Non-tech alert!

'En ik kan het niet genoeg herhalen: God is Liefde...'
Gezeten op één van de stoeltjes die een halve cirkel rond de doopvont vormden, diende ik mijn concentratie meer te richten op mijn wild op en neer wippende dochter, Febe, dan op de zweverige altstem van de diaken.
Waarschijnlijk maakt de serene sfeer die doorgaans in een kerk heerst, niet de minste indruk op een vierjarige, maar wellicht zaten die zes cola's vóór het formele doopgebeuren er wel voor meer tussen.
Febe zat een paar stoelen van mij verwijderd, volgens mijn berekening nét ver genoeg om de tent helemaal af te kunnen breken alvorens ik haar, gewapend met muilkorf en dwangbuis, kon bereiken. En - God in de Hoge Hemel - wat was mijn berekening juist...

Nog vóór de eerste lezing goed en wel achter de rug was, was de juffrouw recht gaan staan en stond ze te springen met de overtuiging van vier door schaamluizen geplaagde Jochem Meyjers. De diaken raakte de draad een aantal keer kwijt door het onophoudelijke gebonk, maar toen ik rechtstond en aanstalten maakte om in te grijpen, verhinderde de gewijde man de elasticiteitstest waaraan ik Febes oor zou onderwerpen.
'O, ik vind dat niet erg hoor,' suste hij gemoedelijk. 'Ik ben diaken, en diakens mogen huwen, zoals je misschien wel weet. Ik heb zelf ook vijf kinderen, dus ik weet maar al te goed hoe het eraan toegaat...'

Schaapachtig glimlachend ging ik weer zitten en ik kon van de gelegenheid gebruik maken om Febes vragende blik even te beantwoorden met priemende ogen vol waarschuwing, het equivalent van het zwaaiende vingertje. Ze ging weer zitten, waaruit de doorsnee mens zou kunnen afleiden dat ze het begrepen had. Wel, newsflash, de doorsnee mens gaat niet door voor de koelkast.

'En zijn jullie bereid, mama, papa, meter en peter, om Joke bij te staan en op te voeden naar het voorbeeld van Jezus, zodat...'
'Waar is Jezus?' kwekte Febe, terwijl ze wild links en rechts om zich heen keek, alsof plots het kwartje viel dat ze de hoofdrolspeler nog niet gespot had en dat in zijn eigen huis!
Hier en daar ontsnapte een grinnik en sommige hoofden keerden al in mijn richting. De diaken gaf echter niet op.
'...zodat ze puur en eerlijk door het leven kan gaan, mensen kan verblijden, net zoals Jezus ons...'
Febe zuchtte theatraal.
'Waar is jééééézus...'
Ze eiste antwoord, met een zeurderige stem. Alles in mij vocht om niet 'Dáár! Dáár hangt hij!' uit te schreeuwen, wijzend naar het grote kruis waaraan de Zoon Gods genageld hing. Het was echter alweer de diaken die redding bracht. Ik meende wel een kleine rilling door zijn rechterooglid te zien trekken.
'Wat zeg je, meisje?'
Ik huiverde. God nee, geef haar alsjeblieft geen aandacht...
'Waar is Jezus?' herhaalde Febe.
'Jezus? Jezus is overal!'
Let it go, alsjeblieft... Je weet niet waar je aan begint...
'En die is geboren he?'
'Hoe zeg je?'
'Jezus is geboren! Jezuske is geboren haleluja, hallo, Jezusken is geboren in een bakske vol met stro!'(*)
Onder luid geproest van de andere gegadigden, begroef ik mijn gezicht in mijn handpalmen, terwijl de man vooraan zijn bevende duim en wijsvinger met de tong bevochtigde en nerveus door zijn boekje bladerde, op zoek naar zijn eigenwaarde. Zijn oog had het nog steeds heel erg druk en beloofde zelfs overuren te draaien. Vijf kinderen, m'n bibs.

Ik zat gespannen klaar, als een sprinter in de startblokken, om Febes volgende poging tot interruptie vroegtijdig te pareren met een vliegende tackle, toen het tijd werd om het ritueel van de doopkaars van stal te halen.
De vader van het doopkindje, mocht de doopkaars ontsteken met behulp van de Paaskaars. Voor de katholieke medemens, is dit een mooi moment. Een symbolisch moment, een ritueel dat reeds honderden jaren gangbaar is en bij aanschouwing dus noopt tot ingetogen stilte. Voor een kind van vier is het blijkbaar de aanleiding om in de handjes te klappen en uit volle borst te gaan zingen:
'Heppie beu teei toeoeoe joeoeoeoe, heppy beu teei toeoeoe joeoeoeoe!'

