Mag het iets meer zijn?

Door Coltrui op maandag 23 juli 2012 22:47 - Reacties (44)
Categorie: Coltrui's kroost, Views: 4.462

Mijn oudste dochter, Robin, negen wilde winters, werd een tijdje geleden gediagnosticeerd met dyscalculie. Voor uw gemoed volschiet en u moet vechten tegen tranen van medeleven: het betreft een rekenstoornis die gepaard gaat met een zwak ruimtelijk inzicht, dus op zich is dit niet zo'n ramp. Bloemen noch kransen, graag.

Daarom 'geniet' ze type-8-onderwijs, een opleiding waarvan ik na een jaar niet meer zo gecharmeerd ben. Deze wijze van onderricht zal vast haar nut hebben, maar met het risico beschuldigd te worden van het 'mijn-kind-schoon-kind'-syndroom, beweer ik: niet voor mijn dochter. Maar goed, wat die keuze betreft, mag ik misschien hand in eigen boezem steken, maar gedane zaken doen me afdwalen.

Blijkbaar gaat het type-8-onderwijs onvermijdelijk gepaard met het monitoren van de leerlingen door het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB) en een handvol psychologen. Waarschijnlijk stoot ik nu mensen tegen de borst, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit legertje Overkill de drang heeft om hun nut te moeten bewijzen, door elk stoornisetiketje dat in hun archief zit, op elke leerlings voorhoofd te duwen om te kijken of het blijft kleven. Want plots - ik weet zelfs niet meet wat, waar, wanneer en waarom - bleek een van die labeltjes wonderwel een beetje aan mijn dochter te blijven plakken. Sindsdien ligt er dagelijks Ritalin naast haar kommetje ontbijtgranen. ADHD. 'Een beetje,' hadden ze gezegd. 'Een beetje ADHD.'

Toegegeven, ze kan wat uitgelaten doen, maar het is niet zo dat ze baviaangewijs aan de luchter in onze bijkeuken hangt te bengelen. Dat kan niémand beweren. Want wij hebben geen luchter in de bijkeuken, vooral wegens gebrek aan bijkeuken. Hoe het ook zij, als ik me mijn eigen jeugd weer voor de geest haal, moet ik concluderen dat ik als glad woelwater niet voor haar moest onderdoen - integendeel. Toch heb ik nooit medicatie gekregen en is het - u zal het ongetwijfeld met mij eens zijn - redelijk goedgekomen.

Vannacht had ik een droom. Eerlijk is eerlijk, Martin Luther King was me een beetje voor, maar mijn droom was ook speciaal.
Ik was ijverig aan het werk - het was maar een droom, weet u nog? - toen ik werd gebeld door school. Of ik dringend kon komen.
Ik trof Robin aan in een bed, vastgeketend, volledig in het gips en omringd door een tiental wetenschappelijk uitziende mannen én vrouwen - ik droom redelijk geëmancipeerd de laatste tijd - in witte schorten, gewapend met pen en notitieblok.

'Wat... Wat is er gebeurd?' vroeg ik met de handen in het haar.
Een man stapte naar voor en schraapte zijn keel terwijl hij door zijn papieren bladerde.
'We hebben haar eens grondig onderzocht,' sprak hij. De andere witte vesten knikten instemmend en bladerden ook door hun notities.
'En?'
'Nou, om te beginnen... We denken dat ze lijdt aan paranoide schizofrenie...'
'Wát?'
'Wees gerust, een beetje maar.'
'Een béétje? En... En dat gips?'
De man richtte zich tot een vrouwelijke collega.
'Waarvoor was dat nu weer?'
'Knie-, elleboog-, heup- en wenkbrauwdysplasie. Een beetje. Denken we. We zijn niet zeker, maar we hebben haar preventief al een paardenmiddel toegediend.'
'Maar...'
'En mond- en klauwzeer. Heeft ze ook. Een beetje. Niet honderd procent zeker, maar ze wordt wel behandeld. Men kan niet voorzichtig genoeg zijn. Wat dat betreft raden wij aan dat u haar prostaat ook eens laat onderzoeken...'
Vol ongeloof reikte ik naar Robins vastgeketende rechterhand.
'Niet doen!' schreeuwde de man die vervolgens met het hele team vol afgrijzen achteruitdeinsde.
'Ze is bezeten! Enfin, een bee...'
Hij maakte zijn zin niet af. Robin opende de ogen, waarvan ik enkel het wit ontwaarde, en begon verwoed aan haar kettingen te rammelen. Ze was snel los. Als een spin sprong ze via de muur naar het plafond waar ze bleef kleven. Haar hoofd draaide honderdtachtig graden en ze braakte de hele kamer onder.

Ik schrok wakker, ging rechtop zitten en terwijl ik denkbeeldig braaksel van mijn gezicht probeerde te vegen, vroeg ik me af: 'Heb ik wel de juiste keuzes gemaakt? Leg ik de toekomst van mijn dochter niet te veel in de handen van overijverige organen? En wat gaan we vanavond eten?'

Wel ja, ik maak me zorgen. Een beetje dan toch.

08-'12 MoraGate
07-'12 Een berg sinaasappels

Reacties

Door wheez50, maandag 23 juli 2012 23:00

Af van de ritalin!

Een beetje ADHD is *veel* beter te counteren met een gestructureerde omgeving. En de receptjes gewoon op blijven halen en weer doorverkopen. Studenten vinden die amfetaminen heerlijk om lekker lang op door te kunnen ... ehh ... studeren.

Door Zehtuka, maandag 23 juli 2012 23:09

Die huidige cultuur van stikkertjes plakken op iedereen, WEG ERMEE!

"Normaal" bestaat blijkbaar niet meer, kinderen die gewoon vrolijk en energiek door het leven gaan krijgen gelijk het stempeltje ADHD en moeten ze per direct aan de Ritalin. Door het Ritalin gebruik zitten ze wel erg rustig in de klas en plotseling krijgen ze het stempeltje "Autistisch"...

[Reactie gewijzigd op maandag 23 juli 2012 23:12]

Door Coltrui, maandag 23 juli 2012 23:19

wheez50 schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:00:
Af van de ritalin!

Een beetje ADHD is *veel* beter te counteren met een gestructureerde omgeving. En de receptjes gewoon op blijven halen en weer doorverkopen. Studenten vinden die amfetaminen heerlijk om lekker lang op door te kunnen ... ehh ... studeren.

Met je eerste zinnen ben ik het eens. De rest doe ik niet aan mee

Zehtuka schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:09:
Die huidige cultuur van stikkertjes plakken op iedereen, WEG ERMEE!

"Normaal" bestaat blijkbaar niet meer, kinderen die gewoon vrolijk en energiek door het leven gaan krijgen gelijk het stempeltje ADHD en moeten ze per direct aan de Ritalin. Door het Ritalin gebruik zitten ze wel erg rustig in de klas en plotseling krijgen ze het stempeltje "Autistisch"...

Toch is er twijfel. Het zijn deskundigen, of dat zouden het toch moeten zijn. Wie ben ik om het beter te weten? Vandaar de twijfel

Door WHiZZi, maandag 23 juli 2012 23:22

Dat vind ik al jaren, iedereen krijgt tegenwoordig maar zomaar een label. ADHD, Dyslexie, Autistisch. Er zullen heus wel mensen zijn die het echt hebben en dat zal ik echt niet ontkennen. Mijn punt is, iedereen wordt maar een label opgeplakt als ze _iets_ anders doen dan wat verwacht wordt.

