Ik bijt uw strot af!

Koken

Door Coltrui op donderdag 4 september 2014 19:59 - Reacties (20)
Categorieën: Frustraties, Varia, Views: 5.120

U raadt nóóit wat er helemaal bovenaan mijn lijstje van Meest Tijdverspillende Bezigheden Aller Tijden prijkt. Nooit, zeg ik u!
Toch wel, Coltrui, toch wel! Koken! Het staat namelijk in de titel, domme flapdrol!
Nou nee. En een beetje beleefd blijven, graag. Nee, het meest nutteloze tijdsverdrijf dat ik kan bedenken, zijn sollicitatiegesprekken.

Iedereen die zich ooit aan de onderhandelingstafel tegenover een kandidaat-broodheer de bilnaad in het zweet heeft zitten zenuwen, weet immers perfect welke vragen hij of zij kan verwachten, wat perspectieven opent voor de Perfecte Voorbereiding. Nou ja, perfecte voorbereiding - het komt er op neer om de Meest Gestelde Vragen bijeen te oogsten via vriend Google, indrukwekkende antwoorden daarop te verzinnen en u aldus op die manier het perfecte imago aan te meten van een persoon die u eigenlijk helemaal níet bent. Nou, nuttig voor zo'n eerste indruk.

Verwacht u in het grijze Sollicitatieland dus niet aan wilde avonturen. Het onderhoud verloopt immer via een vast stramien, of u nu solliciteert naar die job als leerkracht, begrafenisondernemer of boterham met choco.
Dé opener van het routineuze gesprek, is ongetwijfeld 'Vertel eens iets over uzelf.' Deze perfecte ijsbreker verschaft de afnemer uwer kruisverhoor niet alleen een eerste indruk over uw communicatieve vaardigheden maar vooral de kans om te verdoezelen dat hij uw CV niet eens gelezen heeft. U wordt geacht uw levensverhaal in vlotte koetjes en kalfjesvermomming uit de doeken te doen, met als rode draad uw CV. Sla daarbij stiekem de jaartallen over die teloorgingen door mislukte opleidingen of wereldreizen, tenzij u over het talent beschikt deze te zó verklaren als waren het levenservaringen die bijdroegen tot de vervolmaking uwer identiteit. Vergeet ook vooral niet te vermelden dat u een creatieve duizendpoot bent, een teamplayer die ook in staat is om zelfstandig te werken. O, en in het geval u meerdere werkgevers (Edited. Thanks, Ronald8) heeft versleten, vermijdt u lastige vragen mits u snel even laat vallen dat u op zoek bent naar een 'nieuwe uitdaging'.

Dan volgt het moment waarop er naar uw interesse in het bedrijf wordt gepeild. Letterlijk: 'Wat u weet over het bedrijf?' Uiteraard heeft u de website van uw nieuwe werkgever in spe uitvoerig geraadpleegd, dus bent u in staat om alle opgeblazen commercieel getinte leugens die daar te vinden zijn, na te papegaaien. U brengt het uiteraard op zo'n manier, dat het lijkt alsof u reeds in uw moeders baarmoeder de hartenwens koesterde om daar ooit te mogen werken.

Tijd voor een uitermate verrassend confronterende en to-táál onverwachte vraag. 'Noem twee positieve en negatieve eigenschappen van uzelf.' U dient dan uw gezicht in de totáál-onverwacht-verrassende-confrontatie-modus te plooien die u urenlang in de spiegel heeft staan oefenen, terwijl u uw brein raadpleegt op zoek naar wat u alweer ter antwoord had ingestudeerd. Maakt eigenlijk niet uit wat u antwoordt, zolang uw pluspunten daadwerkelijk pluspunten zijn en uw negatieve eigenschappen... Nou ook. Beweer bijvoorbeeld dat u beseft dat u soms véél te hardnekkig bent en wel in die mate dat u niet kan gaan slapen voor een bepaald probleem is opgelost. Of poneer dat u betreurt dat u uw werk belangrijker vindt dan uw vrouw en kinderen. Die doet het ook goed.

