Een aanrader!

Door Coltrui op vrijdag 21 augustus 2009 15:00 - Reacties (40)
Categorieën: Coltrui valt anderen lastig., Recycled, Views: 37.420

Ik heb een nieuwe hobby. Sinds kort verloopt mijn communicatie in uitermate deftig en dus belachelijk taalgebruik. Mails, telefoongesprekken en dagdagelijkse dialoog, alles loopt over van de archaïsmen, beleefdheidsvormen en protocollaire zinsneden, tot zenuwslopende ergernis van de ene, en groot jolijt van de andere. Niet alleen de wenkbrauwen van familie, vrienden, collega’s en kennissen gaan fronsend de hoogte in, neenee, ook met volslagen vreemden communiceer ik op die wijze.
En weet u wat daar nu zo fantastisch aan is? Sommigen spelen het spelletje mee en wringen zich in allerlei bochten om een antwoord te formuleren dat qua ingewikkeldheid niet moet onderdoen voor een wettekst uit 1830. Of zo.
Zo stuurde ik vorige week onderstaand mailtje naar onze voormalige energieleverancier:
Waarde,

Heuglijk nieuws!
Met trots en blijdschap in mijn hartje, kan ik u melden dat ik de domicilie, die bij u te boek staat als mijn huidige verblijfadres, geruild heb voor een nieuwe woonst.
Dit noopt me tot de onevitabele administratieve taak om u daarvan op de hoogte te brengen. Wees echter niet bevreesd: hoewel u mij vanaf heden dus niet meer tot uw klantenbestand kan rekenen, zouden de occupanten in spe van betreffend pand het op prijs stellen mocht de overeenkomst tussen uw bedrijf en mij verlengd worden, edoch met hen als nieuwe betalende partij.

Nu vernam ik via uw uiterst informatieve webstek dat wij daartoe een zogenaamd ‘verhuisdocument’ dienen op te maken, waarop onder andere melding moet worden gemaakt van mijn klantnummer. Driewerf helaas, over dit gegeven beschik ik niet, aangezien het maandelijks verschuldigde met behulp van een domiciliëring vereffend wordt, waarbij ik verstoken blijf van een overschrijving waarop mijn klantnummer mogelijks terug te vinden zou zijn.

Mocht u de opportuniteit vinden om me mijn klantennummer per kerende te laten geworden, zou ik u ten zeerste en tot in de eeuwigheid verplicht zijn.
Met oprechte hoogachting,

Coltrui
Toegegeven, ik had gewoon iets kunnen mailen in de aard van ‘Hey trut, stuur mij mijn klantennummer eens en wat rap!’, maar dat is zo gemakkelijk. Soit, vandaag kreeg ik volgend mailtje terug:
Geachte heer Coltrui,

Wij hebben uw elektronisch schrijven de dato 18 augustus jongstleden in goede orde ontvangen en danken u hiervoor beleefd. Met evenveel vreugde in mijn hart, kan ik u de mare brengen dat uw klantnummer xxxxxxx is.

Mochten er voorts nog noten dan wel vragen bestaan, neem dan telefoon, pen of toetsenbord ter hand en draal niet om me te contacteren.

Hopende u van dienst te zijn geweest en vanzelfsprekend met extreem beleefde groeten,

Natasja
En dáár doe ik het dus voor. Als iedereen zo zou communiceren, zou er heel wat meer vreugde in de harten zijn, denk ik.

Spam - Recrutering

Door Coltrui op vrijdag 21 augustus 2009 09:16 - Reacties (8)
Categorie: Varia, Views: 3.620

Nu ik uw aandacht heb met dit weblog, kan ik er net zo goed van profiteren. Want wanneer u dacht dat ik u al deze stukjes voorschotelde louter ter uwer vermaeck, komt u bedrogen uit. Alles was opgezet spel, Lieve Blogleeskindertjes. Alle verhaaltjes fungeerden in dienst van slechts één doel: u misleiden, in de hoop dat u mij tof vindt en me uit de nood helpt. Als u nu naast me zat, zou u mijn hoongelach nogal horen schallen, gemene schavuit die ik der ben.

