Een heel lief, klein, blauw vogeltje

Door Coltrui op maandag 31 mei 2010 16:30 - Reacties (35)
Categorieën: Recycled, Varia, Views: 7.048

Ik stond daarstraks buiten mijn longen te voorzien van een dosis verlichtende nicotine toen een heel lief, klein, blauw vogeltje aan kwam vliegen en op mijn schouder landde. Maar echt zo’n héél lief, klein, blauw vogeltje.
‘Hey, dag lief, klein, blauw vogeltje!’ zei ik aangenaam verrast.
‘Hou je rotkop, stinksmoel!’ repliceerde het lief, klein vogeltje.
‘Oei, scheelt er iets?’
‘Moet je jezelf hier eens zien staan. Belachelijk gewoon!’
‘Hoezo?’
‘Je staat hier buiten in de regen jezelf met behulp van een staaf vetzakkerij het graf in te zabberen. En waarom? Vind je’t stoer misschien?’
Ik weet niet waarom, maar ik moest het lief, klein vogeltje gelijk geven.
‘Nou, stoer vind ik het niet echt. Maar ‘t is wel lekker..’
‘Lekker? Lolly’s met colasmaak, die zijn lekker! Kap toch met die onzin!’
‘Je moest eens weten hoe vaak ik al geprobeerd heb, o edel, lief, klein, blauw vogeltje!’
‘Je bent een gore vetzak zonder ruggengraat. Ik kak op mensen als jij!’
Het lief, klein, blauw vogeltje voegde de daad bij het woord en perste uit alle macht zijn darminhoud in mijn nek. Toen hij daarmee klaar was, nam hij weer het woord.
‘Al wat je moet doen op de moeilijke momenten is een lolly met colasmaak tussen uw gore gele tanden proppen en “neen” zeggen.’
‘Neen?’
‘Ja, "neen". Simpel toch?’
‘Ik zal het nog eens proberen,’ stotterde ik beschaamd, terwijl ik mijn peuk weggooide.
‘Het is je geraden!’

Hij keek me even dreigend aan en steeg weer op. Weg was het lief, klein vogeltje.
Dus mensen, onthoud en verkondig de boodschap: stop met roken of voel de wraak van het lief, klein blauw vogeltje. En rook gezond: eet een lolly met colasmaak.

Ik ga alvast poging negen aanvatten.

Héél soms is Coltrui Hollander

Door Coltrui op dinsdag 25 mei 2010 20:30 - Reacties (43)
Categorieën: Recycled, Varia, Views: 5.083

De eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik me over het algemeen niet zo in mijn sas voel in Nederlands gezelschap. Nee, als ik de uitzonderingen over dezelfde kam mag scheren als mijn stereotype Noorderburen, wat ik vast niet mag, maar lekker tóch doe want zoals u nu wel al weet ben ik uitermate schattig en mag ik dat dus gewoon zonder represailles, durf ik te beweren dat het een schreeuwerig, hautain volkje is dat zichzelf heel graag op de borst klopt voor elk vlaagje darmgas dat hen ontsnapt.
Zoals u zich waarschijnlijk wel kan voorstellen, strookt dat dus totaal niet met het bedeesde en uitermate bescheiden genie dat in mij huist.

Maar, sinds een jaar of twee - en ik geef het niet graag toe - is er één gelegenheid waarbij ik me met graagte door een meute van deze schreeuwlelijkerds laat omringen. Eén gelegenheid, waarbij ik spijt heb dat mijn moeder me geen paar kilometer noordelijker ter wereld heeft gegooid. Eén gelegenheid: wanneer het Nederlandse nationale voetbalteam aantreedt.

Wanneer het Heilige Oranje de Gezegende Akker op moet, om de eer van de kazen, tulpen, klompen, windmolens en rare sigaretten te verdedigen, schept dat voor iedere trotse Nederlander - en trots zijn jullie allemaal - de verplichting toeter, driekleur en beker lauwe Heineken ter hand te nemen, waarna u zich, gekroond met de meest afzichtelijke hoofddeksels, massaal inschrijft om uw dienstplicht te vervullen bij het meest gevreesde leger ter wereld: het Oranjelegioen.