Door derx666, maandag 23 juli 2012 23:23

Ritalin is er niet voor de kinderen, maar voor de leraren die niet meer weten hoe ze in vredesnaam les moeten geven. Vroeger (jaaaa) hoefde een leraar je maar een beetje boos aan te kijken, en je begon te bibberen. En als je niet luisterde -> nablijven of strafwerk. En dat dan maar thuis uitleggen, met het risico op nog een pak rammel na.
Tegenwoordig zie ik de "ouders" dan op hoge poten naar die leraar toe gaan, om te vragen wie hij wel niet denkt dat hij is om zo maar voor niks strafwerk te geven, of om HUN kind na te laten blijven....
achja... ik ben ook maar een ouwe zak die denkt dat het vroeger beter ging

Door kiezo, maandag 23 juli 2012 23:27

@wheez50, Ritalin is geen amphetamine. Het lijkt wel sterk op cocaine: http://learn.genetics.uta...ction/issues/ritalin.html

Ga zelf op onderzoek uit! Bestudeer haar gedrag, lees wetenschappelijke artikelen, ...

[Reactie gewijzigd op maandag 23 juli 2012 23:30]

Door Coltrui, maandag 23 juli 2012 23:30

WHiZZi schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:22:
Dat vind ik al jaren, iedereen krijgt tegenwoordig maar zomaar een label. ADHD, Dyslexie, Autistisch. Er zullen heus wel mensen zijn die het echt hebben en dat zal ik echt niet ontkennen. Mijn punt is, iedereen wordt maar een label opgeplakt als ze _iets_ anders doen dan wat verwacht wordt.

derx666 schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:23:
Ritalin is er niet voor de kinderen, maar voor de leraren die niet meer weten hoe ze in vredesnaam les moeten geven. Vroeger (jaaaa) hoefde een leraar je maar een beetje boos aan te kijken, en je begon te bibberen. En als je niet luisterde -> nablijven of strafwerk. En dat dan maar thuis uitleggen, met het risico op nog een pak rammel na.
Tegenwoordig zie ik de "ouders" dan op hoge poten naar die leraar toe gaan, om te vragen wie hij wel niet denkt dat hij is om zo maar voor niks strafwerk te geven, of om HUN kind na te laten blijven....
achja... ik ben ook maar een ouwe zak die denkt dat het vroeger beter ging

Ik deel die mening. Maar ik geloof wel dat er mensen met ADHD zijn die met medicijnen geholpen kunnen worden. Kinderen? Geen idee, ik ben geen expert.
Ik vertrouwde op mensen die dagelijks arbeidsgerelateerd met negenjarigen te maken hebben en dus kunnen bepalen of een kind 'anders' is.
Er zijn organisaties en instellingen zat waar je je kind kan laten testen. Waar kan je dat nog objectief laten doen, vraag ik me dan af...

[Reactie gewijzigd op maandag 23 juli 2012 23:33]

Door naarden 4ever, maandag 23 juli 2012 23:41

Vreselijk, die plakkertjescultuur. En dan ben ik nog niet eens een ouder, maar ik vind het zelf al vervelend.

Mijn ouders hebben mij altijd gesteund in deze gedachten en altijd geweerd van elke mogelijke test. Enkel moest ik voor een verrijkingsklas op de basisschool eerst een IQ-test afleggen. Op mijn 7-jarige leeftijd haalde ik daar 167 punten op; da's geen plakkertje meer, dat is een bad in pek om vervolgens een enorm stuk karton op mijn voorzijde geplakt te krijgen.

Maar wat ben ik ermee opgeschoten? Niks, het heeft me een hoop gekost. Doordat je weet dat je over extreme capaciteiten beschikt, ga je een stuk gemakszuchtiger door het leven. Ik heb groep 2 (dat was nog voor de test) overgeslagen, en vervolgens ook nog eens groep 7 versnelt. Met als resultaat? Ik ben blijven zitten in de 2e klas en nu weer in de 5e klas.

Zo'n plakker vormt een heel fout beeld. Want waar ging het fout? Groep 2 was het probleem niet, maar groep 7 wel. Door de keuze die mijn ouders hebben gemaakt (en ik wil ze niks verwijten) ben ik pas op mijn 15e, dat is het afgelopen schooljaar, gaan begrijpen hoe het in de Nederlandse grammatica precies zit met de -d, -t en -dt. Op mijn 15e jaar, dat is dus een achterstand waar ik de rest van mijn leven mee zal zitten.

Maar als we het omdraaien; ik verveelde mij dood in de klas. Topografie leerde ik 2 dagen van tevoren, ik keek er vijf keer naar, en ik haalde een 10. Drie dagen na mijn versnelling naar groep 7 kreeg ik een toets Engels. Die woordjes waren kinderlijk makkelijk, en ik zal toegeven dat ik wat makkelijker met Engels dan met Nederlands ben. Ik had nog nooit gestampt, sterker nog, ik had nog nooit geleerd.

Dus als ik niet was versneld, had ik een aantal heel ellendige jaren gemaakt op school, zonder enige uitdaging. Mede door mijn basisschooljaren heb ik nog leren leren, waar ik nu ook moeite mee heb. Ik word snel afgeleid, dat moet ik ook toegeven, maar ik heb een concentratie van niks. Ik houd niets langer dan een halfuur uit zonder iets anders tussendoor te moeten doen.

Één zo'n stempeltje kan het leven van een kind veranderen. Houd je kind zo ver mogelijk weg van alle tests. Tuurlijk moet je dingen als dyslectie, dyscalculie, autisme, ADHD, begaafdheid mogen testen, maar doe het niet wanneer er geen noodzaak is. Als je kind zich in de klas bij binnenkomst onder het bureau in de hoek verstopt met zijn vingers in zijn oren, dan is het logisch dat er een vorm van autisme in het kind zit, en dan kan een test handig zijn. Maar als je kind wat moeilijker meekomt en wat minder sociaal is dan andere kinderen, laat hem alsjeblieft lekker spelen, en sluit hem geen dagen op in een instituut waar ze dat autisme eruit willen krijgen. Het kind wordt er echt niet gelukkig van, want daarmee onthoud je hem ook alleen maar van het maken met verder contact.

Presteert je kind wat beter op school dan gemiddeld? Laat het alsjeblieft lekker zitten, want in de klas heeft hij het naar zijn zin. Ik ben op de basisschool ook altijd op de gang gezet met een aparte 'Bolleboos'-opdracht. Die opdrachten waren soms leuk, soms ook niet, maar God oh God, wat had ik toch veel liever in de klas gezeten. Ik was altijd het 'te slimme', 'alternatieve', 'aparte' kindje van de klas, en daar was ik echt niet blij mee.

Je denkt dat je goed doet, maar je helpt je kind echt van de regen in de drup. En tuurlijk, als je kind in groep 6 al met algebra bezig is, kun je een klas versnellen best overwegen. Maar ze hebben het klassensysteem niet zo gemaakt dat er hier en daar een klas is, en als je die overslaat en dat je dan niks mist. Het heet een BASISschool, en je neemt door het overslaan van een klas echt een stukje basiskennis af.

Stop die plakkertjesmaatschappij, niemand wordt er beter van, behalve de wetenschap misschien.

