewel het aardedonker was, deed ik de naald van de snelheidsmeter opwippen.

Ik negeerde de snelheidslimieten, flirtte met oranjerode lichten en stelde de voorrang van rechts voor andere nachtelijke weggebruikers uit tot nader order. Die verkeersdrempel had ik wel gezien, maar ‘Befehl ist Befehl’ en tegen een slordige tachtig per uur katapulteerde ik ons karretje over het obstakel het luchtruim in. Wegens haar gezegende toestand had mevrouw Coltrui haar gordel niet om, waardoor ze met een geweldige kopstoot de wagen ei zo na tot cabrio promoveerde.
‘Kan dat niet wat trager?’ kloeg ze met de ene hand op haar buik en de andere op haar hoofd.
‘Ja zeg, wat is het nu? Sneller of trager? Subiet stop ik en rijdt ge zelf!’ dacht ik stiekem stilletjes bij mezelf. Tenminste, ik dácht dat ik het stilletjes bij mezelf had gedacht, edoch blijkbaar had ik het nogal luidop gedacht en dat werd deze liefhebbende held boordevol empathie niet in dank afgenomen. Ik heb veel nieuwe scheldwoorden geleerd, en ken sindsdien de precieze reikwijdte een vrouw haar maaiende armen. Laat ons het daarop houden.

De arbeidskamer was gezellig. Als schuldbewuste man heeft u een aantal prenatale lessen meegevolgd om, met enkele puf- en blaastechnieken onder de knie, gewapend te zijn tegen het verschrikkelijke lijden van uw vrouw. U zal haar bijstaan, afleiden wanneer nodig en haar ademhaling regelen door als een belachelijke idioot het goede voorbeeld te geven. Nooit grotere onzin geweten.

Mijn eerste goedbedoelde meepufpoging resulteerde in een blauw oog, een tweede leverde me een duw en een ‘laat mij gerust!’ op. Ze sommeerde me zelfs ergens een pint te gaan pakken en omdat ik weigerde, stopte ze me uiteindelijk maar de afstandsbediening van de televisie in de handen.

En zo zag ik, terwijl zij puffend in rondjes strompelde en noch in het bad, noch op de bal - nergens eigenlijk - tot rust kon komen, hoe zowel Justin Henin en Kim Clijsters hun halve finale wonnen. Redelijk verwarrend om twee tennissters aan de slag te zien en er drie te horen kreunen.

Held van de dag bleek de anesthesioloog. Had ik mevrouw Coltrui niet tegengehouden, ze had hem een huwelijksaanzoek gedaan.

De bevalling zelf verliep vlekkeloos voor zover dat gezegde hier gebruikt kan worden. Conform mijn voornemens vatte ik ditmaal post aan de zijde van de bevallige vrouw, in plaats van aan de kant waaruit uw nageslacht - als het goed is - de kop zal opsteken. Niet dat mijn maag een mietje is en het op een lopen zet wanneer de geliefkoosde ingang ook een uitgang blijkt te zijn of zo, maar wanneer u als man het hoofdje ziet verschijnen, gaan uw ogen net zover open als de poort en kan u het niet helpen dat u vreest dat het daar nooit meer goed zal komen.
Dus posteerde ik me op een stoel en gaf ik mevrouw Coltrui een hand. Nadat ze een keer of vier op aangeven van de vroedvrouw uit alle macht geperst had, vergaarde ik de moed bijeen om haar er voorzichtig en liefdevol op te wijzen dat ze daar beneden moest persen en niet in mijn hand. Een vrijblijvende tip voor toekomstige vaders: doe dat niet.

En kijk, dat verrimpelde kleine hoopje, geboren met een deuk in haar hoofd, is vandaag vier geworden. Of zoals ze zelf vorig jaar al trots en met haar handjes in de lucht verkondigde: ‘Ik ben jaardag!’

Edit - 10.56u : Handig, zo'n kleuterjuf die er een live-blog op nahoudt :