Ik liet me vorig EK ompraten door een Nederlandse collega om de grens over te steken, een café binnen te kruipen en zo als verloren Belg in het oranjegewoel op te gaan. De sfeer die heerste was fenomenaal en alwaar ik, kunstmatige sfeer-hater van het eerste uur, me in den beginne vol plaatsvervangende schaamte zo onopvallend mogelijk afzijdig hield, gaf ik me gaandeweg over aan het oerinstinct dat blijkbaar de overhand krijgt naarmate het gerstenat vloeit - zélfs wanneer het slechts Heineken betreft. O ja, landverraad is dan niet veraf meer.
Daar kunnen wij - Belgen - een puntje aan zuigen. Toegegeven, we hebben niet veel waarvoor we de borst mogen vooruitsteken wanneer het op balletje-trap aankomt, maar ook in de tijd dat het er in de Hel onzer eigen Rode Duivels iets minder onderkoeld aan toeging, hebben wij, Belgen, onze elf uitverkorenen nooit zo en masse richting het doel van de tegenstander geschreeuwd.

Geloof het of niet, maar de oranje vrouwen zorgen tijdens de hoogdagen van zo'n tornooi niet voor de was en de plas, en iets zegt me dat ook hun kroost hen heel even integraal aan hun derrière kan oxideren. Integendeel, ook zij verlenen hun diensten aan het Legioen en juichen zich in stukken vaneen, vooral wanneer hun echtgenoot dat pleegt te doen. Al dient gezegd dat ik bijna van mijn barkruk lag van het lachen, toen een man zich letterlijk distantieerde van zijn eigen beteuterde vrouwelijke soldaat, toen ze te laat tot het pijnlijke besef kwam dat één van de vele Russische tegendoelpunten (doet het nog pijn, waarde Nederlander?) geen reden was om te gaan juichen en toeteren als een losgeslagen en vooral eenzame idioot.

Ik weet één ding: zolang Oranje niet uit het tornooi gekegeld wordt, ben ik even Nederlander. Hup Holland hup! En nog een Heineken graag…

De bomma en de keffer

Door Coltrui op vrijdag 21 mei 2010 13:15 - Reacties (29)
Categorieën: Frustraties, Recycled, Views: 4.662

Gisterenmiddag kwam ik thuis na een zware dag vol arbeid en zo. Ik parkeerde mijn wagen, trok de handrem aan en vloekte inwendig bij het zien van het schouwspel dat zich op de stoep voor mijn deur afspeelde.

Een dame van pakweg zestig, zo’n corpulent type dat zichzelf met behulp van een belachelijke hoed en een tros juwelen tot de adelstand poogt te verheffen, waggelde achter haar idioot kleine enkelbijtertje aan. Blijkbaar vond het mormel mijn stukje stoep een ideale lokatie om zijn gevoeg te doen. De omvang van de keutels die vlotjes uit zijn achterste tuimelden was niet minnetjes en algauw vormde zich een hoopje faeces om U tegen te zeggen. Altijd beleefd blijven tegen faeces.
De menster van de haarbol keek zenuwachtig om zich heen, duidelijk in de hoop dat er geen getuigen waren.

Ik stapte uit de wagen, stak de straat over en bleef met gekruiste armen staan, op dertig centimeter van de kakkende keffer die de toegang tot mijn woning versperde. Toen het de omhooggevallen wannabe-gravin begon te dagen waarom ik daar stond, begon haar onderlip lichtjes te trillen.
‘Kom Mufti, meneer moet passeren,’ zei ze zenuwachtig, terwijl ze enkele korte snokjes aan de leiband gaf.
Maar Mufti had blijkbaar een hele gebraden olifant als ontbijt verorberd en perste strijdvaardig door. De dikke barones besloot dan maar door te waggelen en sleurde Mufti zowat achter zich aan, terwijl die in hurkende houding dapper keutels bleef lossen.
Blijkbaar had ze dus geen enkele intentie om de rotzooi op te ruimen. Mijn eerste ingeving was haar adres te vragen, zodat ik er bij gelegenheid eens met een bende volgevreten pinguïns kon passeren. Pinguïns hebben een geweldige stoelgang, moet u weten.
Toch liet ik dat plan al gauw varen, vooral bij gebrek aan pinguïns. Dus sprak ik haar maar aan.
‘Zeg mevrouwtje… U gaat dat hier toch niet zomaar laten liggen, mag ik hopen?’
Mijn rechtervoet tapte keistoer op de stoeptegels - dat kan ik héél erg goed - en dirigeerde daarbij haar bevende onderlip.
‘Ehm.. Het spijt me meneer, maar ik heb geen zakje bij…’
‘En dus moet ik maar naar binnen glijden over deze berg?’
‘Ehm.. Ja… Vervelend… Heeft u soms een plastiek zakje?’
‘Nee, maar ik heb wel een doos Kleenex in mijn wagen.’

