Non-tech alert!

'Peter, kerel!'
Het was immers alweer een klein jaartje geleden sinds ik mijn vriend Peter De Lepralijder mocht ontmoeten. Hij leefde in mijn herinnering als een flinke brok natuur, een man uit één stuk, van het soort dat er altijd het hoofd bijhield. Ik schudde hem de hand en gaf die daarna terug.
'Waar heb jij gezeten?' vroeg ik.
'Ach, hier en daar...'
'Je ziet er niet echt ehm... patent uit, als ik dat mag zeggen...'
'Zwijg stil. Alles hangt mijn voeten uit.'
'Gezondheidsproblemen?'
'Nog geen klein beetje! Slapeloosheid, man! Elke avond moet ik de moed en mijn knieschijven bijeenrapen om te gaan slapen... Ik moet echt de tanden op elkaar zetten en vervolgens op het nachtkastje. En 's ochtends stap ik zonder been uit bed, hoewel ik altijd wél op beide oren slaap. En pijn in mijn lever!'
'Je lever? Ga dan naar de dokter?'
'Heb ik gedaan! Ik zei: "Hier dokter, ik vertrouw u en leg mijn lever volledig in uw handen!" maar die bietekwiet wijt het aan een tekort aan lichaamsbeweging. "Ga af en toe eens een stukje hardlopen," zei hij.'
'En?'
'Ach man... Ik ben helemaal nooit sportief geweest. Als kind al verloor ik steevast bij het knikkeren. Meestal mijn duim. Maar ik heb het geprobeerd hoor! Ik heb gelopen dat de stukken er vanaf vlogen! Werd er niet veel beter op. Nadat ik mijn hartslag controleerde, hield ik de vinger aan de pols...'
'Je lijkt anders wel serieus afgevallen!'
'Ja, je zou denken dat me dat een voordeel zou opleveren bij de vrouwtjes, niet?'
'Niet dan?'
'Ha! Ik kreeg plots last van schilfertjes, waardoor ik nu met de handen in het haar zit. En mijn seksleven is er met rasse schreden op achteruit gegaan, sinds mijn jongeheer me zo afvallig is.'
'Maar jongen toch!'
'Ik ben al drie keer gescheiden! In mijn toestand is het erg moeilijk om nog bij de dames in aanmerking te komen. Vroeger kon ik van mijn humor gebruik maken, en vertelde ik gesticulerend hilarische anecdotes, maar het schijnt de bedoeling te zijn dat je publiek aan jouw lippen hangt en niet andersom.'
'En dat terwijl je vroeger zo goed in de markt lag...'
'Vroeger? Ha! Vijf vrouwen aan elke vinger! Maar die tijd is voorbij...'
'Al wat via social media geprobeerd?'
'Ja. Ik was zinnens een Twitteracount te openen. Maar dat werkte niet. Ik heb het te druk met mezelf te volgen.'
'Facebook?'
'Nee. Ik ben bang voor gezichtsverlies. Trouwens, ik heb nog een héél oude PC.'
'Koop een nieuwe?'
'Wel, dat was het plan. Ik had mijn oog laten vallen op een spiksplinternieuwe laptop, maar daar konden ze in de Mediamarkt niet mee lachen.'
'Zonde. Werk je nog?'
'Ach, vroeger verdiende ik op de beurs, had ik nog een neus voor zaken, nu heb ik er een handje van weg om daar té snel het hoofd te verliezen.'
'Nooit wat anders geprobeerd intussen?'
'Ja, als schrijnwerker. Ik lag niet goed in de groep, omdat mijn negenvingerige collega's me maar een uitslover vonden. O, en beenhouwer. Ben ik ook geweest. Heeft ook niet lang geduurd.'
'Hoezo?'
'Mja, als een klant me een half pond filet américain vroeg, was het altijd iets meer.'
'Ben je werkloos dan?'
'Nou ik verdien hier en daar wel wat. Ik heb een boek geschreven. Met Kerst komt men met een reeks produkten van mij op de markt, speciaal voor de kinderen. De "Peter-puzzel" bijvoorbeeld. Vijfduizend stuks. Of raadseltjes als deze: Peter en zijn vrienden doen de wave. Kan jij Peter vinden? \o/\o/\c \o/.'
'O, leuk!'
'Nou ja, ik vind dat ik iets moest terugdoen voor de kinderen.'
'Waarom?'
'Nou, als ze langskwamen met Halloween, bedelend om snoepjes, deed ik altijd mijn duim in het zakje... Redelijk traumatisch.'
'Echt rijk lijk je me daar toch niet van te worden...'
'Ach, ik kom rond, ondanks het gat in mijn hand. En ik geef de zoektocht naar een nieuwe job niet op. Ik leg overal mijn oor te luister. En op Ebay geraak ik ook wel wat dingen kwijt. Ik heb onder andere mijn nagels geveild. En er staat misschien een boek van mij op stapel.'
'Zo?'
'Ja, er zit een uitgever in New York die geïnteresseerd is in mijn manuscript.'
'Zo, dat schept perspectieven. Hoe heet het boek?'
'Omgaan met fantoompijnen.'
'Zo, dan moet je vliegen?'
'Inderdaad. Niet eenvoudig voor mij. Telkens ik vlieg, is mijn hand bagage. Maar hey, kerel, ik moet gaan.'
'O, ok. Leuk je weer eens gezien te hebben. Hou je taai, man!'

Ik zwaaide, hij zwaaide terug.

En daar ging Peter, vloekend zijn hand achterna. Hij liet bij mij een diepe indruk na. En een paar tenen.