Door Tsurany, dinsdag 24 juli 2012 01:08

Doet mij hier aan denken: http://www.youtube.com/watch?v=-yjo8OkpUIg

Door i-chat, dinsdag 24 juli 2012 01:08

Coltrui schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:19:

Toch is er twijfel. Het zijn deskundigen, of dat zouden het toch moeten zijn. Wie ben ik om het beter te weten? Vandaar de twijfel

Er zijn overduidelijk 3 punten.
1 medicatie is vergif,
2 het kind heeft rechten ook als het negen is, lees er anders de universele rechten van de mens, en daarna specifiek die van het kind, eens op na, ik schat in dat het zeer verhelderend is.
3 ik pretendeer je niet te kennen, al zou ik me daar vermoedelijk weinig voor schamen, maar je komt me niet over als iemand die geen menselijk inzicht heeft, iemand die een kind 7 dagen per week meerderdere uren achtereen observeerd zal overduidelijk een beter beeld hebben dan z'n boekenwurm... die het vak of wel is ingegaan om zijn/haar eigen trauma's te ontvluchten, ofwel omdat ze niet gewiekst waren voor economie, en niet inteligent genoeg voor een beta studie...

het spijt me zeer, maar zolang het kind niet onhandelbaar is (of zichzelf in de weg zit), lijkt medicatie mij een vorm van het scheppen van de perfecte mens: blond haar blauwe ogen.... flikker toch op zeg die 'tijd' hadden we toch al gehad???

... na gelezen te hebben wat naarden4ever zegt, zo herkenbaar. ik ben niet mega inteligent, met een iq van slects 139 kom ik overduidelijk NIET in de nederlandse top voor, en daar ben ik ook helemaal niet verdrietig om, wel had dit iq samen met de nodige motivatie, en mijn natuurlijke aandrang tot perfectie, me een prima accademische cariëre kunnen opleveren.

dat is er echter nooit van gekomen en zal er ook nooit van komen... de rede is dat ik mezelf niet kan zetten tot die prestatie ...
als kind kreeg ik ook zo'n mooi vooroordeel, tot de meeste kinderen was het aan mij wel te zien, mijn gezichtsvermogen is namelijk niet bepaald toerijkend. dat wil niet zeggen dat ik blind ben, maar om noormaal te kunnen lezen dien ik de leters +/- 210% te vergroten. dat betekend geen a4 maar a3 (en zelfs dan is het met 144% nog eigenlijk veel te klein).

dit alles is overigens prima te compenseren, een computer die text aan je kan voorlezen bestond al in de tijd dat ik nog moest leren lezen, en ook kon door middel van een cameratje de letters uit je boek op een tv scherm laten verschijnen. dit alles ten spijt heb ik mijn jeugd doorgebracht op een internaat, en me daar laten wijsmaken dat ik minder was dan een normaal kind.

gelukkig begon ik tegen mijn 11 te puberen, desondanks, heeft het tot mijn 15e geduurd voor ik vrij genoeg gevochten was om het tussen gewonen kinders te proberen HAV03 was de grootste ramp in mijn leven, en daar begon de ellende pas.

uiteindelijk heb ik na de nodige tegenslagen niet eens de fut gehad een mbo papiertje te halen (destijds), om alle overige verspilde kansen maar te laten voor wat ze zijn.

het kan zo ENORM veel slopen, onhersteldbaar onderuit schoppen. en geloof me tot op de dag van vandaag is me nog steeds niet 'echt' duigelijk hoe ik efficient zou moeten leren ... bijv woordjes stampen is mij totaal vreemd... gewoon omdat ik het niet geleerd heb toen ik dat had moeten leren

[Reactie gewijzigd op dinsdag 24 juli 2012 01:31]

Door DiSiLLUSiON, dinsdag 24 juli 2012 02:08

Ritalin... Alleen die naam al brengt best wat emotie bij me teweeg.

Als iemand die zelf de stempel ADHD heeft gekregen in mijn jeugd (en eerlijkerwijs gebied mij te zeggen -- daar ben ik het geheel mee eens) kan ik, ongeacht hoe mild of sterk je dochter tekenen vertoont van ADHD, je dringend adviseren om kritisch te kijken naar het gebruik van Ritalin en dan vooral het effect dat dit heeft op haar persoonlijlheids- en sociale aspecten.

Toen ik het zelf slikte in mijn jeugd kreeg ik (achteraf bekende) bijwerkingen als moe, lusteloos, hoofdpijn, groeiremming en het gebrek aan plezier waardoor ik mezelf op een gegeven moment niet meer herkende. Ik werd enigzins futloos, had periodes waarop ik alleen maar een beetje voor me uit zat te staren en van dat drukke, gezellige en charmante jochie was weinig meer over.

Ik heb die troep dan ook door de WC gespoeld. Ja, het had ook voordelen: ik kon me beter concentreren, was minder snel afgeleid, minder druk, dat eeuwige onrustige gevoel was eindelijk weg(!)... Maar wat heb je daaraan als je niet meer jezelf voelt? Met Ritalin was mijn jeugd (denk ik) een stuk makkelijker geweest, maar van de beslissing er vanaf te blijven heb ik nooit spijt gehad. Makkelijker is niet perse beter.

Niet iedereen heeft er zo'n hevige reactie op, natuurlijk. Ik probeer alleen even duidelijk te maken dat Ritalin geen licht middeltje is, dus hou in de gaten wat (en óf het wat) doet met je dochter. Luister naar wat zij er van vind, en hoe ze zich erbij voelt!

Een mogelijke optie is doseren. Voordat ik stopte, slikte ik bijvoorbeeld alléén Ritalin bij een schooltoets. En al helemaal niet de volledige dosering, maar net genoeg om eventjes dat continue onrustige gevoel te onderdrukken, lang genoeg om mijn concentratie op peil te krijgen met dat van klasgenootjes.

Er zijn ook alternatieven. Bijvoorbeeld Concerta, dit wordt tegenwoordig ook vaak ingezet bij mensen die het label ADHD opkrijgen en dit schijnt veel mildere bijwerkingen te hebben. Ik ken twee mensen die het slikken en volgens hen is het een stuk prettiger dan Ritalin.

Maar of ik Ritalin nodig had in mijn jeugd als behoorlijke ADHDer? Nee. Wat ik nodig had was structuur(!), regelmaat, een beetje discipline en begrip. En al die dingen wilde ik niets van weten (en nu is het mijn basis om lekker in m'n vel te zitten). Maar ook ik ben opgegroeid - en prima terecht gekomen, ook zonder Ritalin. En als ik aan een oudere generatie vraag: "Herken je deze symptomen?" Dan zijn er genoeg die het herkennen -- die zouden dus best een vorm van ADHD kunnen hebben. En ook hun zijn over het algemeen prima terecht gekomen.

ADHD hebben is lastig in deze maatschappij. Maar om dat te medicineren? Niet altijd een even goed idee. Helemaal omdat middelen als Ritalin zéér verslavend zijn. Niet echt handig voor de toekomst. Zie ADHD meer als iets waar je mee moet leren leven. Pilletje slikken? Dan is het niet voorbij, alleen weggestopt.

Dus laat je dan ook nooit aanpraten dat een ADHDer niet zou kunnen functioneren in de maatschappij zonder een middel als Ritalin. Het is misschien een tikkeltje moeilijker maar ach, het ADHD vermindert met de leeftijd en een creatief persoon vind manieren om er toch mee om te kunnen gaan. Ritalin is (in mijn ogen) vaak niet nodig, maar dat is iets wat ieder voor zich moet bepalen.