Ook volgende toppertjes zullen de revue passeren:

'Bent u stressbestendig?' Nou, gewoon ja zeggen. Negeer daarbij uw okselvijvers en natte bilnaad.
'Wat is uw gewenste loon?' Deze instinker pareert u - zoals drie miljard Google Results ondertussen bewijzen - best met de tegenvraag wat de gehanteerde barema's zijn op betreffend bedrijf. Vermijd op die manier het risico dat de baas u kan verdenken van over- dan wel onderschatting en laat hem of haar maar een bod doen waar u rustig over kan nadenken.
'Waarom zouden we u kiezen in plaats van een andere kandidaat?' U heeft uiteraard geen flauw idee, want u zou bij God niet weten wie de andere kandidaten zijn. Anders was u in staat te wijzen op het feit dat kandidaat X syfilis heeft en kandidaat Y nog occasioneel in zijn bed plast, maar helaas - het gaat duidelijk over u, dus u zal uw sterke (ingestudeerde) kwaliteiten nógmaals in de verf moeten zetten. Liefst op een bescheiden manier, wat na de zesde keer toch wel moeilijk wordt.
'Waar zie je jezelf in vijf jaar?' Neem uw ondervrager niet kwalijk dat hij niet beseft dat u nog niets weet van het huidige bedrijfsorganogram, laat staan dat u nu exact kan voorspellen welke positie u binnen vijf jaar zou willen bekleden. Mompel iets met 'doorgroeimogelijkheden' en 'ambitie om het bedrijf nóg prominenter op de kaart te zetten' en u paait zichzelf ongetwijfeld de goede richting uit.

Dat kan anders, beste werkgever. Verzin eens wat nieuws. Daag uw sollicitanten uit, doorgrond hen met behulp van iets minder conventionele vragen.
Leg hen bijvoorbeeld een absurd raadsel voor waar geen antwoord voor bestaat en kijk hoe uw kandidaat omgaat met falen. Pols niet met woorden hoe uw nieuwe programmeur omgaat met ongewone situaties, maar laat hem of haar een omelet bereiden. Vraag niet aan uw sollicitant of die stressbestendig is, maar overhandig hem voor mijn part een rol vershoudfolie en verzoek er een mooi recht stuk af te scheuren, zonder een zenuwinzinking te krijgen.

Besef dat Google iedereen goed voorbereidt op uw oubollige cliché-vragen. Doe er iets aan, wil u de juiste kandidaat in dienst nemen. Want kiezen tussen twaalf kandidaten en evenveel ingestudeerde versies van hetzelfde gedichtje, lijkt me het equivalent van iets bestellen van een menukaart in het Chinees.

Eten, juist. Als u me nu wil excuseren, ik ga koken.

Nee, ik heb geen hongOMNOMNOM

Door Coltrui op woensdag 20 augustus 2014 21:48 - Reacties (48)
Categorie: Frustraties, Views: 8.116

Tijd voor een tip. Eén mijner levenslessen, gratisch ende voor niks, zomaar te grabbel voor u op dit weblog, waarbij ik mij nu even in het bijzonder richt tot de jonge, groene Casanova's onder u. Want ervaren ratten die het leven delen met een vrouw, hadden reeds sinds dat eerste afspraakje donders goed in de gaten dat er bepaalde activiteiten zijn die u nooit met de Lieflijkste Schepseltjes van het Andere Geslacht mag delen. Ik denk dan bijvoorbeeld - even uit de losse pols, want niet veel tijd - aan leuke bezigheden als 'het om het snelst het alfabet achterstevoren boeren', kleiduifschieten of haar afranselen met een roestige trapladder. Vinden ze niet leuk. Kost u charmepunten.

Maar dé meest faliekante move die u als Groentje kan maken, heren, is samen tafelen.
Tafelen, Coltrui? Ja, tafelen.
Serieus? Táfelen? Ja, hallo, dat staat er toch?
Stel u geen vragen, doe wat ik u sommeer en neem deze tips ter harte.

