Non-tech alert!

Zelf had ik het nooit gedacht, maar blijkbaar oog ik gevaarlijk, boosaardig ende verdacht. Mocht u ooit de kans krijgen, u kan dat verifiëren in de luchthaven van Auckland.

Een collega en ik waren daar namelijk beland na een late vlucht vanuit Sydney, waar we een werkbezoek aan de visveiling hadden gebracht, en in Auckland was nu een bloemenveiling aan de beurt.
De vlucht zelf was verschrikkelijk, aangezien ik mezelf drie uur uur lang heb moeten inhouden om het jankende kind voor mij met een rechtse hoek de meest efficiënte verdoving toe te dienen. Niet dat ik vind dat een corrigerende tik op zijn tijd verboden is hoor - nee, de apathische moederkloek die ernaast zat, zag er met haar vlotte driehonderd kilogram niet uit alsof ze mijn interventie zou tolereren zonder dat mijn fantastische hoofd voor de rest van de vlucht tussen haar enorme dijen zou kamperen. Ieder beestje z’n feestje, maar daar bedank ik voor.

Mijn collega liet het gemekker echter niet aan z’n hart komen en kon de slaap gemakkelijk vatten, wat mij de gelegenheid bood om me ledig te houden met het invullen van onze ‘customs cards’.
Paspoortnummer, vluchtnummer, land van herkomst, adres op bestemming. Iets aan te geven? In Oceanië is men nogal streng wat het importeren van voedsel betreft, dus na het voornemen gemaakt te hebben om zometeen de drie zakken lolly’s met colasmaak in mijn handbagage nog in mijn viool te kletsen, vulde ik naar toekomstige waarheid in dat we niets eetbaars hadden aan te geven. Geen teveel aan sigaretten bij. Alcohol ook niet. Voilà. Slechts datum en handtekening scheidden me van voltooiing.
Hmmm… Handtekening. Collega slaapt. Probleem. Zou ik hem wakker maken? Nah, ik heb een beter idee.

Dus stapte mijn collega wat later van het vliegtuig met een customs card gesigneerd door ene ‘Flikker’. Ja, soms ben ik té grappig, zwijg mij ervan.
Enfin, de bagage werd vlotjes van de band geplukt en al snel vonden we de file waar we moesten aansluiten om voorbij de douane te geraken. Lang hoefden we daar niet te wachten, want we werden eruitgepikt voor nadere controle.
Toegegeven, mijn ietwat langere haar, mijn paar dagen oude baard en de kunstige ventilatiegaten in mijn spijkerbroek zouden met veel kwade wil onder de noemer ‘onconventioneel voor een zakenman’ kunnen geschaard worden, maar het was nu ook niet zo dat ik daar uitdagend rondhuppelde met een gordel van lege rolletjes WC-papier om mijn middel, onderwijl roestig Arabisch brabbelend.

We werden meegenomen naar een aparte zaal waar een ontvangstcomité van drie gewapende agenten ons opwachtte en ons gebood te gaan zitten. Nu moet u weten dat mijn collega de eigenschap bezit om iedereen in alle omstandigheden zijn visie op de gebeurtenissen toe te bijten zonder enige vorm van gepast protocol, en laat mij u verzekeren: dat is een knoert van een eufemisme. Ik ben zo niet. Ik ben meer het brave type, het mietje dat in deze situatie preventief en zonder verzoek daartoe de broek afstroopt en zich voorover buigt, volledig klaar om de onaangename latex handschoen in ontvangst te nemen voor een diepgaand onderzoek. Maar mijn collega? Nee, da’s geen bukker.

‘It’s always the same! This is the second time!’ reclameerde hij luid en spuwend. ‘We travel all around the world, we never have any problems, except here in New-Zealand!’
En toen sprak hij de gevleugelde woorden: ‘I’m getting pissed of this country!’
Nee, dát was een strak plan.
Eén van de agenten kreeg prompt last van een zenuwtic in z’n rechteroog en ik zou gezworen hebben dat een tweede diender naar zijn blaffer wilde grijpen. De derde gebood ons op een redelijk onschattige manier om onze smoel te houden en schoof ons een document toe, waarop we ten tweede male moesten uiteenzetten wat we kwamen doen en wat er zich allemaal in onze bagage bevond.

Ik weet niet of u ooit in een visveiling vertoefd heeft, maar de geur die daar hangt en uw kleren brandmerkt, doet u kokhalzen - vraag maar aan de vrouwelijke agente die onze bagage doorzocht. Het staafde in ieder geval gelukkig ons eerdere verblijf in Australië.
Wat dan weer wél voor gefronste wenkbrauwen zorgde waren de twee stukken hardware die mijn collega in z’n bagage had gestoken. Een standaard groene printplaat met drukknopjes - broodnodig om in een veilzaal te kunnen bieden, maar o zo niet grappig op een luchthaven. In úw bagage. Tussen de naar vis ruftende onderbroeken. Lachen man.

Twee uur hebben we daar gezeten. Twee ondertussen nachtelijke uren. Toen mochten we gaan.
‘These are your signatures?’ vroeg de agente, zwaaiend met onze customs cards.
We knikten aarzelend.
‘Ok, please sign the form you just filled out…’

En terwijl ik mijn collega niet durfde aan te kijken, boog ik me grinnikend over mijn formulier om mijn krabbel te zetten, want ik was in de wetenschap dat hij - pissed of this country - gedwongen was zijn papier te ondertekenen met de handtekening die ik voor hem gekozen had. De Flikker.