Ik was in ieder geval heel blij dat toen ik op mijn 12e/13e aangaf geen Ritalin meer te willen slikken genoeg begrip kreeg om dat waar te maken. Ik had geen ouders die me toch verplichten om het te blijven slikken. Ik heb het ook wel eens anders gehoord.

[Reactie gewijzigd op dinsdag 24 juli 2012 02:20]

Door woekele, dinsdag 24 juli 2012 06:49

Ik deed laatst mee aan een enquete over slaap. Voor ik het wist (omdat ik aangaf wel eens moe te zijn als ik 's ochtends moest beginnen met werken) had ik een slaapstoornis en zou ik me verder moeten laten onderzoeken blah blah etc. Ben gestopt met die stomme enquete. Ga toch weg. Geen wonder dat de zorg hier duur is. Iedereen krijgt een stempel met een ziekte, iedereen aan de medicijnen. Blergh. Ik ga gewoon eerder op bed nu

Door Blokker_1999, dinsdag 24 juli 2012 07:28

het betreft een rekenstoornis die gepaard gaat met een zwak ruimtelijk inzicht,

Is dat niet eigen aan vrouw zijn?

Om even terug te komen op die pagina mbt t8 onderwijs. De tweede paragraaf is voor een stuk ook van toepassing op mijzelf hoewel de oorzaken op een totaal ander gebied moeten gezocht worden. Het heeft bij mij evenwel wel een trauma achtergelaten dat volgens mij met een heel leger psychologen niet meer is op te lossen. De belangrijkste vraag in dit vraagstuk is dan ook: wat heb je gisterenavond gegeten? hoe voelt je dochter zich hierbij?

Zelf zit ik sinds kort ook onder de pillen die als bijwerking hebben dat je er rustiger van word, en ik kan bevestigen dat het geen pretje is. Je veranderd als mens, alle energie is gewoon weg, tijd lijkt in het niets te verdwijnen...

Door mhaket, dinsdag 24 juli 2012 07:37

Wat me stoort is je afstandelijke manier van benaderen terwijl het potverdorie om je eigen kind gaat! "De specialisten zullen het wel beter weten..." Vind je zelf dat ze problemen heeft? Heb je signalen van school gehad en, nog veeeeeel belangrijker, wat geeft je eigen kind aan?

Ik heb zelf drie kinderen op type 8, alle drie met de nodige problemen waarbij, helaas, ook medicatie nodig is. Maar altijd zijn mijn vrouw en ik het die de besluiten neemt. Specialisten mogen ons overtuigen van de nut en noodzaak en dat zouden ze gezien hun kennis ook makkelijk moeten kunnen. Zo niet, dan hebben ze geen "case" en zullen we hun adviezen ook met minder gewicht meenemen in onze besluiten

Door blerp, dinsdag 24 juli 2012 07:55

Twee dingen die wel jammer zijn tegenwoordig:

- Er bestaan geen vervelende kinderen meer. Ettertjes, zuigertjes, vervelende klotekinderen kunnen er zelf helemaal niets aan doen, want ze hebben ADHD of autisme of iets dergelijks. Vroeger bestonden er gewoon vervelende kinderen.

- Hoe minder er geslagen wordt hoe meer medicijnen er nodig zijn. Eerder kregen kinderen danwel van de ouders danwel van de leraar een pets voor de kop, met de mededeling "Doe is effe normaal joh!". Als een kind van 6 tot 12 niet past in het keurslijf van een 9-tot-5 kantoormentaliteit. (lees: stil zitten en aandachtig luisteren naar een incapabele leraar) moet er wel iets mis zijn met dat kind.

Door Gaming247, dinsdag 24 juli 2012 08:04

Wow, wat een reactie's hier op tweakers. Mooi!

Iets waar ik de laatste tijd mee bezig ben en ook veel verbetering uit haal, is een dieet. Wellicht sluit het ook aan bij jouw situatie. Mijn dyslexie en lichtelijke autistische gedrag verminderen zeer bij het opvolgen van het GAPS dieet.
(Heb er zelf ook nog wat invloeden van het SCdiet en Drs. Van As aan mijn dieet toegevoegd.)

Door X-DraGoN, dinsdag 24 juli 2012 08:15

Ik kan het je alleen maar afraden. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar uit je blog kan je je frustratie en twijfel lezen. Als je als ouder al niet zeker bent en je ondervindt thuis helemaal geen problemen buiten wat 'energiek' gedrag, waarom zou je ze dan iets voorschrijven. Ik ben ook helemaal niet te vinden voor die -dat verwoord je trouwens heerlijk - stickers plakken. Ieder kind heeft nu eenmaal zijn eigenschappen en manier van doen, neem ze dat aub niet af door ze medicijnen voor te schrijven.

Door woekele, dinsdag 24 juli 2012 08:29

Mensen, ff een tip: neem het verhaal niet te letterlijk/serieus voor je reageert.

Door sypie, dinsdag 24 juli 2012 08:42

(Ben docent voortgezet onderwijs.)

Mogen kinderen tegenwoordig niet meer een beetje energiek zijn? Mag er geen leven meer in zitten en mogen ze geen kattenkwaad meer uithalen?

Iemand met cijferblindheid of woordblindheid moet niet zomaar een etiketje krijgen en allerlei hulpmiddelen aangereikt krijgen. Deze mensen moeten niet minder maar juist meer oefenen met rekenen en lezen. Je wordt niet ergens beter in door het op een makkelijkere manier te gaan doen, je wordt ergens beter in door er meer aandacht aan te besteden.

Mijn broertje, 10 jaar jonger dan ik ben, leest ook niet zo snel. Hij komt er wel en wat er staat begrijpt hij ook wel. Hij heeft alleen voor zichzelf de makkelijk weg gekozen, hij is lekker de praktijk in gegaan (NIET praktijkonderwijs!). Zo hoefde hij niet veel te lezen en kon hij leren met zijn handen. Na een aantal jaren in het praktische onderwijs maakt hij nu de mooiste meubels, meestal zonder tekening, en heeft zoveel gereedschap bij elkaar gekocht dat ik daar een nieuwe auto van zou kunnen rijden. Hij kan en doet meer dan iedereen vroeger had gedacht.

In mijn klassen zie ik ook wel eens dit soort dingen voorbij komen. Drukke kinderen. Deze kinderen moet je kort houden, niet boos worden maar gewoon kort houden. En daarbij heel duidelijk zijn wat je van ze verwacht en vraagt.

Iemand met echte ADHD heeft een spanningsboog van een stoeptegel en hoort na 10 seconden al niet meer wat je zegt. Je haalt ze er zo uit, zonder testen en zonder voorkennis. De rest? Ach die heeft wat energie over van het ontbijt wat ze gehad hebben. (vol kleurstoffen)

Door MAX3400, dinsdag 24 juli 2012 09:25

blerp schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 07:55:
Eerder kregen kinderen danwel van de ouders danwel van de leraar een pets voor de kop, met de mededeling "Doe is effe normaal joh!". ..

Pas op want volgens de alwetende reclame van bepaalde instanties, ben je als buitenstaander verplicht om bij het minste of geringste de politie/kinderbescherming in te schakelen omdat een kind blijkbaar niet in toom gehouden mag worden.

Beetje tegenstrijdig lijkt me; een opvoedend tikje kan door een willekeurig persoon worden opgevat als mishandeling terwijl daarentegen een arts of "specialist" wel legaal een kind aan de zware medicijnen mag leggen?

