Yes, dubbel joe tie ef.

De slechtste mop ter wereld

Door Coltrui op maandag 22 februari 2010 15:30 - Reacties (28)
CategorieŽn: Recycled, WTF, Views: 9.754

Graag had ik u bij dezen de slechtst vertelde mop aller tijden gepresenteerd. Ze werd u aangeboden door “melkgeit” via MSN. Ondertussen is ze ook al keihard geblokkeerd uiteraard. Opgepast! Hoog Vlaemschheid-alert!

Lees verder »

Gamers: een ras apart

Door Coltrui op woensdag 19 augustus 2009 12:46 - Reacties (54)
CategorieŽn: Recycled, WTF, Views: 8.356

Ik weet niet of u een echte gamer bent, of er eigenlijk al eens een van dichtbij gezien hebt, maar ik heb de eer en het genoegen gehad om er zo eentje te kunnen observeren in zijn natuurlijke habitat. Ik wist echt niet wat ik zag.

De setting is ideaal: donkere kamer, de gordijnen dicht, zodat de kleine straaltjes zonlicht die toch weten binnen te dringen een mist van sigarettenrook verraden. Mijn studieobject is gezien zijn omvang duidelijk iemand die van het goede leven geniet en kan met zijn postuur en wilde baard doorgaan voor de tweelingbroer van Bud Spencer. Als hij spreekt, wat hij met een zwaar Antwerpse accent pleegt te doen, krimpen mijn pindanoten door de trillingen van zijn basstem van de grote schrik ineen. Ik dacht dat Barry White zijn villa's geruild had voor een plaatsje aan de eeuwige rijstpaptafel, maar blijkbaar is zijn stem hier gebleven voor een heilige missie: mensen angst aanjagen in het plat Antwaarps.

Enfin, ik zit naast hem op de bank, en derhalve zit hij ook naast mij. Hij heeft zo'n bakje met allerlei knopjes in zijn tengels en een headset spant om zijn knikker. Op tafel staat gastvrij een stevig assortiment versnaperingen te lonken en aan onze voeten een krat gerstenat. Ik heb uiteraard mijn voorzorgen genomen en voor mezelf twee Fristi's en een zak lolly's met colasmaak meegebracht.
De gamer logt in. Blijkbaar heeft hij afgesproken met een kameraad om samen hetzelfde team te vervoegen, want nu buldert hij zijn strijdmakker gemoedelijk toe door het microfoontje van zijn headset.
"A hier se! Oe iest? Klijr oem wa mengse de strot af te snaaie?" (Vertaling: Zie daar! Hoe behandelt het leven u? Klaar om een aantal personen naar het hiernamaals te zenden?)
"Ja joeng, iek zen klijr. Spelleke tiem detmetch?" (Vertaling: Inderdaad, ik ben er helemaal klaar voor. Zullen we in teamverband gezellig onze tegenstanders aan gort schieten?)
En dan begint het spel. Zijn onderkin gaat van links naar rechts, zodat zijn tanden knarsen en het bakje ondergaat een ware foltersessie. Telkens wanneer hij een tegenstander afknalt, brult hij de buurt bijeen.
"YEAH! FUCK YOU BITCH! (Hoera, loop naar de donder, vrouwelijke hond!)
"IE SE MODDAFOKKA! AM GONNA TIEBEG JOE!" (Pak aan incestueuze ontuchtpleger! Ik ga je theezakken!)
Voor de niet-gamer: het zogenaamde teabaggen blijkt het onophoudelijk hurken en weer rechtstaan boven het hoofd van je laatste slachtoffer, zodat het lijkt alsof je kroonjuwelen in en uit de mond van de zopas jammerlijk overledene ... enfin, ik ga er geen tekeningetje bijmaken.
Dit alles lijkt mijn studieobject uitermate te plezieren, tot hij zelf geveld wordt in de arena en dezelfde vriendelijke behandeling ondergaat. Het kastje met knopjes vliegt dan naar de verste hoek van de kamer onder begeleiding van een luid "FOK JOE MODDAFOKKA, AM GONNA FUCK YOU!" (Bevredig jezelf, incestueuze ontuchtpleger dat je der bent, in de toekomst zal ik sexuele betrekkingen met je hebben!)
Daarna bukt hij zich voorover, grabbelt een handvol chips uit een van de kommen en spoelt die door met een slok bier, waarna hij zich rechthijst om de restanten van de controller te gaan zoeken. Dit gaat zo door tot een team gewonnen heeft; daarna komen ze weer samen in een lobby, alwaar met andere online spelers een nieuwe afspraak gemaakt kan worden voor een nieuw potje vertier.