Voor sommige aanwezigen vergde het intomen van de neiging om niet op de grond te gaan liggen schaterlachen een dusdanige inspanning, dat ze blauw aanliepen.
Ik liet daarentegen voor de tweede maal die middag, mijn blik naar de Zoon van God aan het kruis glijden en bad. 'Heer Jezus, U weet dat ik U niet veel vraag, maar kunnen we zo niet voor één keer van plaats wisselen?'

(*) Voor de cultuurbarbaren: een populair kerstliedje van Urbanus

‘Kan dat niet wat sneller?’ pufte mevrouw Coltrui.
Ik likte mijn zweetsnor weg, kneep in het stuur en verbeet mijn argument dat we ons al ver boven de toegelaten snelheid voortbewogen. Enkel een masochist durft immers een vrouw tegen te spreken wanneer ze het feestelijke vooruitzicht geniet om dra een pakketje blijdschap van om en bij de vier kilo uit de schoot te mogen persen. En wanneer u dat hoopje vreugd daar dan nog zèlf ingestoken heeft, houdt u best helemaal uw mond. Dus, hoewel het aardedonker was, deed ik de naald van de snelheidsmeter opwippen.

Ik negeerde de snelheidslimieten, flirtte met oranjerode lichten en stelde de voorrang van rechts voor andere nachtelijke weggebruikers uit tot nader order. Die verkeersdrempel had ik wel gezien, maar ‘Befehl ist Befehl’ en tegen een slordige tachtig per uur katapulteerde ik ons karretje over het obstakel het luchtruim in. Wegens haar gezegende toestand had mevrouw Coltrui haar gordel niet om, waardoor ze met een geweldige kopstoot de wagen ei zo na tot cabrio promoveerde.
‘Kan dat niet wat trager?’ kloeg ze met de ene hand op haar buik en de andere op haar hoofd.
‘Ja zeg, wat is het nu? Sneller of trager? Subiet stop ik en rijdt ge zelf!’ dacht ik stiekem stilletjes bij mezelf. Tenminste, ik dácht dat ik het stilletjes bij mezelf had gedacht, edoch blijkbaar had ik het nogal luidop gedacht en dat werd deze liefhebbende held boordevol empathie niet in dank afgenomen. Ik heb veel nieuwe scheldwoorden geleerd, en ken sindsdien de precieze reikwijdte een vrouw haar maaiende armen. Laat ons het daarop houden.

De arbeidskamer was gezellig. Als schuldbewuste man heeft u een aantal prenatale lessen meegevolgd om, met enkele puf- en blaastechnieken onder de knie, gewapend te zijn tegen het verschrikkelijke lijden van uw vrouw. U zal haar bijstaan, afleiden wanneer nodig en haar ademhaling regelen door als een belachelijke idioot het goede voorbeeld te geven. Nooit grotere onzin geweten.

Mijn eerste goedbedoelde meepufpoging resulteerde in een blauw oog, een tweede leverde me een duw en een ‘laat mij gerust!’ op. Ze sommeerde me zelfs ergens een pint te gaan pakken en omdat ik weigerde, stopte ze me uiteindelijk maar de afstandsbediening van de televisie in de handen.

En zo zag ik, terwijl zij puffend in rondjes strompelde en noch in het bad, noch op de bal - nergens eigenlijk - tot rust kon komen, hoe zowel Justin Henin en Kim Clijsters hun halve finale wonnen. Redelijk verwarrend om twee tennissters aan de slag te zien en er drie te horen kreunen.

Held van de dag bleek de anesthesioloog. Had ik mevrouw Coltrui niet tegengehouden, ze had hem een huwelijksaanzoek gedaan.

De bevalling zelf verliep vlekkeloos voor zover dat gezegde hier gebruikt kan worden. Conform mijn voornemens vatte ik ditmaal post aan de zijde van de bevallige vrouw, in plaats van aan de kant waaruit uw nageslacht - als het goed is - de kop zal opsteken. Niet dat mijn maag een mietje is en het op een lopen zet wanneer de geliefkoosde ingang ook een uitgang blijkt te zijn of zo, maar wanneer u als man het hoofdje ziet verschijnen, gaan uw ogen net zover open als de poort en kan u het niet helpen dat u vreest dat het daar nooit meer goed zal komen.
Dus posteerde ik me op een stoel en gaf ik mevrouw Coltrui een hand. Nadat ze een keer of vier op aangeven van de vroedvrouw uit alle macht geperst had, vergaarde ik de moed bijeen om haar er voorzichtig en liefdevol op te wijzen dat ze daar beneden moest persen en niet in mijn hand. Een vrijblijvende tip voor toekomstige vaders: doe dat niet.

En kijk, dat verrimpelde kleine hoopje, geboren met een deuk in haar hoofd, is vandaag vier geworden. Of zoals ze zelf vorig jaar al trots en met haar handjes in de lucht verkondigde: ‘Ik ben jaardag!’

