M&M - even klagen.

Door Coltrui op donderdag 16 april 2009 14:00 - Reacties (29)
Categorieën: Coltrui valt anderen lastig., Recycled, Views: 8.946

Vindt u ook niet dat de kleurverdeling van M&M’s soms tegenvalt? Laatst mocht ik immers ervaren dat een door mij aangekocht zakje pinda-M&M’s voor een groot percentage uit bruine bolletjes bestond, en dit terwijl iedereen toch weet dat de rode veruit de lekkerste zijn. Tijd om Masterfoods eens aan de tand te voelen, dacht ik zo...
Beste,

Onlangs werd Robin, onze oudste dochtertje, vijf en dat moest uiteraard gevierd worden. Aangezien ze gek is op uw M&M's, en meer bepaald op de pindavariant, kochten we voor elk feestgangertje een zakje.

Groot was echter onze verbazing, en Robins ontgoocheling, toen we ontdekten dat net háár zakje enkel bruingekleurde M&M'metjes bevatte, uitgerekend de kleur die zij het minst belieft. Het spreekt dat geen van de speelkameraadjes wilde wisselen - ha ja, die zijn ook niet gek - want ook die prefereerden de rode, blauwe, groene en zelfs de gele exemplaren boven de bruine.

Gebeurt het verpakken van de M&M's volautomatisch, of is er een aan de band werkende snoodaard, een verpakkend stuk tuig van de richel dat er een sadistisch genoegen in schept om kleine kindertjes aan het huilen te maken door ze te versteken van de vrolijker gekleurde chocoladebolletjes?
Mocht er sprake zijn van de laatste optie, is het dan mogelijk om dat stuk verdriet als straf een kilo of drie M&M's door de strot te rammen? Liefst zonder pinda's.
O, en enkel bruine, dat spreekt.

Met vriendelijke groet,

Karel Spinoy
Lang diende ik niet te wachten op antwoord:
Beste heer Spinoy,

Naar aanleiding van uw melding op onze M&M’s® website, willen wij ons eerst en vooral excuseren voor dit probleem.

Er moet zich klaarblijkelijk een fout hebben voorgedaan ter hoogte van één van de afvulapparaten, die inderdaad volautomatisch werken. Zoals u weet, zit er in elke verpakking M&M’s® -zonder dat de kleuren evenwel geteld worden- ongeveer eenzelfde hoeveelheid van elke kleur.

Het spijt ons zeer te vernemen dat het in dit geval niet zo was, en dan nog op het verjaardagsfeestje van uw dochtertje. We kunnen ons de teleurstelling voorstellen.

Graag zouden wij uw adresgegevens bekomen, zodat we uw familie een gepaste compensatie kunnen sturen. Mocht het eventueel mogelijk zijn, de houdbaarheidsdatum en het lotnummer van het zakje in kwestie zou voor ons ook interessant zijn naar opsporing van andere zakjes met een eventueel probleem toe.

We drukken hierbij nogmaals onze spijt over het gebeurde uit en groeten u vriendelijk.

X

Consumer Care Assistant
NV Mars Belgium SA
Kijk, zo hoort het. Dát is klantvriendelijkheid. En dat heb ik ook meteen toegegeven:
Beste,

De snelheid en klantvriendelijkheid waarmee u me aangaande mijn toch wel pietluttige opmerking van repliek dient, sieren u en uw bedrijf. Jammer genoeg beschik ik niet meer over de verpakking, maar mocht ik u bij een eventueel toekomstige gelijkaardige situatie van dienst kunnen zijn door u het lotnummer en de houdbaarheidsdatum te bezorgen, zal ik niet twijfelen.

Uiteraard bedank ik vriendelijk voor uw aanbod om ons met een compensatie tegemoet te komen, aangezien ik geenszins handelde met het oogmerk te bedelen. Zó erg hartverscheurend was het verjaardagstafereeltje nu ook weer niet.

En ga nu opslag vragen, u verdient het. Zeg uw baas maar dat ik het gezegd heb.

Met vriendelijke groet,

Karel Spinoy
Mijn compliment werd aanvaard:
Beste mijnheer Spinoy,

Uw reactie deed me veel plezier, na 7 jaar consumenten tevreden (proberen te) houden en weinig van deze ‘harten onder riem’.

Een heel fijn weekend gewenst,

X
Ik weet niet wat u ervan vindt, maar vanaf nu koop ik elke dag een zakje M&M’s. En het mogen zelfs allemaal bruine zijn.

