Non-tech alert!

Uit de comments op deze post, heb ik deze lijst gefilterd.

Ik vind persoonlijk dat dit harder ende grager kan, hoewel ik het met deze uitdagingen ook al redelijk druk zal hebben... Last call dus! Laat uw fantasie de vrije loop!

Nu ik toch jullie aandacht even heb - graag aandacht ook voor het volgende...

Binnenkort - nou ja, wie weet - zijn het GoT-verkiezingen. Ik heb hier en daar even gepolst wanneer deze van start zouden gaan, maar een eenduidig en rechtlijnig antwoord heb ik daarop niet gehad.

Waarom heb ik gepolst? Wel, blijkbaar ben ik genomineerd voor de blogcategorie, maar ik zou mijn nominatie graag even nuanceren. Ik gok zo dat ik bij het online gaan van de verkiezingssite niet meer kan reageren, wegens op het vliegtuig of gebrek aan internet in Nieuw-Zeeland - laat staan zelf kiezen, dus graag dit woordje op voorhand. Erg jammer, want deze boodschap nu reeds proclameren, getuigt wellicht van arrogantie, maar dat is alleszins de bedoeling, zoals u later merken zal. Dit niet mededelen zou mijns inziens vele malen oneerlijker zijn, wat nogal tegen mij fiere Vlaamse borst stuit...

De meesten weten dat ik heb kunnen putten uit een hele resem posts uit het verleden, waarbij ik dan nog eens de luxe had om te kiezen uit mindere en betere posts. Dat geeft mij een heel duidelijk voordeel t.o.v. goede bloggers als daar zijn Codecaster, himlims_, Mute, crisp, RobIII en qless. Waarschijnlijk zijn er nog...

Denk daaraan bij het stemmen graag - volgend jaar wil ik gerust meedingen, dit jaar liever niet.
Ik heb deze week nog een tweetal posts te gaan - straks gaan ze in autopost, maar daarna ben ik hier de eerste keer weer online wanneer ik in Nieuw-zeeland ben.

Verras me met een paar extra fijne uitdagingen voor ginderachter!

Dag mijn lieve Blogleeskindertjes!
Ik bedacht me net het volgende. Zoals u als trouwe lezer van mijn brainfarts ongetwijfeld al weet, zit ondergetekende binnenkort gedurende een kleine drie weken in Oceanië, en waarschijnlijk - correctie: hopelijk - heb ik daar arbeidshalve weinig meer om handen dan de acceptancy tests, de opleiding en de oplevering. U leest het goed: de kans is reëel dat ik me daar in het verre Nieuw-Zeeland onnoemelijk ga zitten vervelen. Tot procor roet in het eten komt gooien, maar dat is een ander verhaal.

U, ja ú daar, kan mij echter van dienst zijn, door ervoor te zorgen dat ik toch wat om handen zal hebben.
Een oud HK-topic van mijn hand indachtig, dacht ik er namelijk aan om mezelf nog maar eens te profileren als uw nederige dienaar, ter uwer vermaeck.

Voor de mensen die geen HK-access hebben, of gewoon te lui zijn om te klikken, het werkt als volgt: u mag mij opzadelen met opdrachten die ik in Nieuw-Zeeland moet vervullen. Vereisten om uw commando's hier neer te plempen, zijn echter wel dat 1) een eventuele 'mission accomplished' te bewijzen moet zijn met beeldmateriaal, waarbij de foto's of filmpjes van die aard zijn dat ze SFW zijn en 2) ik bij het uitvoeren van uw opdracht niet achter Nieuw-Zeelandse tralies beland. Ik ben niet schuw van een uitdaging - integendeel, zolang het een prettig gestoord plan betreft, speel ik mee.

Opdrachten? Hoe? Wat? Denk daarbij aan mijn vluchtschema, mijn contact met de érg losse klant (Nieuw-Zeelanders zijn samen met Australiërs de meest relaxte mensen op aard, en dit terwijl ze geen zin kunnen uitkramen zonder het woord 'fuck'), de omgang met meester zweepslager Procor...
U heeft vast ideeën.

Hopelijk komen er leuke opdrachten uit de bus - ik zal me sowieso honderd procent engageren om me vooral van die taken te kwijten die voldoen aan bovenstaande twee vereisten én liefst nog getuigen van de nodige humor, zodat leuke foto's en filmpjes verzekerd zijn. U mag het randje opzoeken, ik volg, maar ga er niet over...

Dus: dare me again, ik sta ter uwer beschikking.

De komende weken, gaat u van mij even niet meer lezen wat u van mij gewend is. De perikelen van de familie Coltrui, moeten even plaats maken voor wat anders.
Vrouwe Fortuna had blijkbaar nog een stevig eitje met mij te pellen en heeft beslist dat ik me vanaf één maart arbeidshalve voor een drietal weken op de plek op aarde zal bevinden die het verst verwijderd is van het immer gezellige Fort Coltrui: Auckland, Nieuw-Zeeland.
Dus áls ik al wat post, afhankelijk van tijdsdruk en beschikbaar internet, zal het in ware dagboekstijl geschieden, al was het maar omdat ook het thuisfront - zijnde de bewoners van Fort Coltrui én de collega's - ondertussen ook reeds de weg hierheen gevonden heeft. Dit wordt een lang en saai verhaal, dus wie niet geïnteresseerd is: mijn excuses en come back on March 19th

Lees verder »

Zelf had ik het nooit gedacht, maar blijkbaar oog ik gevaarlijk, boosaardig ende verdacht. Mocht u ooit de kans krijgen, u kan dat verifiëren in de luchthaven van Auckland.

