Non-tech alert!

Tien jaar. Zo lang is het alweer geleden dat ondergetekende de schoolbanken mocht ruilen voor het juk der arbeid. Of moest, in mijn geval.
Niet dat ik heimwee had naar het studentenleven of geen zin had om eindelijk eens een blijer hoofdstuk te breien aan het treurige verhaal dat mijn bankuittrekselboekje vertelde, nee ik had Toegepaste Informatica gestudeerd en diende derhalve de arbeidsmarkt af te schuimen, op zoek naar een job als programmeur. En laat nu net dáár het schoentje wringen.

Ik had namelijk bitter weinig zin om deel uit te maken van de IT-wereld, waarvan familie en vrienden om me heen zowat allemaal hetzelfde beeld hadden.
Zo zou mijn haarbegroeiing een kort leven beschoren zijn. Een bril zou mijn deel worden. En geen normale bril, hoor! Neenee, eentje met een montuur dat qua diameter en dikte ruim genoeg zou zijn om er een stapel DVD's in te kunnen opbergen en met zúlke sterke glazen dat ik op elk moment van de dag Mercurius moeiteloos zou kunnen aanwijzen. En compleet beroofd van zonlicht, zou ik met mijn spierwitte huid als kleurvergelijkend materiaal op moeten draven in reclamespotjes voor tandpasta's en waspoeders. En Coltrui Junior zou wis en zeker tot een garnaal verworden, tenminste indien mijn pens me niet eerst zou beroven van het zicht op dat onvermijdelijke tafereel wegens gebrek aan beweging. Op zich niet erg, zei men, ik zou hem toch nooit meer nodig hebben.

En ik geloofde hen. Want waar menig student heden ten dage vakantiewerk verricht in de sector die aansluit bij zijn of haar studiekeuze, verdiende ik sigaret en weekendpils op fruitboomgaarden en zoals u zich wellicht kan voorstellen, was het meest digitale dat daar ter sprake kwam, het uurwerk van de baas waarop het nooit snel genoeg 17.00u kon worden.
Ja, ik geloofde hen en heel vaak leed ik woelige nachten, dromend van mijn toekomst.

In een wereld bevolkt door een kudde nerds waaruit bij wijlen gniffelende knorretjes ontsnappen, klop ik code, ook al is het middagpauze. Terwijl mijn collegae koortsachtig de cosinus van hun boterham met choco berekenen, prop ik - onder het motto 'een goede programmeur heeft minstens een C-cup' - de achtste hamburger door mijn keel, gevolgd door een flinke slok Red Bull.
Mijn adem, mijn oksels en mijn in witte sokken en sandalen gestoken voeten, zijn onderling verwikkeld in een wedstrijdje om-het-hardst-stinken en ik overleg met mezelf - als welk Star Wars-personage zal ik op het komend personeelsfeest opdagen?

Uiteindelijk aanvaardde ik toch mijn lot en onderging ik mijn allereerste sollicitatie. Ik had me goed voorbereid. Na lang twijfelen, had ik me tóch gewassen en ik zou bij eventuele klachten over die vreemde geur - veroorzaakt door wat men in de conventionele wereld 'zeep' pleegt te noemen, voorwenden dat het jammer genoeg nét tijd was geweest voor mijn driejaarlijkse kattenwasje. Even had ik zelfs een voorbindbuik overwogen, maar dat idee liet ik varen - ik wilde immers niet meteen als té pro overkomen.
Ik werd ontvangen door een kerel, getooid in een gescheurde jeans, sportschoenen en T-shirt met daarop een stilleven, waarin het hoofd van Bill Gates en een een pinguïn met een hakbijl de hoofdrol vertolkten. Ik zweer u - zelden heb ik mijn maatpak zo ernstig naar Mars en omstreken verwenst.

We zijn nu tien jaar verder. Nog steeds op hetzelfde bedrijf. En mijn collega's lijken wel mensen. Valt het allemaal best mee? Of ben ik stiekem meegegroeid met wat de vooroordelen schetsen... Ik ben er nog niet uit. Ik mag dan wel nog steeds niet weten wat de cosinus van een boterham met choco is, maar bewijst dat wat?
Weet u, misschien moest ik vanavond voor alle zekerheid maar eens stiekem aan mijn voeten ruiken.