Bekentenis

Door Coltrui op donderdag 9 april 2009 22:59 - Reacties (17)
Categorieën: Frustraties, Recycled, Views: 5.254

Ik wed voor twee lolly’s met colasmaak dat u mij ervan verdenkt een erg sociale, graag geziene en vooral humoristische gozer te zijn. Uiteraard heeft u daarin volkomen gelijk. Ik ben nevens ongelooflijk geestig, ook nog eens enorm schattig, wist u dat? Mijn aaibaarheidsfactor swingt de pan uit. Echt waar, blinddoek eender welke vrouw en laat haar aaienderwijs kiezen tussen mijn schattig voorkomen en een kuikentje, en u zal zien dat er resoluut voor mij gekozen wordt, zelfs al heb ik vijftig graden koorts en is er net een waterbuffel in mijn mond bevallen. En knap. Razend knap ben ik ook. Soms is dat een last, u kan het zich niet voorstellen. Maar ik heb ermee leren leven, door van bescheidenheid mijn meest prominente eigenschap te maken en dus niet overal mijn superioriteit op alle vlakken rond te bazuinen.
Toch, lieve blogleeskindertjes, is dat niet altijd zo geweest. Nee, ooit was ik het mikpunt van spot. U leest het goed: ik, Coltrui de Fantastische werd gepest, vooral op school.

U moet weten dat ik in de jaren tachtig Cléarasil op mijn dooie eentje financieel op de been hield. Het leek wel alsof mijn gezicht met een paar honderd passers bewerkt was, een vergelijking die ik later door ervaring kon staven trouwens. Ook werd ik steevast ‘den Boekenlezer’ genoemd. Terwijl alle kindertjes voetbalden en stoer deden voor de meisjes, las ik boeken. Helemaal alleen in een hoekje. Wat moest ik anders?
Stoer doen kon ik niet, dus de meisjes speelden nog liever katje-kus met een dode kameel dan schipper-mag-ik-overvaren met een van etter vergeven loser als ik. Meevoetballen mocht ik niet meer sinds dat ene incident. In den beginne mocht ik deelnemen aan die ruige mannenactiviteit. En fier dat ik was! Ik bloeide helemaal open! Ik moest dan zo in het midden gaan staan en de rest mocht om beurt zo hard mogelijk met de bal in mijn gezicht schoppen. Tof man! Niet dat ik ervan genoot, maar ik hoorde er tenminste bij. Tot die keer dat iemand het record hardschoppen brak en dus ook bijna mijn neus, waardoor al mijn poriën zo onder druk gezet werden dat ze hun op springen staande lading losten en de bal deden verworden tot een in mayonaise gedrenkte bitterbal.
De dag nadien herinnerden mijn klasgenoten zich plots dat er warempel ook doelen op de speelplaats stonden en sindsdien mocht ik niet meer meespelen. Ze speelden potverdikke dan nog met mijn bal ook.
Overdag berustte ik in mijn lot en negeerde ik de pesterijen. Iemand stal mijn boterham met choco, iemand mepte vanachter op mijn hoofd toen ik aan de kraan stond te drinken, iemand bewerkte mijn gezicht met een paar honderd passers, iemand beet een stuk uit mijn turnzak, iemand stak een potlood in mijn oog, enfin, van die onschuldige pesterijtjes, u begrijpt vast wat ik bedoel.
’s Nachts smeedde ik snode plannen. Ik tekende onder luid hoongelach een Masterplan om alle pestkoppen een lesje te leren. Een Columbine Massacre avant la lettre, zo u wil. En dat zag er dan bijvoorbeeld zo uit:

http://www.zinloos.be/Plannen.jpg

Het bleef voor mij echter bij fantaseren, want ik had geen wapen. Ja, een boog die ik won op de kermis. Lijkt me niet dat daarmee veel dodelijke slachtoffers zouden gemaakt zijn. Ten eerste had ik maar drie pijlen, ten tweede mondden ze nog uit in van die rubberen zuignapjes ook en ten slotte bewijst het feit dat ik mezelf er op twintigjarige leeftijd tot tweemaal toe mee in de rug heb geschoten dat mijn scherpschutterscapaciteiten redelijk povertjes zijn.

Enfin, ik durf te denken dat alles toch is goedgekomen. Geen rancune. Ik ben tof geworden. En grappig. En knap. De puisten zijn weg. Heeft er iemand onlangs nog iets van Cléarasil gehoord? Ha!