De maatschappij, dat ben jij (niet meer)!!! Dat is de rest en alles wat je als persoon of ouder in de maatschappij probeert te doen binnen de normen/waarden die je zelf hebt of probeert te handhaven, wordt over het algemeen in elkaar getrapt door mensen die het nog beter weten dan jij.

Door IStealYourGun, dinsdag 24 juli 2012 10:25

Zehtuka schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:09:
Die huidige cultuur van stikkertjes plakken op iedereen, WEG ERMEE!

"Normaal" bestaat blijkbaar niet meer, kinderen die gewoon vrolijk en energiek door het leven gaan krijgen gelijk het stempeltje ADHD en moeten ze per direct aan de Ritalin

ADHD is echt wel meer dan gewoon wat actief zijn en als je het hebt dan is het beter dat je het ook weet. Anderzijds is het Rilatine geslik gewoon een probleem in Vlaanderen want in Wallonië wordt er meer ingezet op begeleiding wat voor de meeste mensen meer dan voldoende is. Rilatine is dan ook een pak goedkoper en de gezondheidszorg kampt in Vlaanderen dan ook al jaren met personeelstekort, vooral in de psychiatrie.

sypie schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 08:42:
Iemand met echte ADHD heeft een spanningsboog van een stoeptegel en hoort na 10 seconden al niet meer wat je zegt. Je haalt ze er zo uit, zonder testen en zonder voorkennis. De rest? Ach die heeft wat energie over van het ontbijt wat ze gehad hebben. (vol kleurstoffen)

Ik ben het niet eens met je. Ik heb zelf pas op latere leeftijd te horen gekregen dat ik ADD heb, ondanks dat de symptomen er al heel mijn leven waren. Het viel gewoon voor niemand op omdat ik vrij normaal over kwam. En ik weet dat ik niet de enige ben, ik ken een dame van 50+ die pas enkele jaren terug te weten was gekomen dat ze ADHD had.

Beetje vreemd (en een tikkeltje arrogant) dat je als docent voortgezet onderwijs hier even gaat beweren dat je over een paranormale gave beschik, ondanks dat de wetenschap net het tegenovergestelde beweert, AD(H)D is soms zeer moeilijk vast te stellen.

blerp schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 07:55:
"Doe is effe normaal joh!"

Als het zo makkelijk maar was. AD(H)D is iets dat niet verdwijnt, je staat er mee op en je gaat er mee gaan slapen.

Door sypie, dinsdag 24 juli 2012 10:38

Ik had het dan ook over de echte ADHD'ers, niet over mensen die ADHD hebben maar waarbij het niet opvalt. Er zijn meerdere manieren van uiten waaruit blijkt dat je ADHD hebt of niet.

Die dame van 50 kan best heel normaal, misschien een beetje overenthousiasht en druk overkomen maar dat hoeft voor veel mensen nog niet automatisch te betekenen dat ze ook ADHD heeft. Kennelijk kan ze zich langer dan 10 seconden concentreren waardoor het niet echt opvalt. Mijn voorbeeld ging over mensen die zich nog geen 10 seconden kunnen concentreren.

Die dame van 50 is die na haar opgeplakte etiketje gelukkiger geworden? Is haar hele voorbije leven ineens minder geworden?

Door Big Womly, dinsdag 24 juli 2012 10:49

CLB, mijn kl*ten... Zijn voorganger (PMS) heeft mij naar de humaniora gestuurd, ik kon dat zonder problemen aan. Talen waren echter een groter probleem dan ze hadden verwacht, waardoor ik uitiendelijk voor een TSO richting heb gekozen (eigenlijk ASO, maar enkel talen op TSO niveau). Daar een slechte leerkracht gehad voor wiskunde, waardoor het PMS mij had aanbevolen om richting te nemen die wiskundig minder zwaar was. Uiteindelijk was de wiskunde in de nieuwe richting, met de nieuwe, veel betere leerkracht te makkelijk, maar door het weinige uren aan wiskunde werd er mij op de hogeschool afgeraden om ingenieurstudies te gaan doen.

Om een lang verhaal kot te maken: Had ik niet naar het CLB/PMS geluisterd, had ik mijn ingenieursdiploma op de normale 4 jaar behaald, ipv de 7 die ik er nu over gedaan heb. (4 graduaat en 3 ingenieur)

In het vervolg mag CLB zoveel advies geven wat ze willen, ze kunnen het steken daar waar de zon niet schijnt!

Door Marc, dinsdag 24 juli 2012 11:23

Niet alle reacties gelezen, maar al een second opinion geprobeerd? Toevallig hoorde ik een psycholoog laatst roepen (mijn vriendin, hooivorken thuislaten aub) dat er instituten zijn die diagnostisch gezien werk leveren dat andere psychologen onder de maat (of ronduit slecht) zouden noemen.

En ADHD gaat natuurlijk verder dan 'uitbundig' of 'druk' zijn. Dyscalculie kan zo maar een symptoom van ADHD zijn omdat ze mindere concentratie heeft bovenop dat ze zwak is in wiskunde. Normaliter is dat misschien geen probleem, maar als je elke drie tellen afgeleid wordt door klasgenootjes is dat niet bevorderlijk.

Een ander probleem in de psychologie is de bezuinigingsdrang. Dat wil zeggen, meer dan een etiket op een persoon betekent meer vergoeding van de verzekering = meer behandeltijd. Dat kan goed zijn, als je het wel echt nodig hebt. Maar het kan natuurlijk ook problemen met zich meebrengen.

Door -36-, dinsdag 24 juli 2012 11:28

Kan uit eigen ervaringen vertellen dat Ritalin best heftig spul is. En sta vaak met open mond te kijken hoe zoiets voor relatief lichte (mode) stoornissen in een vloek en een zucht aan kleine kinderen word voorgeschreven. Dat spul is echt keiharde dope. Als je niet zo goed in rekenen bent moet kom je met wat bijles en extra tijd ook een eind. Hetzelfde met druk gedrag. Zou me eerder druk maken als kinderen van die leeftijd niet druk zijn . Helaas is die extra tijd en moeite die erin gestoken moet worden er maar al te vaak niet. En een pilletje is dan wel zo makkelijk

Maar echt serieus, check die ritalin zelf een keer en beslis dan of het verantwoord is dat aan een 9 jarige voor te schrijven.

Door Petervanakelyen, dinsdag 24 juli 2012 12:02

DiSiLLUSiON schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 02:08:
Ritalin... Alleen die naam al brengt best wat emotie bij me teweeg.

Als iemand die zelf de stempel ADHD heeft gekregen in mijn jeugd (en eerlijkerwijs gebied mij te zeggen -- daar ben ik het geheel mee eens) kan ik, ongeacht hoe mild of sterk je dochter tekenen vertoont van ADHD, je dringend adviseren om kritisch te kijken naar het gebruik van Ritalin en dan vooral het effect dat dit heeft op haar persoonlijlheids- en sociale aspecten.

Toen ik het zelf slikte in mijn jeugd kreeg ik (achteraf bekende) bijwerkingen als moe, lusteloos, hoofdpijn, groeiremming en het gebrek aan plezier waardoor ik mezelf op een gegeven moment niet meer herkende. Ik werd enigzins futloos, had periodes waarop ik alleen maar een beetje voor me uit zat te staren en van dat drukke, gezellige en charmante jochie was weinig meer over.