Een collega en ik waren daar namelijk beland na een late vlucht vanuit Sydney, waar we een werkbezoek aan de visveiling hadden gebracht, en in Auckland was nu een bloemenveiling aan de beurt.
De vlucht zelf was verschrikkelijk, aangezien ik mezelf drie uur uur lang heb moeten inhouden om het jankende kind voor mij met een rechtse hoek de meest efficiënte verdoving toe te dienen. Niet dat ik vind dat een corrigerende tik op zijn tijd verboden is hoor - nee, de apathische moederkloek die ernaast zat, zag er met haar vlotte driehonderd kilogram niet uit alsof ze mijn interventie zou tolereren zonder dat mijn fantastische hoofd voor de rest van de vlucht tussen haar enorme dijen zou kamperen. Ieder beestje z’n feestje, maar daar bedank ik voor.

Mijn collega liet het gemekker echter niet aan z’n hart komen en kon de slaap gemakkelijk vatten, wat mij de gelegenheid bood om me ledig te houden met het invullen van onze ‘customs cards’.
Paspoortnummer, vluchtnummer, land van herkomst, adres op bestemming. Iets aan te geven? In Oceanië is men nogal streng wat het importeren van voedsel betreft, dus na het voornemen gemaakt te hebben om zometeen de drie zakken lolly’s met colasmaak in mijn handbagage nog in mijn viool te kletsen, vulde ik naar toekomstige waarheid in dat we niets eetbaars hadden aan te geven. Geen teveel aan sigaretten bij. Alcohol ook niet. Voilà. Slechts datum en handtekening scheidden me van voltooiing.
Hmmm… Handtekening. Collega slaapt. Probleem. Zou ik hem wakker maken? Nah, ik heb een beter idee.

Dus stapte mijn collega wat later van het vliegtuig met een customs card gesigneerd door ene ‘Flikker’. Ja, soms ben ik té grappig, zwijg mij ervan.
Enfin, de bagage werd vlotjes van de band geplukt en al snel vonden we de file waar we moesten aansluiten om voorbij de douane te geraken. Lang hoefden we daar niet te wachten, want we werden eruitgepikt voor nadere controle.
Toegegeven, mijn ietwat langere haar, mijn paar dagen oude baard en de kunstige ventilatiegaten in mijn spijkerbroek zouden met veel kwade wil onder de noemer ‘onconventioneel voor een zakenman’ kunnen geschaard worden, maar het was nu ook niet zo dat ik daar uitdagend rondhuppelde met een gordel van lege rolletjes WC-papier om mijn middel, onderwijl roestig Arabisch brabbelend.

We werden meegenomen naar een aparte zaal waar een ontvangstcomité van drie gewapende agenten ons opwachtte en ons gebood te gaan zitten. Nu moet u weten dat mijn collega de eigenschap bezit om iedereen in alle omstandigheden zijn visie op de gebeurtenissen toe te bijten zonder enige vorm van gepast protocol, en laat mij u verzekeren: dat is een knoert van een eufemisme. Ik ben zo niet. Ik ben meer het brave type, het mietje dat in deze situatie preventief en zonder verzoek daartoe de broek afstroopt en zich voorover buigt, volledig klaar om de onaangename latex handschoen in ontvangst te nemen voor een diepgaand onderzoek. Maar mijn collega? Nee, da’s geen bukker.

‘It’s always the same! This is the second time!’ reclameerde hij luid en spuwend. ‘We travel all around the world, we never have any problems, except here in New-Zealand!’
En toen sprak hij de gevleugelde woorden: ‘I’m getting pissed of this country!’
Nee, dát was een strak plan.
Eén van de agenten kreeg prompt last van een zenuwtic in z’n rechteroog en ik zou gezworen hebben dat een tweede diender naar zijn blaffer wilde grijpen. De derde gebood ons op een redelijk onschattige manier om onze smoel te houden en schoof ons een document toe, waarop we ten tweede male moesten uiteenzetten wat we kwamen doen en wat er zich allemaal in onze bagage bevond.

Ik weet niet of u ooit in een visveiling vertoefd heeft, maar de geur die daar hangt en uw kleren brandmerkt, doet u kokhalzen - vraag maar aan de vrouwelijke agente die onze bagage doorzocht. Het staafde in ieder geval gelukkig ons eerdere verblijf in Australië.
Wat dan weer wél voor gefronste wenkbrauwen zorgde waren de twee stukken hardware die mijn collega in z’n bagage had gestoken. Een standaard groene printplaat met drukknopjes - broodnodig om in een veilzaal te kunnen bieden, maar o zo niet grappig op een luchthaven. In úw bagage. Tussen de naar vis ruftende onderbroeken. Lachen man.

Twee uur hebben we daar gezeten. Twee ondertussen nachtelijke uren. Toen mochten we gaan.
‘These are your signatures?’ vroeg de agente, zwaaiend met onze customs cards.
We knikten aarzelend.
‘Ok, please sign the form you just filled out…’

En terwijl ik mijn collega niet durfde aan te kijken, boog ik me grinnikend over mijn formulier om mijn krabbel te zetten, want ik was in de wetenschap dat hij - pissed of this country - gedwongen was zijn papier te ondertekenen met de handtekening die ik voor hem gekozen had. De Flikker.

Ik hoop dat onderstaande correspondent in het Engels aan mijn been aan het trekken was... Het is een Chinees en eerlijk gezegd heb ik - als programmeur van hun software - hem nooit eerder op humor kunnen betrappen, dus ik vrees het ergste... Ik kreeg namelijk onderstaand alarm-mailtje - echt meegemaakt, ik zweer het en wil me een dehydratatie spuwen op mijn erewoord:



Dit zei mij evenveel als dat het u waarschijnlijk zegt, dus even om nadere uitleg vragen:



Aanschouw het antwoord:



Uhuh, much better, thank you very much...