Non-tech alert!

Gisterenmiddag kwam ik thuis na een zware dag vol arbeid en zo. Ik parkeerde mijn wagen, trok de handrem aan en vloekte inwendig bij het zien van het schouwspel dat zich op de stoep voor mijn deur afspeelde.

Een dame van pakweg zestig, zo’n corpulent type dat zichzelf met behulp van een belachelijke hoed en een tros juwelen tot de adelstand poogt te verheffen, waggelde achter haar idioot kleine enkelbijtertje aan. Blijkbaar vond het mormel mijn stukje stoep een ideale lokatie om zijn gevoeg te doen. De omvang van de keutels die vlotjes uit zijn achterste tuimelden was niet minnetjes en algauw vormde zich een hoopje faeces om U tegen te zeggen. Altijd beleefd blijven tegen faeces.
De menster van de haarbol keek zenuwachtig om zich heen, duidelijk in de hoop dat er geen getuigen waren.

Ik stapte uit de wagen, stak de straat over en bleef met gekruiste armen staan, op dertig centimeter van de kakkende keffer die de toegang tot mijn woning versperde. Toen het de omhooggevallen wannabe-gravin begon te dagen waarom ik daar stond, begon haar onderlip lichtjes te trillen.
‘Kom Mufti, meneer moet passeren,’ zei ze zenuwachtig, terwijl ze enkele korte snokjes aan de leiband gaf.
Maar Mufti had blijkbaar een hele gebraden olifant als ontbijt verorberd en perste strijdvaardig door. De dikke barones besloot dan maar door te waggelen en sleurde Mufti zowat achter zich aan, terwijl die in hurkende houding dapper keutels bleef lossen.
Blijkbaar had ze dus geen enkele intentie om de rotzooi op te ruimen. Mijn eerste ingeving was haar adres te vragen, zodat ik er bij gelegenheid eens met een bende volgevreten pinguïns kon passeren. Pinguïns hebben een geweldige stoelgang, moet u weten.
Toch liet ik dat plan al gauw varen, vooral bij gebrek aan pinguïns. Dus sprak ik haar maar aan.
‘Zeg mevrouwtje… U gaat dat hier toch niet zomaar laten liggen, mag ik hopen?’
Mijn rechtervoet tapte keistoer op de stoeptegels - dat kan ik héél erg goed - en dirigeerde daarbij haar bevende onderlip.
‘Ehm.. Het spijt me meneer, maar ik heb geen zakje bij…’
‘En dus moet ik maar naar binnen glijden over deze berg?’
‘Ehm.. Ja… Vervelend… Heeft u soms een plastiek zakje?’
‘Nee, maar ik heb wel een doos Kleenex in mijn wagen.’

En zo stond op een donderdagmiddag in ons kleine dorpje een opgedirkte Madame de Pompadour stront te rapen voor mijn voordeur, waarna ze haar wandelingetje hervatte met in de ene hand de leiband van Mufti en in de andere een 'poepsjieke' handtas, waarin een portie verse Muftikeutels opgeborgen zat.