Ik heb die troep dan ook door de WC gespoeld. Ja, het had ook voordelen: ik kon me beter concentreren, was minder snel afgeleid, minder druk, dat eeuwige onrustige gevoel was eindelijk weg(!)... Maar wat heb je daaraan als je niet meer jezelf voelt? Met Ritalin was mijn jeugd (denk ik) een stuk makkelijker geweest, maar van de beslissing er vanaf te blijven heb ik nooit spijt gehad. Makkelijker is niet perse beter.

Hier kan ik mij goed in vinden. Ook ik ben in één van de eerste jaren van het middelbaar door het CLB gediagnostiseerd met ADHD, waarna ik dagelijks op rilatine gezet ben. Het middel -vind ik persoonlijk- is echter een stuk erger dan de kwaal.

Rilatine helpt inderdaad om rustiger te zijn, langer na te denken over dingen die ik normaal zonder nadenken had gedaan. Maar langs de andere kant voelde ik mij na een tijd niet meer mezelf. Dat energieke van ADHD heeft ook zijn goede punten. Als ik ergens zin of interesse voor had, kon ik daar met vol enthousiasme tegenaan en hield ik het uren vol om daarmee bezig te zijn. Met rilatine voelde ik me constant ingetogen, alle dingen die ik normaal spontaan deed waren weg.

ADHD hebben is lastig in deze maatschappij. Maar om dat te medicineren? Niet altijd een even goed idee. Helemaal omdat middelen als Ritalin zéér verslavend zijn. Niet echt handig voor de toekomst. Zie ADHD meer als iets waar je mee moet leren leven. Pilletje slikken? Dan is het niet voorbij, alleen weggestopt.

Volledig mee eens.

Ik was in ieder geval heel blij dat toen ik op mijn 12e/13e aangaf geen Ritalin meer te willen slikken genoeg begrip kreeg om dat waar te maken. Ik had geen ouders die me toch verplichten om het te blijven slikken. Ik heb het ook wel eens anders gehoord.

Hier was ruzie inderdaad de enige 'oplossing' om het niet te pakken. Probleem was dat mijn ouders daardoor steeds meer overtuigd werden dat ik het nodig had.

Na een hele tijd halsstarrig weigeren zijn ze er uiteindelijk wel mee gestopt.

[Reactie gewijzigd op dinsdag 24 juli 2012 12:13]

Door Steffannnn, dinsdag 24 juli 2012 12:35

Plagiaat zeg ik u.. plagiaat

. Ik heb dit verhaal eerder gelezen, maar waar?

Door philosophian, dinsdag 24 juli 2012 13:16

Ik vind sowieso dat in België de diagnose ADHD veel te snel wordt gegeven. Bijna de helft van mijn klasgenoten daar heeft ADHD en ik zit toch op een normale school o.O.

Door Delano, dinsdag 24 juli 2012 13:52

Coltrui schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:19:
[...]

Met je eerste zinnen ben ik het eens. De rest doe ik niet aan mee

[...]

Toch is er twijfel. Het zijn deskundigen, of dat zouden het toch moeten zijn. Wie ben ik om het beter te weten? Vandaar de twijfel

Er zijn nauwelijks echte opvoedingsdeskundigen meer die zich niet achter medicijnen verschuilen, dat is de helaasheid.

Door Kraziey, dinsdag 24 juli 2012 14:04

Jaja, mooi verhaaltje weer hoor Collie

Door Deayath, dinsdag 24 juli 2012 14:22

Ik heb dit van dichtbij meerdere keren meegemaakt en ik begrijp de problemen waar je mee zit.
Diagnoses op zich zijn zeker niet verkeerd het is alleen vreemd hoe ermee om wordt gegaan in de samenleving. ADHD, dan moet er gelijk Ritalin in. Nee, het belangrijke bij diagnoses is om te gaan kijken wat de symptomen zijn waar het kind daadwerkelijk problemen mee heeft. Dit is de rol die je als ouder moet opnemen want de ouder kent het kind het best.

Daarnaast is moet je pragmatisch zijn, wat is het belangrijkste voor het kind? Staan de symptomen in de weg tot een gelukkig leven dan is het belangrijk hierop te gaan letten en kijken hoe de symtomen verzacht kunnen worden. Dit is bij ieder kind anders, in het geval van ADHD, zijn er bepaalde indrukken of gebeurtenissen die concentratieverlies versterken, zo ja, hoe kan dit worden tegengegaan. Wat zijn de voor en nadelen van een oplossing. Als men er zo over nadenkt dan gebeurd het vaak dat men er voor kiest geen Ritalin te gebruiken. Het veranderd een kind namelijk totaal.

Door IStealYourGun, dinsdag 24 juli 2012 16:01

philosophian schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 13:16:
Ik vind sowieso dat in België de diagnose ADHD veel te snel wordt gegeven. Bijna de helft van mijn klasgenoten daar heeft ADHD en ik zit toch op een normale school o.O.

Niet moeilijk, ongeveer de helft van de Rilatine slikkers in Vlaanderen worden niet vergoed door de ziekekas. M.a.w die mensen hebben nooit een diagnose ADHD ontvangen, anders wordt het wel vergoed. Ze gaan gewoon langs bij de huisarts die het voor hen voorschrijft.

En dat zouden ze gerust van mij mogen verbieden. Als ADD'er heb ik nog geen ervaring met Rilatine, maar wel al veel van opgezocht en eigenlijk is het een variant van cocaïne die heel voorzichtig moet worden gedoseerd. Een dokter kan onmogelijk een correcte diagnose stellen en nog veel minder de correcte dosis vaststellen. Enkel een psychiater is in een correcte positie om Rilatine voor te schrijven.

sypie schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 10:38:
Ik had het dan ook over de echte ADHD'ers, niet over mensen die ADHD hebben maar waarbij het niet opvalt. Er zijn meerdere manieren van uiten waaruit blijkt dat je ADHD hebt of niet.

Die dame van 50 is die na haar opgeplakte etiketje gelukkiger geworden? Is haar hele voorbije leven ineens minder geworden?

Dus als het niet opvalt voor jou is het niet echt? Het wil niet zeggen omdat het onzichtbaar is voor jou dat de AD(H)D'er er geen last van heeft.

Door Miglow, dinsdag 24 juli 2012 16:22

kiezo schreef op maandag 23 juli 2012 @ 23:27:
@wheez50, Ritalin is geen amphetamine. Het lijkt wel sterk op cocaine: http://learn.genetics.uta...ction/issues/ritalin.html

Ga zelf op onderzoek uit! Bestudeer haar gedrag, lees wetenschappelijke artikelen, ...

Volgens mij is het verwant aan speed, wat ik van adhd'ers gehoord heb.

Door mr_obb, dinsdag 24 juli 2012 16:32

Ritalin ontketent nogal wat reacties. Ik ken zelf één kin in mijn omgeving die op een gegeven moment Ritalin slikte. Een jongetje veranderde van een vrolijke, levendige jongen in een slome knul, die nauwelijks meer van de bank af kwam. Voetballen, buitenspelen etc. deed hij niet meer en daardoor had hij ook nauwelijks vriendjes meer. Uiteindelijk is hij gestopt en weer 'zichzelf' geworden.

Op mij heeft Ritalin daardoor een indruk van een paardenmiddel achtergelaten. Als jouw dochter 'een beetje' ADHD heeft, dan kan ik me voorstellen dat je hier je vraagtekens bij zet. Aan de andere kant kan ik me heel goed voorstellen dat je door de 'specialisten' onder de indruk bent. Succes met deze lastige beslissingen!