Lees verder »

Gamers: een ras apart

Door Coltrui op woensdag 19 augustus 2009 12:46 - Reacties (54)
Categorieën: Recycled, WTF, Views: 8.338

Ik weet niet of u een echte gamer bent, of er eigenlijk al eens een van dichtbij gezien hebt, maar ik heb de eer en het genoegen gehad om er zo eentje te kunnen observeren in zijn natuurlijke habitat. Ik wist echt niet wat ik zag.

De setting is ideaal: donkere kamer, de gordijnen dicht, zodat de kleine straaltjes zonlicht die toch weten binnen te dringen een mist van sigarettenrook verraden. Mijn studieobject is gezien zijn omvang duidelijk iemand die van het goede leven geniet en kan met zijn postuur en wilde baard doorgaan voor de tweelingbroer van Bud Spencer. Als hij spreekt, wat hij met een zwaar Antwerpse accent pleegt te doen, krimpen mijn pindanoten door de trillingen van zijn basstem van de grote schrik ineen. Ik dacht dat Barry White zijn villa's geruild had voor een plaatsje aan de eeuwige rijstpaptafel, maar blijkbaar is zijn stem hier gebleven voor een heilige missie: mensen angst aanjagen in het plat Antwaarps.

Enfin, ik zit naast hem op de bank, en derhalve zit hij ook naast mij. Hij heeft zo'n bakje met allerlei knopjes in zijn tengels en een headset spant om zijn knikker. Op tafel staat gastvrij een stevig assortiment versnaperingen te lonken en aan onze voeten een krat gerstenat. Ik heb uiteraard mijn voorzorgen genomen en voor mezelf twee Fristi's en een zak lolly's met colasmaak meegebracht.
De gamer logt in. Blijkbaar heeft hij afgesproken met een kameraad om samen hetzelfde team te vervoegen, want nu buldert hij zijn strijdmakker gemoedelijk toe door het microfoontje van zijn headset.
"A hier se! Oe iest? Klijr oem wa mengse de strot af te snaaie?" (Vertaling: Zie daar! Hoe behandelt het leven u? Klaar om een aantal personen naar het hiernamaals te zenden?)
"Ja joeng, iek zen klijr. Spelleke tiem detmetch?" (Vertaling: Inderdaad, ik ben er helemaal klaar voor. Zullen we in teamverband gezellig onze tegenstanders aan gort schieten?)
En dan begint het spel. Zijn onderkin gaat van links naar rechts, zodat zijn tanden knarsen en het bakje ondergaat een ware foltersessie. Telkens wanneer hij een tegenstander afknalt, brult hij de buurt bijeen.
"YEAH! FUCK YOU BITCH! (Hoera, loop naar de donder, vrouwelijke hond!)
"IE SE MODDAFOKKA! AM GONNA TIEBEG JOE!" (Pak aan incestueuze ontuchtpleger! Ik ga je theezakken!)
Voor de niet-gamer: het zogenaamde teabaggen blijkt het onophoudelijk hurken en weer rechtstaan boven het hoofd van je laatste slachtoffer, zodat het lijkt alsof je kroonjuwelen in en uit de mond van de zopas jammerlijk overledene ... enfin, ik ga er geen tekeningetje bijmaken.
Dit alles lijkt mijn studieobject uitermate te plezieren, tot hij zelf geveld wordt in de arena en dezelfde vriendelijke behandeling ondergaat. Het kastje met knopjes vliegt dan naar de verste hoek van de kamer onder begeleiding van een luid "FOK JOE MODDAFOKKA, AM GONNA FUCK YOU!" (Bevredig jezelf, incestueuze ontuchtpleger dat je der bent, in de toekomst zal ik sexuele betrekkingen met je hebben!)
Daarna bukt hij zich voorover, grabbelt een handvol chips uit een van de kommen en spoelt die door met een slok bier, waarna hij zich rechthijst om de restanten van de controller te gaan zoeken. Dit gaat zo door tot een team gewonnen heeft; daarna komen ze weer samen in een lobby, alwaar met andere online spelers een nieuwe afspraak gemaakt kan worden voor een nieuw potje vertier.

