Rant: vliegende typetjes

Door Coltrui op dinsdag 23 maart 2010 20:55 - Reacties (74)
Categorie: Frustraties, Views: 7.535

Zo. Nu beide voeten weer even op Vlaamschen bodem rusten, en de ongemakken die het tijdsverschil met Auckland met zich meebrengen nu wat uit mijn systeem weggeëbd zijn, kunnen we weer.
Weet u, ik hou helemaal niet zo van vliegen, maar het sfeertje op een luchthaven bevalt me wel. Het is waarlijk wonderlijk hoe men bij elke vliegreis steeds weer opnieuw dezelfde typetjes kan herkennen en onderscheiden. Toegegeven, mea klein beetje culpa, generaliseren is not done, maar ík mag dat, want ik ben schattig.

Reeds aan de gate kan u met volle teugen genieten van het mensen-kijken. Probeer het eens. Leg laptop, MP3-speler of boek even opzij en geef uw ogen de kost. Voor eenieder die u bespeurt die voldoet aan één van volgende persoonsbeschrijvingen of situaties, krijgt u één of meerdere zogenaamde 'ergerpunten'.

Vooreerst is er de zakenman. De zakenman is saai, maar gemakkelijk te spotten. Hij zit strak in het pak, heeft enkel een laptop als handbagage, belt zich te pletter en raadpleegt elke vijf minuten zijn horloge. Tussendoor geeuwt hij zijn hoofd er bijna af. Eigenlijk is die geen ergerpunten waard.

Dan zijn er de oudere koppeltjes, die meestal aan komen schuifelen een trolley achter zich aan zeulend, waarna ze halt houden bij het informatiepaneel van betreffende gate. Als u binnen hoorafstand zit, gaat de conversatie hoogst waarschijnlijk als volgt:
'Zijn we hier wel juist, Theo?'
'Ik denk het toch. Wat staat er op dat bord?'
De dame zet haar bril op het topje van haar neus en tuurt met kraaloogjes het informatiepaneel bijna aan flarden.
'Ik kan het niet goed lezen,' besluit ze dan. 'AUCKLAND', fontje size vierhonderd en twaalf, God betere't. 'Ga het eens vragen aan de balie?'
Maar onze Theo zal het vertikken, wegens te eigenwijs, en zal nét zolang zijn blik afwisselend over het informatiepaneel en zijn tickets laat glijden, tot mevrouw boos wordt en zelf naar de balie waggelt met de vraag of 'het vliegtuig naar Benidorm hier stopt'. Zo'n situatie is ook een ergerpunt waard.

De backpacker dan. Ook een giller. Ongeacht hoe warm het is, het zweet mag u - totaal gedesoriënteerd en redelijk vergeefs op zoek naar frisser oorden - tussen de bilnaad druipen, uw testikels mogen openknallen als maïs in de magnetron, de backpacker draagt immer en altijd wollen kousen. Met matching muts. De haardos daaronder varieert van lange, stijle pieken tot rastaklodders, en een baard is verplicht. Die is namelijk uitermate handig om die halve peuk shag even de komende dertig uren in te bewaren.
Binnen hun stinkradius kan u vrijwel altijd een enorm grote rugzak ontwaren, waaraan al dan niet een gitaar bevestigd is. Op de grond uiteraard. Net als de backpacker zelf. Want hoewel er her en der nog vrije stoelen ter beschikking zijn, zit hij zonder uitzondering op de grond. In kleermakerszit. Dat hoort zo. Stoelen zijn kapitalistische krengen en de backpacker mag verdommen eer hij toegeven zal aan de grote, boze consumptiemaatschappij. Mocht u zo'n type spotten, verdient u twee ergerpunten, maar laat het hem niet blijken, want dat hele puntensysteem wordt hoogst waarschijnlijk als fascistisch beschouwd.

De leukste typetjes vind ik persoonlijk de Chinezen. Chinezen zijn geweldig. Een Chinees rijst nooit alleen, moet u weten. En ja, dat was een grapje. U mag dan nu even gniffelen. Of ginnegappen zelfs. Maar niet te lang.
De hele familie Chinees moet mee - de oma, opa, neven, nichten en daarom hebben ze met z'n allen zóveel handbagage bij, dat ik hen er altijd van verdenk ook Chi Chi, de trouwe viervoeter, mee te willen smokkelen. Opa krijgt misschien altijd zo'n honger op zo'n lange nachtvlucht.
Ze staan steevast ettelijke uren op voorhand aan de gate. Niet dat ze zich vervelen hoor... Nee, er is altijd de nationale hobby: fotograferen. Eigenlijk meer 'het op autistische wijze willen vastleggen van de geringste verandering van de omgeving, onderwijl verwonderde klanken uitstotend'. Een groepsfoto met de backpacker (in ruil voor een half blikje bier), een kiekje van ome Liu poserend bij de bagage van tante Yan Yan, een plaatje van een huilende oma Ming die haar teenslets kwijt is, of een close-up van die gekke Belg die hen grijnzend zit aan te staren - alles wordt geregistreerd, alles is een wereldwonder. Een vliegtuig? Woa! Klik! En daar! Nog een! Klik! Kom dat tegen! En dat in een luchthaven!
Per groep van twaalf Chinezen, dient u twee ergerpunten af te trekken wegens hoog entertainmentgehalte.