Edit - 10.56u : Handig, zo'n kleuterjuf die er een live-blog op nahoudt :

De wekker zingt een van uw favoriete nummers, waardoor hij op uiterst zoete wijze een einde maakt aan uw verkwikkende nachtrust. U gaat rechtop zitten, rekt zich uit en begeeft zich vervolgens - zonder uw partner wakker te maken - naar de slaapkamer van uw nageslacht, waar uw twee roosjes het aanbreken van een nieuwe dag nog niet beseffen. U glimlacht, sluit de deur en treedt vervolgens de badkamer binnen om te genieten van een uitgebreide douche.
Een klein half uurtje later kan u de trap nederdalen om in de keuken koffie te zetten, toast te maken en een paar eitjes te koken.
Nadat u de tafel sierlijk heeft gedekt, wrijft de poes zich even tegen uw benen aan, haar staart gekruld in een vraagteken. U geeft het beestje een aai en voldoet aan haar verzoek om haar bakje korrels bij te vullen.
Daarna bereidt u de boterhammetjes voor uw spruitjes die, wanneer die taak erop zit, net op tijd met uw partner aan tafel komen schuiven, fris gewassen en netjes aangekleed. Met veel smaak smikkelen ze in stilte van hun ontbijt, zodat u het nieuws op de radio kan meepikken.
U ledigt uw mok koffie, raadpleegt uw horloge en ziet dat het tijd wordt om stilaan richting werk te rijden. De kindjes gaan boven hun tandjes poetsen en komen daarna weer naar beneden, waar ze hun jas en schoeisel aantrekken. Acht uur. Zoals steeds weer perfect op tijd!

En dan nu de werkelijkheid?

Drie kwartier nadat u de door merg en been gaande gebleir van de alarmwekker het zwijgen heeft opgelegd met een flinke mep, krijgt u een ellenboogstoot van uw partner. U schrikt wakker en vraagt zich meteen af hoe het mogelijk is om gewoon door te slapen met dat enorme gekrijs dat vanuit de kinderkamer komt.
U beseft dat het alweer krap zal worden om op tijd te zijn, schiet zich naar de badkamer waarbij u uw teen stoot tegen een poot van het bed. Een half kattenwasje moet voldoende zijn, gezien de spruiten de slaapkamer onderhand aan het verbouwen zijn. U grijpt hen bij hun nekvel, sprint er de trap mee af en struikelt in de keuken over uw kat, plat op uw gezicht.
U parkeert uw nageslacht aan tafel, smijt wat ontbijtgranen en yoghurt in hun richting en zoekt zich te pletter naar brood voor hun lunch dat er niet is. Uw kat krabt onophoudelijk aan uw broekspijp. U zet gauw koffie en voor u naar de bakker spurt, blust u het brandje dat ontstaan is door het gevecht om het laatste potje yoghurt door als een ware Salomon het onding in de vuilbak te flikkeren. U waarschuwt beide partijen op te houden, op straffe van een embargo op snoepgoed. De jongste knikt beteuterd en kletst - om het goed te maken - de fles melk tegen het linoleum. De oudste vraagt wat een embargo is.
U trekt de voordeur open en smijt uw kat die blijkbaar niet kan beslissen of ze nu binnen of buiten wil vertoeven met een grote boog zo’n drie wijken verder.
Teruggekomen van de overvolle bakker, laat u uw kat weer binnen, giet u zichzelf een kop koffie uit die u toch nooit zal kunnen leegdrinken, waarna u zich aan tafel smijt. U belegt het verse brood met dingen waarvan uw spruiten u onophoudelijk zeurend verzekeren dat ze het niet lusten. De kat maauwt u de oren van het hoofd. Het nieuws gaat in stukken en brokken aan u voorbij.
Als de kroost gegeten heeft, kleedt u hen aan. Wanneer het laatste knoopje dicht is, komt uw partner naar beneden, die hen zuchtend weer uitkleedt, waarna ze beide outfits van kind verwisselt.
U ruimt de tafel af (waarbij u tussen de ijskast en de tafel nog eens over de kat flikkert) en overweegt om nieuw servies aan te schaffen, zodat u alles gewoon vlotjes in de vuilnisbak kan keilen. Vuilnisbakken? Juist, die moeten ook nog buiten. U neemt beide zakken ter hand, die uiteraard scheuren en vloekt. U raadpleegt uw horloge en constateert een half uur vertraging. U sommeert uw kinderen om snel jas en schoenen aan te trekken.
Na het kwartier dat u nodig had om uw huisvuil in nieuwe zakken te duwen, treft u uw kindertjes aan zonder jas en in nog steeds ongeschoeide toestand. Sterker nog: beiden zijn weer half uitgekleed. Logisch, want hun sokken en onderbroek hadden ze nodig om de kat aan te kleden.
U buigt het hoofd, telt opnieuw een half uur bij uw vertraging en huilt zachtjes.