"Yo maat, wa gong we doeng? Nog ientsje?" (Ahoi daar kameraad! Wat doen we? Spelen we nog een robbertje?)
"Ja, schoe. Captsher de fleg ies probijre?" (Lijkt me een uitstekend idee. Zullen we ons wagen aan een partijtje 'Capture the Flag'?)
En dan klinkt het schattige, iele stemmetje van een meisje van pakweg tien lentes door de boxen.
"Where are you from? English only here, so everybody can understand you guys..."
Bud Spencer neemt het woord.
"WE ARE FROM BELJIOEM. WE SPIEK DATCH." (Wij zijn woonachtig in België. We praten in het Nederlands.)
"Stupid Belgian Waffles!" piept het fijne stemmetje erg kordaat en uitdagend, waarop Barry White terugbrult:
"SHADAP OR AM GONNA CALL MICHAEL JACKSON!" (Mag ik u verzoeken om u van verdere commentaar te onthouden, of ik zal me genoodzaakt voelen om een telefoontje te plegen naar een bekend Amerikaans popzanger.)

Hij gooit nog een nootje in zijn mond en hervat doodleuk de conversatie met zijn teamgenoot in het Nederlands, terwijl hij me verbaasd aankijkt, zich duidelijk afvragend waarom ik bijna stik mijn Fristi.

Beware of Otto

Door Coltrui op vrijdag 14 augustus 2009 15:41 - Reacties (19)
Categorieën: Frustraties, Recycled, Views: 4.411

Heel diep in mij, ergens tussen mijn lever en galblaas, sluimert een door netiquette geobsedeerde taalnazi. Otto heet hij. Tot voor kort woonde Otto op mijn tong en executeerde hij eenieder die zich bezondigde aan verkrachting van zijn taalgevoel, of geen ontzag toonde voor zijn schrikbewind van netiquette. De eerste en meteen laatste liefdesbrief die me door mijn schat met onwaarschijnlijk veel schroom werd toevertrouwd, zond de Otto in mij bijvoorbeeld terug, nadat hij hem met rode corrigerende halen had beklad. Inderdaad, het is een waar romanticus, die Otto.
Nu ik besef dat dat redelijk hautain overkomt, en ik moet toegeven dat ook ik - zij het wegens Skitt's Law - wel eens zondig tegen de puristenregels, heb ik hem naar dieper oorden verbannen en leg ik hem te slapen met schitterende literatuur als die van een Verhulst bijvoorbeeld.

Edoch, wanneer ik mijn elektronische brievenbus open en bij wijlen mijn hoofd in een onnatuurlijke houding moet wringen om een mailtje te kunnen ontcijferen, ontwaakt Otto weer uit dromenland. Dan zet hij zijn tanden in mijn maag en trekt hij aan de oren van mijn endeldarm om zich weer een weg naar boven te kunnen banen. Op zulke momenten schreeuwt zelfs een Verhulst tegen dovemansoren en kan ik Otto enkel kalmeren met een lolly met colasmaak. Maar hoe lang nog? Geen idee...

Daarom, lieve blogleeskindertjes, leek het me een strak plan om u van een aantal richtlijnen te voorzien, waarbij Otto u op zijn blote naziknietjes smeekt om die te handhaven, mocht u ooit met het suïcidale idee rondlopen mij op elektronische wijze een boodschap te laten geworden. Geweest zijn. En zo.
Taalgebruik en netiquette bij het mailen dus. Gaat ie.