Op restaurant? Bescherm uw bord met gekromde arm en schrok het zo snel mogelijk leeg. Tot schervens toe als het moet - niks van aantrekken. Want van zodra de ober uw gerecht heeft gepresenteerd, vraagt ze geheid of u het hoofdingrediënt wel lust, dan wel volledig gaat opeten. Kunst is dan om vliegensvlug het antwoord 'Ja, hoor' uit uw volle mond gehijgd te krijgen, daar elke aarzeling - hoe kortstondig ook - resulteert in een bord dat vakkundig wordt leeggeroofd door een stel gelakte nagels.

Eten bestellen? Dat gaat meestal zo:

- Hey, ik ga pizza bestellen. Wil jij wat?
- Nee, geen zin in.

Laat me dat even vakkundig voor u vertalen:

- Ik verga zodanig van de honger dat ik een grote pizza met alles op en aan moet bestellen. Ik hoop dat ik daarmee voldaan zal zijn. Wil jij ook iets?
- Nee, ik eet de jouwe wel op.

Onthoud dit.

Zelf een late night snack fixen? Dito. De vraag of ze ook een klein hongertje lijdt en uw goed bedoelde aanbod om de portie frituurtroep te verdubbelen, doen haar kokhalzen.
'Hoe kan je nú nog iets binnenkrijgen!'
Hoofdschudden, theatraal ongeloof en ogen die het wereldrecord rollen met zes meter kapotverpulveren, zullen uw deel zijn. Tot de bitterballen op tafel komen. Elke hap die u neemt, wordt nauwlettend in de gaten gehouden. En elke keer u uw handen moet schoonvegen, gebruikt u uw shirt, daar u de servettes galant heeft moeten afstaan voor haar gekwijl.

Waarom? Geen idee. Is het een soort Elfjesbescheidenheid die grandioos door het ijs boven de beerput zakt? Hebben de dames zichzelf in de loop der tijd het idee ingeprent te kunnen overleven op een halve ontpitte kerstomaat en een snipper sla die tussen de tanden blijft zitten, waardoor uw steak dan maar als tandenstoker moet fungeren?

Geen idee. Mijn advies:
  • Uithalen of laten leveren? Of ze nu honger heeft of niet: bestel altijd het driedubbele van wat uw eigen maag kan bolwerken.
  • Op restaurant: ga voorover hangen boven uw bord, dat u tevens met een gekromde arm beschermt tegen vijandige aanvallen van de Overkant. Laat uw vork links liggen en gebruik uw veel afschrikkender mes om uw voedsel prikkend tot u te nemen.
  • Kookt u zelf? Vraag nooit of ze honger heeft. Kook alsof u catert voor de hele bevolking van Ethiopië die alle Biafranen heeft uitgenodigd.
  • Last but not least: beken nooit dat bovenstaande u herkenbaar in de oren klinkt.
Brengt mijn advies geen zoden aan de dijk? Schaf u een roestige trapladder aan.

Smakelijk.

Observeermeneer

Door Coltrui op dinsdag 25 februari 2014 22:00 - Reacties (24)
Categorie: Frustraties, Views: 8.262

Ik hou niet zo van autorijden. Noem mij gerust een mietje, maar leg een stuur in mijn handen en mijn zweetklieren gaan plots harder werken dan een Noord-Koreaanse strafkamparbeider na een negatief evaluatiegesprek. Mijn hart gaat dubstep componeren, mijn handen spreken gebarentaal in Algemeen Beschaafd Parkinson en mijn zelfbeheersing gaat dan verstoppertje spelen.
Voor de niet zo goede verstaander: ondergetekende is een panische chauffeur. Ziet u, wat mij betreft, schuilt achter elke beweging van een automobilist, fietser of aan het verkeer deelnemende fruitvlieg een potentiële kernramp.
Vandaar dat ik veel vaker op de passagiersstoel te vinden ben dan aan het stuurwiel - erg handig, zo kan ik sneller bij de reserveonderbroek in het handschoenenkastje. Want wanneer de wagen na een bruusk manoeuvre van mijn chauffeur een remspoor achterlaat, blijk ik erg solidair.

