Lava

Door Coltrui op dinsdag 3 april 2012 20:44 - Reacties (48)
Categorie: Frustraties, Views: 6.232

Gisteren zat ik in de wachtzaal bij de dokter. Ik had tevens dringend een nieuwe grasmaaier nodig, maar het was niet daarom dat ik daar vertoefde. Wees gerust - niets ernstigs, meneer Bloeddruk zet de laatste tijd wel eens een polonaise in en dan is daar altijd lollige oom Hyperventilatie die enthousiast aansluit. En ondergetekende houdt niet zo van polonaises, dus rekende ik op mijn arts om als uitsmijter van dienst een einde te maken aan dit misselijkmakende feestje. Dit volledig terzijde.

Naast mij zaten twee dames, laat ik hen Annie en Jeanine noemen. Ik weet niet wat u ervan denkt, maar persoonlijk vind ik die namen erg goed gevonden.
Annie en Jeanine waren verwikkeld in een druk gesprek, terwijl ze onderling iets uitwisselden wat op kaartjes leek. Geen idee wat het waren, maar om de haverklap werden 'ooooh' en 'aaaah'-kreetjes geuit, allemaal zeer vertederd en blij, dus ik liet mijn eerste gok varen. Doodsprentjes zouden het vast niet zijn. En daar ze beiden op gezegende leeftijd schenen, liep ook mijn denkpiste 'Panini EK 2012 stickers' uit op een dood spoor.
Mijn nieuwsgierigheid werd aangewakkerd, dus liet ik een stiekem oog vallen op de oorzaak van hun gekir.

Ze bleken elkaar te imponeren met kiekjes. Van hun kleinkinderen. Kinderfoto's. Help!
Mensen zijn trots op hun nageslacht. En dat mag. Echt waar. Serieus, het mag van Coltrui.
Maar kersverse ouders en grootouders lijken wel losgeslagen vulkaanuitbarstingen. Bij elke banale vorm van geringste vooruitgang van hun 'wondertje', hun epicentrum, můeten ze hun lava in de rondte spuien en daarbij zoveel mogelijk mensen meesleuren, bij voorkeur ook diegenen die het geen snottebel interesseert. En ik ben zo iemand die het zelfs geen halve snottebel interesseert.

Daar zat ik dan, gevangen in een wachtkamer, naast twee vulkanen, gewapend met foto's van beginnende mensjes. Wrong place, wrong time.

Annie koos een foto uit het bundeltje en schoof die haar gezellin onder de neus.
'En hier is onze Kevin. Elf maanden. Het is een kwestie van dagen voor hij zijn eerste stapje zet!'
'Heb ik even geluk! Ik zit samen met de grootmoeder van de nieuwe Ben Johnson in de wachtkamer. Kan niet wachten tot ik kleinkinderen heb om hierover te pochen,' dacht ik.
'Zo, da's ook snel! O, dat doet me denken aan ons Tamara!' repliceerde Jeanine, druk zoekend in haar eigen familiekiekjes, 'Die loopt al van haar negen maanden!'
O God, grootouders die concurreren om wiens kleinkind de grootste kans had om als eerste van de trap te vallen...
'Op deze foto had ze juist haar eerste tandje. Kijk!'
Hoera! Een tandje, zeg! Nou, gefeliciteerd. Ik heb er tweeŽndertig en wacht tot op heden nog steeds op een medaille...

Annie geraakte zichtbaar gefrustreerd. Ze had de benen gekruist ter hoogte van de knieŽn en kon ze niet stilhouden. Haar ogen schoten gejaagd heen en weer over de foto's die ze als een waaier voor haar gezicht had gespreid. Elke paar tellen leek ze met haar wijsvinger haar brilletje keihard door de brug van haar neus te willen rammen.
Plots klaarde haar gezicht op. Ze had blijkbaar nog een troef.
'Hier! Thomas! Pas vijf en maakt al puzzels van twintig stuks!'
Allemachtig! Aanstaande moeders! Stop het persen! Dit is Mensa Material! Laat deze nieuwe Einstein niet verdwijnen in de anonimiteit! Ik investeer in dit wonder! Ik sponsor! Wat kosten luiers tegenwoordig?

Ik kreeg het erg benauwd en was derhalve blij dat ik mijn doktersbezoek voorrang had gegeven op de aanschaf van mijn nieuwe grasmaaier. Maar ik had nooit aan luiers mogen denken...

'En Thomas had trouwens al heel vroeg geen luier meer nodig overdag! Hij was pas twee toen hij op het potje ging! Weet je, hij had die dag spinazie gegeten, en...'

'De volgende! Mevrouw Verwijs? Annie Verwijs?' De deur van de praktijk ging open en de dokter stak zijn reddende hoofd naar buiten, voor ik het relaas van een flink keutelende peuter in geuren, kleuren en waarschijnlijk ook in stereo moest aanhoren.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, Lieve Blogleeskindertjes: niemand is geÔnteresseerd in de dagdagelijkse beslommeringen van uw uk. Tenzij er expliciet naar gevraagd wordt - en zelfs dŠn is het meestal uit beleefdheid - of uw spruit pakweg een slurf op zijn voorhoofd ontwikkelt. Voor u het zich in uw bovenkamer haalt intieme foto's van de bevalling te posten op Facebook, voor u vol enthousiasme uw peuters eerste potjesoogst op Twitter gaat posten: denk na. Hou uw lava bij.

Gaandeweg dit schrijven voel ik alweer een polonaise opborrelen.
Ik moet de drang onderdrukken om de baan op te gaan met mijn grasmaaier, op zoek naar een wagen waarbij aan de achterruit het ultieme symbool van lava hangt te bungelen en die dan keihard te rammen. 'Baby on board'. Ja en?

Gelukkig heb ik nu pillen. Edoch evenwel nog steeds geen grasmaaier.