1) Het onderwerp van de mail. Het invoervakje 'subject'. Degene die dat uitgevonden heeft, zou men de ogen moeten uitsteken met een nagelschaartje en de teennagels moeten afscheuren met ehm... ik kan niet meteen op het woord komen, maar ik bedoel dat ding waarmee men doorgaans ogen uitsteekt. Daarna dient dat tuig eens duchtig onder de oksels gekieteld te worden.
Dat invoervakje heeft dus to-taal geen nut en dus laat u het best leeg. Als u echter van het koppige type bent, zet er dan een onderwerp in dat he-le-maal niet gerelateerd is aan de inhoud van uw boodschap. Een smiley of zo, ik zeg maar wat. Zorg dus dat uw onderwerp als een lul op een drumstel slaat en gooi er meteen een dt-fout tegenaan. Otto vindt dat uiterst sympathiek.
Gebruik in dat geval trouwens ook enkel hoofdletters. Dat is veel duidelijker. O, en uitroeptekens. Niet vergeten. Uitroeptekens. En niet één of twee hé, neenee, een hele kudde van die krengen. De snelheid waarmee uw bericht de bestemmeling zal bereiken, wordt hierdoor immers in positieve mate beïnvloed. Het mailtje met de meeste uitroeptekens krijgt voorrang. Altijd en overal.

2) De tekstuele inhoud. Aan hoofdletters, leestekens en alinea's doen we niet meer sinds die koude winter van 1962. Uw ontvanger heeft waarschijnlijk toch niks om handen en houdt vast en zeker van een puzzelkwartiertje. Schrijf woorden trouwens ofwel zoals u ze uitspreekt (sgool, egt, kep, kdenk) ofwel in een kortere vorm (ff, w8, idd). Da's vet cool, man.
De dt-regels zijn simpel. Onthoud het ezelsbruggetje: niemand drinkt nog thee. Theedrinken is belachelijk. Theedrinken is voor jeanetten. Otto drinkt ook geen thee, tenzij in de verleden tijd. De kapoen.

3) De bijlage. Wanneer u uw mail begint met de woorden 'In bijlage vindt u...', vertik dan om - voor op het verzendknopje te rammen - te controleren of de bijlage daadwerkelijk ook ingesloten is. De bijlage vergeten is namelijk erg grappig.
Als uw bijlage per ongeluk dan tóch aanwezig is, hoop dan dat die gigantisch groot is. Ook compressietools als Zip en Rar zijn voor jeanetten en ook hier weer geldt de regel: hoe groter de bijlage, hoe sneller die bezorgd wordt. Mailservers zijn daarvan op de hoogte.
Van filmpjes en foto's van schaarsgeklede copulerende mensen (ook in combinatie met andere fauna, dat spreekt) wordt Otto vrolijk, en dan vooral wanneer hij ze op het werk toegezonden krijgt. Ook onthoofdingen, afgerukte ledematen en een blik in iemands opengespleten hersenpan worden uiterst enthousiast onthaald, doch enkel wanneer u Otto niet op voorhand waarschuwt voor deze hilarische content. Het moet wel een verrassing blijven.

4) Kettingbrieven. I love them. Als er ergens in Oezbekistan een siamese negenling met alvleesklierherpes en een onstoken navel rondzwalpt, wil Otto daarvan op de hoogte gebracht worden. Zulke mailtjes stuurt hij met groot hart door, zodat Microsoft weer tien cent kan storten op de bankrekening van de onfortuinlijke ouders van het negenkoppige creatuur. Otto heeft contacten genoeg en kan dus middels het forwarden vermijden om getroffen te worden door een letale vorm van acute diarree. Wie weet ontvangt hij zelfs een gratis Sony Ericsson.
Dus als u een kettingbrief ontvangt, stuur gerust door. O en laat aub alle mailadressen gewoon staan. Otto kent een paar mensen die grof geld betalen voor zo'n lijstje.

Zo. Zullen we dat afspreken? Otto dankt u alvast van harte.