Een fantastisch moment breekt aan wanneer het toestel klaar is om te boarden. Een medewerker van de luchtvaartmaatschappij buigt zich dan aan de balie voorover, doorgaans om door de micro mensen met een handicap en passagiers met kinderen voorrang te verlenen. Maar nog voor de man of vrouw in kwestie het eerste woord heeft uitgesproken, spurten alle Chinezen luid schreeuwend als een bende ninja's naar de balie, blijkbaar geteisterd door de grote angst het vliegtuig te missen.
Ome Liu sleurt de oma, die net een foto van haar eksteroog aan het nemen was, mee bij de arm, zodat ook de andere teenslets door het luchtruim klieft, terwijl opa er achteraan kruipt met zestien stuks handbagage. Pas na de uiterst kalme uitleg van de bediende aan de balie, begrijpen ze dat ze nog niet aan de beurt zijn, waarna ze weer afdruipen.
En wanneer afgeroepen wordt dat de passagiers voor first en business class zich naar de gate mogen begeven, herhaalt het hele scenario zich van voor af aan. De grapjurken...

Op het vliegtuig zelf is het ook lachen geblazen. Ik weet niet wat het is, maar ik krijg altijd de vreemdste mensen als naaste medepassagier. Nadat ik een tergend kwartier lang stond te wachten tot de familie Chinezen al hun bagage in de daartoe bestemde compartimenten had gestouwd en daarbij twintig andere passagiers van hun opbergruimte verstoken had, vond ik de weg naar mijn stoel. Ditmaal bleek mijn buurman een Maori met een krakende, piepende en uiterst oncomfortabel ogende rieten rok onder zijn gewaad. Naar die andere goede traditionele gewoonte woog de brave mens zo'n slordige honderdvijftig kilo, maar ruimte was niet het enige waarvan hij mij beroofde. Later zou hij me - nog voor ik het aluminium deksel van mijn diner had getrokken - vragen of ik dat echt allemaal helemaal alleen ging opeten. 't Was mijn maaltijd of ikzelf, had ik de indruk, dus tot het ontbijt scanden mijn hongerige ogen de bagagecompartimenten, op zoek naar de vermoedelijke Chi Chi in de handbagage van de Chinezen. Mensen met overgewicht die zich vlak naast u bevinden, leveren u wegens mijn nimmer aflatende empathie vier ergerpunten op.

Een ander fenomeen waar ik op het vliegtuig steevast op getrakteerd word, is de aanwezigheid van een krijsend kind. Volgens mij houdt Murphy me nauwlettend in de smiezen, en vanaf het moment hij weet op welke stoel ik zal plaatsnemen op het vliegtuig, boekt hij een ticket voor een plaatsje in mijn meest dichtbijzijnde omgeving en schenkt hij het vervolgens weg aan een moeder die in tijden van kleuterongehoorzaamheid een taal lijkt te spreken die haar nageslacht niet machtig is. Áls ze al iets poogt te ondernemen om de schelm het zwijgen op te leggen.
En in dit geval - wat een feest was het - was het een tweeling. Gekrijs in stereo, ik wens het niemand toe.
Een krijsend en ongehoorzaam kind is goed voor vijf ergerpunten - deze punten zijn echter niet cumuleerbaar met andere krijsmonsters. Er is immers niks erger dan een krijsend kind - zelfs geen twee.

Dan landt het vliegtuig en dan zijn ze er weer. U kent hen ongetwijfeld: de Klappers. Kijk, ik ben nogal vredelievend en meegaand van aard, maar de konijnen die applaudisseren bij een succesvolle landing, wens ik zonder berouw een ingegroeide teennagel toe. Meestal zijn het er slechts een paar die, wanneer ze merken dat hun inspanning niet echt aanstekelijk werkt, dan ook met roodaangelopen wangen ophouden met die onzin. Bij een poging tot applaudisseren mag u drie ergerpunten bijturven.
Applaudisseren voor de - veelal, is mij wijsgemaakt - automatische piloot? Prima, maar wees dan consequent en zoen de taxichauffeur dan ook even hartstochtelijk wanneer u zonder brokken ter bestemming arriveert, en trakteer uw bakker op een dikke pakkerd, mocht u elke zondag weer opnieuw verrukt zijn van de smaak van zijn croissantjes.
Maar goed, we zijn geland en plots - ik heb dus wer-ke-lijk geen flauw idee waar de drang vandaan komt, springt de helft van de passagiers recht, terwijl het vliegtuig nog met een stevige vaart naar de gate taxiet, de Chinezen uiteraard op kop. Het lijkt wel alsof de kans dat het vliegtuig weer opstijgt zonder hen een kans te geven uit te stappen als érg groot wordt beschouwd.

Voor u de douane passeert, mag u uw bagage van de band gaan halen. Ook de wijze waarop dat doorgaans gebeurt, doet vermoeden dat eigenlijk elke mens met een chromosoom te veel geboren is. Blijkbaar is het zaak om zo dicht mogelijk tegen de band te gaan staan, gezellig uw driehonderd medepassagiers het zicht ontnemend van de misschien wel zijn voorbijrollende bagage. Dat een ander nog een rondje moet wachten, omdat u met z'n allen weigert om een paar meter afstand te nemen, moet iedereen maar voor lief nemen. Wegens nooit anders meegemaakt, levert zulk een partij onnadenkende medepassagiers u slechts één ergerpunt op. Uit medelijden van mijnentwege.

Zo, mochten u na het lezen van dit rantje nog typische vervelende typetjes of situaties in, op en rond een luchthaven of vliegtuig te binnen schieten, laat ze gerust achter in de comments. Vermeld er wel een beredeneerd aantal ergerpunten bij. Generaliseren mag. Voor één keer. Omdat ook ú zo schattig is.