Gisteren is mijn jongste broer, meneer Colbert, één keiharde winter ouder geworden en uiteraard hoort daar een cadeau bij. Ditmaal heb ik mevrouw Coltrui op pad gestuurd met de mededeling wat leuks te kopen, daar ik weet dat die er steevast in slaagt om met het meest duffe cadeau ever aan te komen draven. Het is een lief kind, verstandig en mag er aldus best wezen, maar van cadeaus kopen heeft ze mijns inziens weinig kaas gegeten.
Tot mijn grote vreugde heeft ze me niet in de steek gelaten en is ze er dan ook in geslaagd om met alweer een meesterwerkje thuis te komen: twee megabelachelijke boxershorts, iets wat elke man toch wel graag voor zijn vierentwintigste verjaardag overhandigd krijgt door zijn schoonzus, dunkt mij.
Uiteraard wilde ik dit schitterende en onvergetelijke geschenk slechts afgeven voorafgegaan door een persoonlijke noot ter hint. En wat is dan beter dan onze beide dochters daarbij te betrekken? Meteen ook een kans voor u om te zien hoe mijn twee monstertjes er ongeveer uitzien door de brakke lens van een HTC S740. Pseudo-tech bij Coltrui, u maakt het niet vaak mee.
Het feestvarken heeft dus daarstraks onderstaande foto via MMS gekregen, inclusief onderschrift "Je geschenk staat ergens op deze foto. Goed kijken hoor!".



Niet veel later krijg ik antwoord via SMS: "Ik lust geen sinaasappels. Toch bedankt."
Humor. 't Zijn er weinigen gegeven...

PS: Febe is het meisje met het occasionele lodderoog, terwijl Robin degene is die momenteel bijklust in een schiettent, zoals u ziet...

Sinds vorige week weet ik wat het meest efficiënte anticonceptiemiddel ter wereld is. Echt waar. Indien u een jaartje of drie verlost wenst te worden van uw eventuele kinderwens, heb ik een aanrader voor u: organiseer eens een verjaardagsfeestje voor kleuters. Mevrouw Coltrui heeft het gedaan voor Robin, die zeven wordt. Hel, Hel, driewerf Hel.

Wie er ooit eentje heeft moeten bijwonen, kent het scenario: een aantal krijsende Satanskinderen krioelt het hele huis door en als ware dolgedraaide olifantenjongen op speed beschouwen ze uw woonkamer als een porseleinwinkel die zo snel mogelijk met de grond gelijkgemaakt dient te worden. Terwijl de een hyperkinetisch vanop de salontafel op de vensterbank en terug springt , hangt een ander in ware Tarzanstijl aan een gammele Ikea-luchter te bengelen. Een derde zit neuspeuterend voor de achtste keer naar dezelfde aflevering van Mega Mindy te gapen, en wel zó geboeid dat die niet door heeft dat hij op het punt staat in zijn hersenen te roeren. Af en toe maakt hij zich tierend kwaad op een vierde die in de weg staat, omdat die het lumineuze idee krijgt de televisie van Barbie-oogschaduw te voorzien. Een vijfde besluit van elk koekje van het aangeboden gamma de ene helft te verorberen en de andere helft ergens tussen de zetelkussens te verstoppen. Een ander zevenjarig anarchistje houdt van kleuren met extra dikke viltstiften, maar heeft lak aan de conventie om binnen de lijntjes te blijven en kriebelt ijverig met tong uit de mond de complete salontafel fluogroen. Een kussengevecht met z’n tienen ontaardt al snel in een collectieve bloederige huilbui, omdat u slechts over acht kussens beschikt en twee ettertjes zich dus genoodzaakt zien om zich met een skateboard of een tennisracket al meppenderwijs in het strijdgewoel te storten.
Om de mini-tijdbommetjes niet door een teveel aan suiker te doen exploderen, worden Croque Monsieurs (tosti's bij jullie, toch?) geserveerd. De ene lust dat niet en vraagt prompt twee boterhammen in de plaats, uiteraard een met hesp en een met kaas. Een ander kan u enkel tevreden stellen met een sneetje brood met choco. Aan tafel blijven zitten kan natuurlijk niet, want het zou een gemiste kans wezen om de gesmolten kaas breed uit te smeren op de muren.
Hel zeg ik u. ‘t Is dat we geen behang hebben, anders had ik het voltallige tweede klasje er integraal achtergeplakt.
Mensen die me nu durven vragen of ik zo geen derde lief en schattig kindje wil, moeten heel erg op hun tellen letten, als ze lijf en leden op prijs stellen. Ik bijt uw strot af. Ik zweer het.