"Yo maat, wa gong we doeng? Nog ientsje?" (Ahoi daar kameraad! Wat doen we? Spelen we nog een robbertje?)
"Ja, schoe. Captsher de fleg ies probijre?" (Lijkt me een uitstekend idee. Zullen we ons wagen aan een partijtje 'Capture the Flag'?)
En dan klinkt het schattige, iele stemmetje van een meisje van pakweg tien lentes door de boxen.
"Where are you from? English only here, so everybody can understand you guys..."
Bud Spencer neemt het woord.
"WE ARE FROM BELJIOEM. WE SPIEK DATCH." (Wij zijn woonachtig in BelgiŽ. We praten in het Nederlands.)
"Stupid Belgian Waffles!" piept het fijne stemmetje erg kordaat en uitdagend, waarop Barry White terugbrult:
"SHADAP OR AM GONNA CALL MICHAEL JACKSON!" (Mag ik u verzoeken om u van verdere commentaar te onthouden, of ik zal me genoodzaakt voelen om een telefoontje te plegen naar een bekend Amerikaans popzanger.)

Hij gooit nog een nootje in zijn mond en hervat doodleuk de conversatie met zijn teamgenoot in het Nederlands, terwijl hij me verbaasd aankijkt, zich duidelijk afvragend waarom ik bijna stik mijn Fristi.

Lollige Chinees

Door Coltrui op donderdag 19 maart 2009 23:16 - Reacties (22)
CategorieŽn: Arbeidsgeveins, Recycled, WTF, Views: 5.235

Ik hoop dat onderstaande correspondent in het Engels aan mijn been aan het trekken was... Het is een Chinees en eerlijk gezegd heb ik - als programmeur van hun software - hem nooit eerder op humor kunnen betrappen, dus ik vrees het ergste... Ik kreeg namelijk onderstaand alarm-mailtje - echt meegemaakt, ik zweer het en wil me een dehydratatie spuwen op mijn erewoord:

http://users.skynet.be/fa018426/Mail1.jpg

Dit zei mij evenveel als dat het u waarschijnlijk zegt, dus even om nadere uitleg vragen:

http://users.skynet.be/fa018426/Mail2.jpg

Aanschouw het antwoord:

http://users.skynet.be/fa018426/Mail3.jpg

Uhuh, much better, thank you very much...

Revenge of the Zoef

Door Coltrui op woensdag 18 maart 2009 16:12 - Reacties (45)
CategorieŽn: Recycled, WTF, Views: 4.449