Door Coltrui, dinsdag 24 juli 2012 18:13

Even een paar nuanceringen, nu blijkt dat dit toch een gevoelige snaar raakt hier...

1) Ik heb twee kinderen, in co-ouderschap. Het is de moeder die het kind heeft laten onderzoeken door een deskundige die rilatine heeft voorgeschreven.
2) Rilatine komt blijkbaar voor in verschillende doses. De dosis waarvan sprake, is de lichtste. Het 'helpt' haar twee uur de klassen door.
3) Mijn dochter zelf, zegt dat ze er 'rustiger door wordt'. In hoeverre dat aangepraat is, geen idee, maar het is nu vakantie, heb haar nu tijdens mijn eigen verlof twee weken onder mijn hoede en ik merk niks speciaals. Maar ze hoeft nu geen concentratie op te brengen uiteraard - daar moet ik rekening mee houden.
4) Bij mij heeft ze nog nooit één pil Rilatine gehad.

Het ligt dus allemaal een beetje genuanceerder dan misschien eerst voorgekauwd

Door DCG909, dinsdag 24 juli 2012 18:45

Ik heb zelf ADHD en dyslexie.
Is al vanaf m'n 7e? geconstateerd en ik slik te tot de komst van Concerta dus ook iedere dag ritalin (3 pillen, zwaardere/zwaarste variant).

Ritalin was een rot medicijn.... Concerta werkt bij mij veel beter (1 pil 54mg per dag).

De Ritalin en Concerta hebben op mij geen echte bijwerkingen gehad (misschien niet m'n volle lengte bereikt, maar ik vind 1.84 lang zat

)

Ritalin en Concerta hebben mij de basisschool en middelbare school door geholpen, want ik wordt/werd er echt kalmer van, de rusteloosheid is er gewoon niet meer.

Ik ben wel van plan binnenkort eens te minderen met de Concerta, om te kijken hoe mijn functioneren zonder is.
Ik denk dat ik tegenwoordig (nu 20 jaar oud) wel genoeg concentratie kan opbrengen om mijzelf onder controle te houden.

Eén ding wat ik bij mij en andere ADHD'ers altijd terug zie is:
Korte teentjes, de ernst van de ADHD doet er niet toe.
Is je dochter snel boos?

Ander ding, ik heb voor mijn dyslexie op het speciaal onderwijs gezeten, omdat de normale basisschool er niet mee om kon gaan.
Mijn ouders waren toen ook de zeggenschap over de schoolkeuze kwijtgeraakt en we moesten verhuizen om deze terug te krijgen.
(hierna weer het reguliere onderwijs gevolgd, zonder echte hulpmiddelen voor de ADHD wat uiteindelijk prima werkte)
Is dat bij dit type-8 onderwijs ook zo? Dan heb je ook het "probleem" dat het co-ouderschap is......

Misschien kun je ook met de moeder een afspraak maken voor een dieet, het schijnt dat bepaalde dieëten bij ADHD'ers heel goed werkt.
Ik heb hier zelf nog nooit echt naar gekeken, omdat het nooit in m'n planning past.....

Door kiezo, dinsdag 24 juli 2012 19:39

Kijk eens naar nootropics, en in het speciaal naar racetams zoals piracetam. Zie bijvoorbeeld http://www.drugs-forum.com/forum/showthread.php?t=26787 . Let wel op dat er ook een placebo-effect bestaat!

Door mvdam, woensdag 25 juli 2012 08:21

Omdat niemand het nog gezegd heeft:

Coltrui! $_/-\o_$

Door blamauci, woensdag 25 juli 2012 22:45

DiSiLLUSiON schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 02:08:
Ritalin... Alleen die naam al brengt best wat emotie bij me teweeg.

Als iemand die zelf de stempel ADHD heeft gekregen in mijn jeugd (en eerlijkerwijs gebied mij te zeggen -- daar ben ik het geheel mee eens) kan ik, ongeacht hoe mild of sterk je dochter tekenen vertoont van ADHD, je dringend adviseren om kritisch te kijken naar het gebruik van Ritalin en dan vooral het effect dat dit heeft op haar persoonlijlheids- en sociale aspecten.

Toen ik het zelf slikte in mijn jeugd kreeg ik (achteraf bekende) bijwerkingen als moe, lusteloos, hoofdpijn, groeiremming en het gebrek aan plezier waardoor ik mezelf op een gegeven moment niet meer herkende. Ik werd enigzins futloos, had periodes waarop ik alleen maar een beetje voor me uit zat te staren en van dat drukke, gezellige en charmante jochie was weinig meer over.

Ik heb die troep dan ook door de WC gespoeld. Ja, het had ook voordelen: ik kon me beter concentreren, was minder snel afgeleid, minder druk, dat eeuwige onrustige gevoel was eindelijk weg(!)... Maar wat heb je daaraan als je niet meer jezelf voelt? Met Ritalin was mijn jeugd (denk ik) een stuk makkelijker geweest, maar van de beslissing er vanaf te blijven heb ik nooit spijt gehad. Makkelijker is niet perse beter.

Niet iedereen heeft er zo'n hevige reactie op, natuurlijk. Ik probeer alleen even duidelijk te maken dat Ritalin geen licht middeltje is, dus hou in de gaten wat (en óf het wat) doet met je dochter. Luister naar wat zij er van vind, en hoe ze zich erbij voelt!

Een mogelijke optie is doseren. Voordat ik stopte, slikte ik bijvoorbeeld alléén Ritalin bij een schooltoets. En al helemaal niet de volledige dosering, maar net genoeg om eventjes dat continue onrustige gevoel te onderdrukken, lang genoeg om mijn concentratie op peil te krijgen met dat van klasgenootjes.

Er zijn ook alternatieven. Bijvoorbeeld Concerta, dit wordt tegenwoordig ook vaak ingezet bij mensen die het label ADHD opkrijgen en dit schijnt veel mildere bijwerkingen te hebben. Ik ken twee mensen die het slikken en volgens hen is het een stuk prettiger dan Ritalin.

Maar of ik Ritalin nodig had in mijn jeugd als behoorlijke ADHDer? Nee. Wat ik nodig had was structuur(!), regelmaat, een beetje discipline en begrip. En al die dingen wilde ik niets van weten (en nu is het mijn basis om lekker in m'n vel te zitten). Maar ook ik ben opgegroeid - en prima terecht gekomen, ook zonder Ritalin. En als ik aan een oudere generatie vraag: "Herken je deze symptomen?" Dan zijn er genoeg die het herkennen -- die zouden dus best een vorm van ADHD kunnen hebben. En ook hun zijn over het algemeen prima terecht gekomen.

ADHD hebben is lastig in deze maatschappij. Maar om dat te medicineren? Niet altijd een even goed idee. Helemaal omdat middelen als Ritalin zéér verslavend zijn. Niet echt handig voor de toekomst. Zie ADHD meer als iets waar je mee moet leren leven. Pilletje slikken? Dan is het niet voorbij, alleen weggestopt.

Dus laat je dan ook nooit aanpraten dat een ADHDer niet zou kunnen functioneren in de maatschappij zonder een middel als Ritalin. Het is misschien een tikkeltje moeilijker maar ach, het ADHD vermindert met de leeftijd en een creatief persoon vind manieren om er toch mee om te kunnen gaan. Ritalin is (in mijn ogen) vaak niet nodig, maar dat is iets wat ieder voor zich moet bepalen.