Een snuifje cultuur

Door Coltrui op dinsdag 7 april 2009 08:49 - Reacties (13)
Categorieën: Recycled, Varia, Views: 4.040

Het leuke aan reizen, is het ontdekken van de diverse culturen. Exotische spijzen en dranken, vreemde gewoonten en bij wijlen onbegrijpelijke talen, het zijn voor de modale reiziger dé maatstaven die de cultuur van het land zijner bezoek bepalen. Hieruit mag ik concluderen dat ik niet tot de orde der modale reizigers behoor.
Toegegeven, een glaasje brandnetellikeur om die stevige portie kamelenkloot op grootmoeders wijze weg te spoelen, een koek op uw bakkes als blijk van affectie of een liefdesgedichtje in hiërogliefen, spannend is het allemaal wel. Maar wanneer ondergetekende in den vreemde vertoeft, ga ik steevast op zoek naar een ander facet van de lokale cultuur: het toilet.
Toiletten zijn wat mij betreft dé graadmeter van een cultuur en overal waar ik ben, wordt - op de momenten waarop ik in Moeder Natuur mijn meerdere moet erkennen - de plaatselijke Troon der Ontlasting aan een nauwgezet waardeoordeel onderworpen, waarbij ik onze eigen saaie potten als ijk hanteer. Saaie potten? Ja, saaie potten. In onze gewesten zijn twee soorten plees gangbaar, waarbij het enige verschil zich uit in het al dan niet aanwezig zijn van een plateau’tje, waar ik persoonlijk niet zo’n voorstander van ben. Buiten de mogelijkheid om uw creatie na het baren nog eens aan een nader onderzoek te onderwerpen en naast het twijfelachtige voordeel geen plonsend pleewater tussen de bilnaad te mogen ervaren, zie ik er het nut niet van in. Ik er wil eigenlijk ook niet verder over nadenken, en laat met graagte de rest van de voor- en nadelen van zo’n balkonplee aan uw verbeelding over.

In Frankrijk gaat het er bijvoorbeeld veel minder saai aan toe. Als de vin, pain en de Boursin ongeduldig aan de achterpoort staan te kloppen, mag u pas opendoen wanneer u zich half gehurkt schrap heeft gezet boven een soort inloopdouche en honderd procent zeker weet dat uw onderkant loodrecht boven een kleine holte gepositioneerd is. Heeft u last van de toeristenziekte, is het aangeraden om de benen zo wijd mogelijk uit elkaar te zetten, teneinde uw sokken te vrijwaren van een nieuw wansmakelijk kleurtje. U ziet, de grote boodschap doen op z’n Frans, c’est du boulot.

Mocht u ooit krampjes ervaren in China, mag u van geluk spreken wanneer zo’n Frans bidet u soelaas biedt. Geloof me, een Franse WC in China? Pure luxe voor de zeer geëerde toerist. De lokale Oosterling is immers een uiterst sociaal wezen, altijd in voor een Mandarijns koetje of kalfje, en bij het ontwerpen van de publieke ontlastingsruimtes wordt die lijn der gezelligheid zonder scrupules lekker doorgetrokken. Want wanneer de nood het hoogst wordt tijdens uw sponsoring van de Chinese horeca, zal u op een omgeving stuiten die op z’n zachtst gezegd helemaal niet voldoet aan onze visie van het Kleinste Kamertje. U zal namelijk een gigantische ruimte betreden, waar menig Chinees de krant leest, of dankzij de afwezigheid van tussenschotten een babbeltje slaat met zijn buur, allemaal heel vrolijk tussen de luidruchtige windverplaatsingen en het suggestieve geplons door. En mag ik bij dezen opmerken dat u nóóit échte spleetogen gezien heeft, tot u een Chinees het edele Ambt van het Persen heeft zien uitoefenen?
Dus alleen als het écht moet, nestelt u zich op dezelfde plank met gaten als uw naasten en doet u waarvoor u gekomen bent. Onthoud: in China slaakt u De Zucht der Opluchting nooit alleen.

In dat andere grote Oosterse land, dat van de rijzende zon, is het vervaardigen van een plee dan weer verheven tot een ware kunst. Een Japans toilet verwelkomt u door automatisch het potdeksel te liften. Kiest u graag de temperatuur van uw toiletbril? Geen probleem. Vermoedt u dat u iets te luidruchtig te werk zal gaan? Hey, dan nemen we er toch gewoon een gezellig muziekje bij? Toiletpapier? Niet nodig, iets - vraag me niet wat - knapt het karweitje graag voor u op. De temperatuur van het water en de druk waarmee het richting plaats delict wordt gelanceerd, mag u helemaal zelf kiezen. Na de klus uw zaakje richting riool verbannen? Volautomatisch. Kortom, in Japan worden u en uw gevoeg als keizers behandeld.

Dus als u nog eens in het buitenland vertoeft, geniet van de keuken, leer de taal en gewoontes, maar let ook eens op het lokale Kleinste Kamertje. Snuif ook daar eens een beetje cultuur op.