Ieder zijn eigen stiel

Door Coltrui op maandag 10 augustus 2009 14:58 - Reacties (23)
Categorieën: Frustraties, Recycled, Views: 3.918

‘Geef mij eens een negen?’
Mijn schoonvader staat half gebukt en steekt zijn rechterhand uit naar mij, terwijl hij met zijn andere voorkomt dat een moer van haar plaats wegschuift. Een redelijk onnatuurlijke positie dus, waarvan ik vermoed dat hij ze niet graag lang aanhoudt.
Aan mijn voeten staat een gereedschapskist. U moet weten dat ik als do-it-yourself-noob een heilige schrik heb van gereedschapskisten. Een hamer of een zaag, ja dat kan ik nog net van de rest onderscheiden, maar het nut van de rest van die ijzerwinkel ontgaat mij en mijn twee linkerhanden volledig. En nu verzoekt mijn schoonvader me vriendelijk om een negen.
‘Kom op man, is het nog voor vandaag? Straks is ‘t Pasen…’
Ik houd het hoofd koel en probeer nonchalant te verbergen dat ik totaal geen idee heb van wat hij nu eigenlijk hebben wil.
‘Ehm, in welk vaksken liggen de negens?’
Langzaam draait hij zijn hoofd en ik zie dat een druppel zweet van zijn voorhoofd rolt. Hij kijkt me aan alsof er plots een gigantische penis uit mijn neus begint te groeien.
‘Zeg, ben jij van de verkeerde kant of zo? Een moersleutel. Nummer negen. Doe dat twaalfde vakje open, daar liggen ze.’
Gehoorzaam open ik het twaalfde schuifje en kan net een ‘halleluja’ onderdrukken bij het aanschouwen van een aantal ijzeren staven. Ik zie tot mijn grote opluchting dat er nummertjes op staan en ga snel het rijtje af. Vier, zes, acht, tien, twaalf, veertien. Geen negen te bespeuren.
‘Zeker dat je die negen bij hebt? Ik heb hier een vier, zes, acht en dan ineens een tien. Maar geen negen…’
‘Zeg smurf, is het u niet opgevallen dat er twee kanten aan zo'n sleutel zijn?’
Zijn ogen schieten het soort irritatie dat me met een gevoel van schaamte opzadelt. Snel schud ik de gêne van me af en reik ik hem de gevraagde sleutel aan. Hij gaat ermee aan de slag.
‘Verdomme, te klein.’
‘Nen elf hebben?’ zeg ik enorm stoer, alsof ik al járen niks anders gedaan heb dan karweien met negens en elven.
‘Nee, geef maar ineens den Engelsman.’
Den watte?
Hij steekt zijn arm weer uit naar mij, ik grabbel de sleutel die op zijn handpalm rust en scan ondertussen de inhoud van de gereedschapskist op zoek naar iets dat 'den Engelsman' zou kunnen zijn. Geen flauw idee. Ik ben keibelachelijk.
Totaal over mijn toeren open ik random wat lades en nét wanneer ik ten einde raad de hele rimram besluit aan te spreken met ‘Who wants some tea?’ in de hoop dat betreffend stuk gereedschap zijn vinger zou opsteken, verlost mijn schoonvader me uit mijn lijden.
‘Derde vakje. Grote, rode verstelbare sleutel. Vandaag nog.’

Enfin, ik ben me dan maar een uur of twee gaan zitten schamen op het toilet.

Serieus, wat weet ik daar nu van? Mijn schoonvader is best ok hoor, maar tóch kan ik niet wachten tot het winteruur weer ingesteld wordt. Dan krijg ik namelijk altijd het verzoek om zijn digitaal uurwerk te verzetten, een karweitje dat men niet kan opknappen met behulp van wipzagen, zeskantkoppen en MDF-platen. En ik zal met graagte aan zijn verzoek voldoen, alleen… Ik ben er nog niet uit. Zal ik het uur verzetten met een klauwhamer, een zandhamer, een slegge, een smidshamer, een bankhamer, een bolhamer, een moker of een haarhamer?