Bent u aan het eten? Goed zo! Toen ik nog een studerend Coltruitje was en mijn ding nog deed onder de auspiciŽn van mijn biologische verwekkers, hadden we een kat die totaal niet luisterde naar de naam Zoef, maar toevallig wel zo heette. Zoef was een speciaal poezenbeest. Kattenvoedsel was te min voor haar, dus kreeg ze steevast rauw stoofvlees. Hoe decadent! hoor ik u al protesteren, edoch ik kan me beroepen op verzachtende omstandigheden. Een miauwbeest eet immers nooit wat ze niet ruiken kan en aangezien Zoef geplaagd werd door chronische sinusitis, drong de geur van droge korrels niet tot haar door. Die sinusitis ging steeds gepaard met niespartijen, waarbij groene slijmerige klonters van een halve kubieke meter vrolijk het luchtruim werden ingejaagd, zodat u dekking moest zoeken om het er levend vanaf te brengen.
Toch is Zoef een korte periode van haar ziekte verlost geweest. Op een avond zaten we met z’n allen voor TV, terwijl ritmisch gebonk in het berghok onze aandacht trok. Bij nadere inspectie, bleek het gestommel uit de droogkast te komen, zodat we deze nieuwsgierig openden. U raadt het al, of u moest deze tekst van achter naar voren lezen: onze Zoef, die amper een halve kilo woog, kwam gezellig naknetterend uit de droogkast geklauterd en zigzagde als een ontploft schaap naar de zetel in de woonkamer, waar ze twee dagen is blijven liggen.

Dagenlang is ze wonderwel gespaard gebleven van haar niesbuien. Maar op het moment dat ze weer herviel, zinde ze op wraak. Wraak om hetgeen we haar aangedaan hadden. En ondergetekende was de pineut, en niet de moeder van Coltrui, die toch verantwoordelijk was voor haar helse rit in de droogkast.
Terwijl ik een omeletje probeerde te bakken, stond Zoef rond mijn benen te draaien met een vraagteken in haar staart. Ik ga naar de ijskast en haal een paar brokjes stoofvlees uit de doos en knip het in kleinere brokjes op een bord. Zoef kent het ritueel, springt naast het kookvuur en gaat ongeduldig zitten miauwen. Het bord wordt immers op hoogte geplaatst, teneinde afstand te bewaren tussen het vlees en Zombie, de jaloerse kitten van Zoef. Ik zet het bordje vlees dus tussen het haar en het kookvuur, waarna ik me weer concentreer op mijn aartsmoeilijke en uitermate complexe recept.

Zoef snuift. Ik maal vrolijk wat peper boven mijn culinair experiment dat deze keer blijkbaar redelijk aan het lukken is. Zoef snuift opnieuw, luider nu en schudt daarbij haar hoofd. In mijn hoofd rinkelen alarmbellen. Als ze nu niest, hangt mijn ei vol snot. Als de bliksem grijp ik haar beet, schuif ik het bord op en zet ik haar weer neer, nu tussen het bord en het fornuis, haar slijmkanon veilig afgewend van de pan. En dan gaat ze compleet los. Ze niest als nooit tevoren, de groene klodders fladderen de keuken door, maar mijn eitje blijft gespaard van dat ongewenste ingrediŽnt. In plaats daarvan, merk ik dat Zoefs sluitspier het in al die bedrijvigheid heel even heeft laten afweten. Heel even maar, maar toch lang genoeg om een streep te trekken over mijn eitje. Zo’n mooie bruine.

Uw fluit kan uw leven redden

Door Coltrui op dinsdag 17 februari 2009 16:56 - Reacties (49)
CategorieŽn: Recycled, WTF, Views: 8.643

Wie zich ooit al eens middels een vliegtuig heeft verplaatst, weet welke vernederingen de lieflijke airhostesses soms moeten ondergaan. Meestal lieflijke airhostesses, vergeef me deze nuance, want ik verdenk KLM ervan er een policy op na te houden, qua vliegende dienstmeiden enkel hardhorige tachtigplussers met kapsels van voor de eerste wereldoorlog in dienst te nemen. Op zich niets mis mee, maar ik belief niet te moeten schreeuwen wanneer ik koffie wens en prefereer bovendien een vol kopje boven een kopje dat bij het afleggen van het bibberende traject van het karretje naar mijn tablet, drie vierde van de inhoud verliest. Ik zweer u, van gulpen hete koffie op uw testikels gaat u allerminst in feeststemming verkeren.