Ik was in ieder geval heel blij dat toen ik op mijn 12e/13e aangaf geen Ritalin meer te willen slikken genoeg begrip kreeg om dat waar te maken. Ik had geen ouders die me toch verplichten om het te blijven slikken. Ik heb het ook wel eens anders gehoord.

Ik ben het volledig met je eens. Dit zelfde gevoel met Ritalin heeft mij ook doen stoppen met ritalin op mijn 20e na het vanaf mijn 7de non-stop te slikken.

Ik weet nog goed dat ik weken lang het gevoel het Ritalin nodig te hebben naderhand. Mijn lichaam schreeuwde er letterlijk om. Ik adviseer je als ervaringsdeskundige Ritalin zo min mogelijk in huis te halen. gebruik het alleen als het echt nodig is en het liefste niet. Ga je er als nog voor kiezen je dochtertje het te laten gebruiken laat haar in de vakantie's stoppen zodat ze niet compleet verslaafd word aan Ritalin zoals mijn ervaring

Door i-chat, donderdag 26 juli 2012 09:15

IStealYourGun schreef op dinsdag 24 juli 2012 @ 10:25:
[...]

ADHD is echt wel meer dan gewoon wat actief zijn en als je het hebt dan is het beter dat je het ook weet. Anderzijds is het Rilatine geslik gewoon een probleem in Vlaanderen want in Wallonië wordt er meer ingezet op begeleiding wat voor de meeste mensen meer dan voldoende is. Rilatine is dan ook een pak goedkoper en de gezondheidszorg kampt in Vlaanderen dan ook al jaren met personeelstekort, vooral in de psychiatrie.

waarom is het beter dat je het weet, kun je geen ademhalen zonder die kennis,
kun je zelf niet de dicipline opbrengen / aanleren om voor jezelf een werkbare levenssituatie te creeéren.

laten we vooral doorgaan met mensen bij het minst of geringt zielig te verklaren

Ik ben het niet eens met je. Ik heb zelf pas op latere leeftijd te horen gekregen dat ik ADD heb, ondanks dat de symptomen er al heel mijn leven waren. Het viel gewoon voor niemand op omdat ik vrij normaal over kwam. En ik weet dat ik niet de enige ben, ik ken een dame van 50+ die pas enkele jaren terug te weten was gekomen dat ze ADHD had.

Beetje vreemd (en een tikkeltje arrogant) dat je als docent voortgezet onderwijs hier even gaat beweren dat je over een paranormale gave beschik, ondanks dat de wetenschap net het tegenovergestelde beweert, AD(H)D is soms zeer moeilijk vast te stellen.

dit is nu exact wat men steeds bedoeld met die zieligmakerij. allemaal zielige gehandicapte kindertjes.

het punt is heel simpel, als ze echt zo erg waren 50 jaar geleden had ze wel in een gesticht gezeten, en geestelijk gestoorden wisten ze toen ook wel plat te krijgen met of zonder ritalin.

bij je eerste zin al kreeg ik direct kippevel... alsof alle problemen in je leven elke fout de je maakt niet jouw schuld is, je bent immers zielig... oh wat ben je zielig...

NEE! wat hij zegt is iets heel anders, hij zegt, de echte ADHD'ers ofwel de mensen die ECHT niets kunnen zonder ritalin DIE pik je er zo tussen uit, de neppers en de rand gevalltjes (ofwel die kinderen die het ook wel zouden redden met wat meer persoonlijke aandacht, daarvan is de indicatie helemaal niet relevant. er zijn namelijk ook zat mensen die om andere redenen (bijv beperkte mentale cappaciteit) meer begleiding nodig hebben, daar is in beginsel NIETS mis mee...

Als het zo makkelijk maar was. AD(H)D is iets dat niet verdwijnt, je staat er mee op en je gaat er mee gaan slapen.

het leven is iets van alle dagen, je staat er mee op en je gaat er mee naar bed, of dat nu een trauma is zoals pappa met losse handjes, een lichamelijke beperking of adhd, het maakt geen Zak uit! wat wel uitmaakt is het antwoord op de vraag: wat ga ik met mijn situatie doen... wat kan ik doen en wat wil ik doen en wie kan mij er eventueel bij helpen. en geloof me ik ken genoeg mensen, en heb genoeg meegemaakt om te weten dat zelfmeelij NOOIT ook maar langer dan 5 minuten soulaas bied... tenzij je aan de druggs gaat dan werkt het wel 10 minuten.

[Reactie gewijzigd op donderdag 26 juli 2012 09:16]

Door Nilsje, zondag 29 juli 2012 22:24

Ghoh, niks van aantrekken.
Misschien waren het ook maar 'een-beetje-psychologen' die het geconstateerd hebben die per ongeluk maar een beetje aan een diploma geraakt zijn ...

Door Xessive, zondag 29 juli 2012 23:12

Ik heb zelf een zoon die, nu net 6 jaar is, maar al sinds zijn 4e ritalin voorgeschreven heeft gekregen... We hebben sinds een maand of anderhalf nu denk ik zijn medicatie gestopt.

Hij kon met die dosis ongeveer 4 uur per keer vooruit, de verschillen tussen uitgewerkt en volle werking waren echter heel groot.

Nu de medicatie is gestopt hebben we een heel ander kind. Druk, ja dat istie zekers... Maar hij hangt nu niet meer lusteloos op de bak als de medicatie vol werkt.

We zien wel waar het schip strand, als dat het doet want tot nu toe gaat het erg goed.

@coltrui, zolang ze niet via de muren omhoog rent zou ik eens goed overdenken of die medicatie het waard is. Die plakkertjes cultuur hier in europa is nu eenmaal zeer sterk aanwezig en dat is geen goede zaak..!!

Door TW_RdV, donderdag 02 augustus 2012 07:52

Dyslexie en Dyscalculie: bij een beoordeling of iemand een of beide vormen heeft wordt vaak NIET gekeken of de betreffende persoon wel goed kan kijken! Het komt voor dat deze persoon meer gebaat is bij oefeningetjes om o.a. de oogvolgbeweging beter te laten verlopen. Kijk ook eens naar de stand van de ogen.
Wij hebben ervaring met BSM de Jong therapie. Hier wordt WEL gekeken naar mogelijke oorzaken in het niet optimaal "zien" (bij het vermoeden van dyscalculie en dyslexie). Vergelijkbaar wordt gekeken naar ADHD, PDD-NOS etc.
Jammer dat een wetenschappelijk onderzoek naar het effect van (simpele) oefeningen om het motorische deel van de hersenen te trainen (om zodoende ook anderw minder goed functionerende delen te trainen), niet verder is afgerond. M.n. voor ADHD zag het er positief uit.

Door NeverCMie, woensdag 17 oktober 2012 22:56

Tja... precaire kwestie, als het over je knuffeltjes gaat, hoogste alarmfase !

Lees eens het boek 'zit stil' van peter adriaenssens, dan kijk je er anders tegenaan.
Niet overreageren... bij ons is de relatine rustig in de kast blijven staan. En... kijk maar eens rondom je, of in je werkomgeving, er zijn er zeker wel meer in je buurt met dergelijke voorhoofdklevertjes, en die doen het toch ook niet zo slecht me dunkt :-)

Naam:	(verplicht)
Email:	(verplicht, maar wordt niet getoond)
Website:	(optioneel)

Non-tech alert!

Mag het iets meer zijn?

Reacties

Recente posts

Categorieën

Archieven

About