En zo stond op een donderdagmiddag in ons kleine dorpje een opgedirkte Madame de Pompadour stront te rapen voor mijn voordeur, waarna ze haar wandelingetje hervatte met in de ene hand de leiband van Mufti en in de andere een 'poepsjieke' handtas, waarin een portie verse Muftikeutels opgeborgen zat.

Verhaaltje voor het slapengaan

Door Coltrui op donderdag 20 mei 2010 06:29 - Reacties (28)
Categorieën: Coltrui's kroost, Recycled, Views: 5.211

‘Slaapwel, meid!’
Mijn wijsvinger rust op de schakelaar die de slaapkamer mijner dochters dra in duisternis zal hullen.
‘Papaaaa?’
‘Ja, Robin?’
‘Wilt gij nog een verhaaltje vertellen?’
Mijn blik glijdt naar het kleinste bedje, waarin Febe alweer een dag vol kattekwaad in haar dromen herbeleeft.
‘Goed. Een kort dan. En we moeten stil zijn, want Febe slaapt al…’
‘Ok,’ fluistert ze.
‘Goed. Ehm.. Er was eens een ehm…’
‘Een prinses!’
‘Juist, een prinses. En op een dag wilde die prinses ehm… Wafels bakken. Ze had bloem, suiker, boter en melk, maar de eieren waren op.’
‘Had ze geen kippen?’
‘Nee, de prinses woonde in een appartement. In Knokke-Heist.’
‘Wat is dat?’
‘Dat is een stad waar mensen met veel centjes wonen.’
‘Dan kan de prinses toch eitjes gaan kopen?’
‘De prinses had geen centjes meer. Ze had al haar centjes in aandelen van Fortis gestoken.’
‘Wablieft?’
‘Haar centjes waren op.’
‘Hoe kan die dan eieren kopen?’
‘Misschien had de buurvrouw wel eieren? Dus ze klopte op de deur van de buurvrouw die Vincent heette.’
‘Hoe kan dat nu? Vincent is toch een naam voor een jongen?’
‘Normaal wel ja, maar deze buurvrouw heette Vincent. Ik kan er ook niet aan doen…’
‘Maar…’
De rest van haar zin wordt afgemaakt door een stel fronsende wenkbrauwen.
‘Shhhht! Zie, nu ben ik vergeten waar we waren…’
‘De prinses ging eitjes vragen aan de buurvrouw.’
‘Juist, voor pannenkoeken.’
‘Nee, wafels!’
‘Pannenkoeken!’
‘Wafels!’
‘Ok, ok. Wafels. Dus ze klopte aan bij de buurvrouw, maar die was niet thuis.’
‘Oei.’
‘Maar dat vond de prinses niet zo erg. Ze lustte tóch geen wafels. Dus ging ze maar weer naar huis, at een lekkere boterham met choco en leefde nog lang en gelukkig.’
‘Maar…’
‘Tijd om te gaan slapen, meid!’
‘Maar…’
‘Sssst!’
Ik knip het licht uit en zie hoe ze zich op haar zij rolt en me in het donker aankijkt.
‘Maar papaaaa?’ fluistert ze.
‘Ja, Robin?’ fezel ik terug.
‘Dat was een stom verhaaltje.’
‘Ik weet het. Slaapwel, meid.’
‘Slaapwel, papa.’

Ik ben ook seksist. Als er geen vrouwen zijn.

Door Coltrui op woensdag 12 mei 2010 18:53 - Reacties (34)
Categorieën: Recycled, Varia, Views: 5.780

Ik kreeg onderstaand (en - jaja, ik weet het - tevens érg oud) berichtje in mijn mailboxje:

Lees verder »