Maar vernederingen dus. Ik heb het dan niet over de oude geilaards die menen dat een royale portie billetje-knijp op tien kilometer hoogte bij de service hoort, noch over de passagiers die hun vliegangst willen onderdrukken door de hostesses onophoudelijk sloten alcohol te laten aanrukken. Nee, ik heb het over de safety instructions procedure. Een synchroon ballet van een aantal airhostesses dat u duidelijk moet maken wat u wel en niet dient te doen wanneer er een noodsituatie ontstaat.

Volgens mij is deze procedure in het leven geroepen door en voor randdebielen. Eerlijk, wie niet vat hoe men een veiligheidsgordel vast- en weer losklikt heeft mijns inziens het IQ van een halve fishstick met currysaus. Wie niet beseft dat zo’n zuurstofmasker om neus en mond dient aangebracht te worden en dus niet om pakweg uw linkerknie, hoort niet zonder begeleiding rond te mogen lopen.
Bevreemdend is dan weer de demonstratie ‘hoe uw zwemvest aan te doen’. Beangstigend ook, zeker wanneer u bijvoorbeeld - net als ik deze week - op een vlucht van Frankfurt naar Zaventem zit. Ik weet niet hoe u zou reageren, maar ik moest in ieder geval de panische drang onderdrukken om de piloot nog snel even een snelcursus aardrijkskunde te onderrichten.

Maar - en nu komt mijn eigenlijke punt - uiterst fascinerend is het in het reddingsvest ingebouwde fluitje, dat u - eens u, bekomen van de crash, ronddobbert in de oceaan - kan aanwenden om de aandacht te trekken van eventuele reddingsdiensten. Ok, hold that thought…

Dus, stel, uw ijzeren vogel komt tijdens een vlucht van Frankfurt naar Zaventem zwaar in de problemen en er wordt een noodlanding aangekondigd. Oorzaak kan van alles zijn. Een motor die in lichterlaaie staat, Mega Mindy die tijdens een van haar wereldreddende acties vliegenderwijs tegen de voorruit hangt geplakt, of de piloot die er gewoon even geen zin meer in heeft - ik zeg maar wat.
De piloot, die Frankfurt eigenlijk stiekem helemaal niet wist liggen, vliegt dan maar uit armoe even in de gauwte naar de Indische Oceaan, want daar vliegt zelfs een half pond kalfsgehakt blindelings heen. Toch?

U, als reiziger, beseft dat uw boekje rustig verder lezen er niet echt meer inzit, legt zuchtend uw lectuur opzij en trekt verveeld uw reddingsvest aan.
Dan, na ongeveer de tijd die u nodig heeft om een keer of drie te geeuwen, crasht het vliegtuig eindelijk in het water, honderden kilometers verwijderd van de kust. U dobbert rond en vloekt om de gescheurde vingernagel die u aan de katastrofe heeft overgehouden en dit terwijl u nochtans de juiste crashhouding heeft aangenomen.

Uren later hoort u een helikopter uw richting uitkomen. De piloot merkt u niet op en dreigt van koers te veranderen. Is dat een probleem? Neu. Helemaal niet. Want, Lieve Blogleeskindertjes, gelukkig beschikt u over het vernuftige fluitje. Even op uw fluitje blazen in de richting van de heli en alles komt goed. Een fluitje. Om op te blazen. Naar een bulderende helikopter. Uhuh.

Waarom hangt men in plaats van zo’n prutsfluitje geen boterham met choco aan zo’n reddingsvest? Of een bakje zongedroogde tomaten van 'den Aldi'? Lijkt me qua aandachttrekkerij minstens even efficiŽnt.

Voor ik afsluit - want dit gaat nergens heen, tenzij naar de Indische Oceaan vrees ik - rest me nog mijn excuses aan te bieden aan eventueel hier passerende KLM-hostesses die van zichzelf vinden niet te voldoen aan het beeld dat ik hier schetste. U zal vast wel een uitzondering zijn.

Mits u iets aan uw oubollige kapsel doet ten minste…