Non-tech alert!

‘Slaapwel, meid!’
Mijn wijsvinger rust op de schakelaar die de slaapkamer mijner dochters dra in duisternis zal hullen.
‘Papaaaa?’
‘Ja, Robin?’
‘Wilt gij nog een verhaaltje vertellen?’
Mijn blik glijdt naar het kleinste bedje, waarin Febe alweer een dag vol kattekwaad in haar dromen herbeleeft.
‘Goed. Een kort dan. En we moeten stil zijn, want Febe slaapt al…’
‘Ok,’ fluistert ze.
‘Goed. Ehm.. Er was eens een ehm…’
‘Een prinses!’
‘Juist, een prinses. En op een dag wilde die prinses ehm… Wafels bakken. Ze had bloem, suiker, boter en melk, maar de eieren waren op.’
‘Had ze geen kippen?’
‘Nee, de prinses woonde in een appartement. In Knokke-Heist.’
‘Wat is dat?’
‘Dat is een stad waar mensen met veel centjes wonen.’
‘Dan kan de prinses toch eitjes gaan kopen?’
‘De prinses had geen centjes meer. Ze had al haar centjes in aandelen van Fortis gestoken.’
‘Wablieft?’
‘Haar centjes waren op.’
‘Hoe kan die dan eieren kopen?’
‘Misschien had de buurvrouw wel eieren? Dus ze klopte op de deur van de buurvrouw die Vincent heette.’
‘Hoe kan dat nu? Vincent is toch een naam voor een jongen?’
‘Normaal wel ja, maar deze buurvrouw heette Vincent. Ik kan er ook niet aan doen…’
‘Maar…’
De rest van haar zin wordt afgemaakt door een stel fronsende wenkbrauwen.
‘Shhhht! Zie, nu ben ik vergeten waar we waren…’
‘De prinses ging eitjes vragen aan de buurvrouw.’
‘Juist, voor pannenkoeken.’
‘Nee, wafels!’
‘Pannenkoeken!’
‘Wafels!’
‘Ok, ok. Wafels. Dus ze klopte aan bij de buurvrouw, maar die was niet thuis.’
‘Oei.’
‘Maar dat vond de prinses niet zo erg. Ze lustte tóch geen wafels. Dus ging ze maar weer naar huis, at een lekkere boterham met choco en leefde nog lang en gelukkig.’
‘Maar…’
‘Tijd om te gaan slapen, meid!’
‘Maar…’
‘Sssst!’
Ik knip het licht uit en zie hoe ze zich op haar zij rolt en me in het donker aankijkt.
‘Maar papaaaa?’ fluistert ze.
‘Ja, Robin?’ fezel ik terug.
‘Dat was een stom verhaaltje.’
‘Ik weet het. Slaapwel, meid.’
‘Slaapwel, papa.’