Lollige Chinees

Door Coltrui op donderdag 19 maart 2009 23:16 - Reacties (22)
CategorieŽn: Arbeidsgeveins, Recycled, WTF, Views: 5.235

Ik hoop dat onderstaande correspondent in het Engels aan mijn been aan het trekken was... Het is een Chinees en eerlijk gezegd heb ik - als programmeur van hun software - hem nooit eerder op humor kunnen betrappen, dus ik vrees het ergste... Ik kreeg namelijk onderstaand alarm-mailtje - echt meegemaakt, ik zweer het en wil me een dehydratatie spuwen op mijn erewoord:

http://users.skynet.be/fa018426/Mail1.jpg

Dit zei mij evenveel als dat het u waarschijnlijk zegt, dus even om nadere uitleg vragen:

http://users.skynet.be/fa018426/Mail2.jpg

Aanschouw het antwoord:

http://users.skynet.be/fa018426/Mail3.jpg

Uhuh, much better, thank you very much...

Revenge of the Zoef

Door Coltrui op woensdag 18 maart 2009 16:12 - Reacties (45)
CategorieŽn: Recycled, WTF, Views: 4.449

Bent u aan het eten? Goed zo! Toen ik nog een studerend Coltruitje was en mijn ding nog deed onder de auspiciŽn van mijn biologische verwekkers, hadden we een kat die totaal niet luisterde naar de naam Zoef, maar toevallig wel zo heette. Zoef was een speciaal poezenbeest. Kattenvoedsel was te min voor haar, dus kreeg ze steevast rauw stoofvlees. Hoe decadent! hoor ik u al protesteren, edoch ik kan me beroepen op verzachtende omstandigheden. Een miauwbeest eet immers nooit wat ze niet ruiken kan en aangezien Zoef geplaagd werd door chronische sinusitis, drong de geur van droge korrels niet tot haar door. Die sinusitis ging steeds gepaard met niespartijen, waarbij groene slijmerige klonters van een halve kubieke meter vrolijk het luchtruim werden ingejaagd, zodat u dekking moest zoeken om het er levend vanaf te brengen.
Toch is Zoef een korte periode van haar ziekte verlost geweest. Op een avond zaten we met z’n allen voor TV, terwijl ritmisch gebonk in het berghok onze aandacht trok. Bij nadere inspectie, bleek het gestommel uit de droogkast te komen, zodat we deze nieuwsgierig openden. U raadt het al, of u moest deze tekst van achter naar voren lezen: onze Zoef, die amper een halve kilo woog, kwam gezellig naknetterend uit de droogkast geklauterd en zigzagde als een ontploft schaap naar de zetel in de woonkamer, waar ze twee dagen is blijven liggen.

Dagenlang is ze wonderwel gespaard gebleven van haar niesbuien. Maar op het moment dat ze weer herviel, zinde ze op wraak. Wraak om hetgeen we haar aangedaan hadden. En ondergetekende was de pineut, en niet de moeder van Coltrui, die toch verantwoordelijk was voor haar helse rit in de droogkast.
Terwijl ik een omeletje probeerde te bakken, stond Zoef rond mijn benen te draaien met een vraagteken in haar staart. Ik ga naar de ijskast en haal een paar brokjes stoofvlees uit de doos en knip het in kleinere brokjes op een bord. Zoef kent het ritueel, springt naast het kookvuur en gaat ongeduldig zitten miauwen. Het bord wordt immers op hoogte geplaatst, teneinde afstand te bewaren tussen het vlees en Zombie, de jaloerse kitten van Zoef. Ik zet het bordje vlees dus tussen het haar en het kookvuur, waarna ik me weer concentreer op mijn aartsmoeilijke en uitermate complexe recept.

Zoef snuift. Ik maal vrolijk wat peper boven mijn culinair experiment dat deze keer blijkbaar redelijk aan het lukken is. Zoef snuift opnieuw, luider nu en schudt daarbij haar hoofd. In mijn hoofd rinkelen alarmbellen. Als ze nu niest, hangt mijn ei vol snot. Als de bliksem grijp ik haar beet, schuif ik het bord op en zet ik haar weer neer, nu tussen het bord en het fornuis, haar slijmkanon veilig afgewend van de pan. En dan gaat ze compleet los. Ze niest als nooit tevoren, de groene klodders fladderen de keuken door, maar mijn eitje blijft gespaard van dat ongewenste ingrediŽnt. In plaats daarvan, merk ik dat Zoefs sluitspier het in al die bedrijvigheid heel even heeft laten afweten. Heel even maar, maar toch lang genoeg om een streep te trekken over mijn eitje. Zo’n mooie bruine.