De passagiersstoel dus. Dat is de troon van waarop ik heers. Als 'Observeermeneer', denk ik dan bij mezelf. Niemand die zichzelf een beetje serieus neemt, zegt zoiets luidop. En je ziet wat, als Observeermeneer.

Het begint 's ochtends bij het invoegen op de asfaltstrook die tegenwoordig onterecht de term 'snelweg' toebedicht krijgt. File. Niet getreurd, de Observeermeneer in u krijgt zo de gelegenheid om het gedrag van uw collega-slakken te observeren.
Terwijl u op zoek gaat naar een gaatje om in te voegen in de tergend langzame sliert, houdt iedereen op het baanvak links van u zich vreemd genoeg synchroon ledig met dezelfde bezigheid: het stuur krampachtig vastgrijpen en in opperste concentratie strak voor zich uitkijken. Hoewel ik het niet proefondervindelijk kan bevestigen, durf ik er geld op te verwedden dat u probleemloos uw uiteengesperde kontkaken tegen het portierraampje kan schurken zonder dat iemand Carglass belt. U bestaat gewoon niet. U mag er niet tussen.
Wanneer u uiteindelijk dan toch een plekje in de file heeft kunnen bemachtigen - in veel gevallen dankzij het type weggebruiker dat altijd verguisd wordt, zijnde de vrachtwagenchauffeur - kan de Observeermeneer in u op zijn gemakje genieten van wat er zich zoal voor, achter en naast u afspeelt.
Links van u zit een medeweggebruiker vol ijver in zijn neus te peuteren, ongetwijfeld op zoek naar ontbijt. U ervoer gelegenheden waarbij de oogst vlotjes de mond inging, maar dit keer merkt meneer net vóór het neuskeutelconsumeren de gefronste wenkbrauwen van de Observeermeneer. Het resulteert in zijn plotse drang om iets te gaan zoeken onder het dashboard.
De bestuurder rechts van u, lijkt zijn smartphone aan te wenden om een intieme kennismaking af te dwingen tussen zijn linker- en uw rechterbuitenspiegel.
De persoon voor u verstrekt u gaarne, gratis en voor niets, de informatie dat Kenji en Shauna aan boord zijn. Nadere inspectie leert dat dat een flagrante leugen is. En u maar extra voorzichtig zijn. Voor Kenji en Shauna.
Achter u staat een dame die de al zo trage voortgang een extra dimensie geeft, door een enorm gat te laten tussen haar en uw wagen. Haar achteruitkijkspiegel blijkt het meest doeltreffende middel om oogschaduw aan te brengen. Om die mensen een lesje te leren, een kleintje, want de mens beschikt over twee ogen, pleit de Observeermeneer dan ook voor extra hoge verkeersdrempels op autosnelwegen.

Eenmaal aangekomen in de stadskern, valt u het blije weerzien met de zwakzinnige weggebruiker te beurt. Zebrapaden blijken suggesties, rode voetgangerslichten zijn maar om te lachen. Mijn hart is steevast de tel kwijt, wanneer ik zo'n kleintje op een veel te grote fiets over het fietspad zie zwalken, een decimeter naast de dodelijke drukte. Als het goed is, fietst er dan een ouder achter.
Wat gaat er in diens brein om, vraagt de Observeermeneer zich dan af. 'Onze Joerie is nét iets te groot voor de vondelingenschuif, misschien is dit een oplossing.' Zou het zoiets zijn? Of: 'Hij heeft een geel fluohesje en een vlagje op zijn bagagedrager. Wat kan hem nou gebeuren?'

Maar weet u waar de Observeermeneer zich allicht het meest aan ergert? Aan die mannen, nou ja - laat ons eerlijk zijn, sukkels eigenlijk - die overal commentaar op hebben en alles beter weten. Maar toch hun vrouw doen chaufferen.

Beste buurman, een vraagje...

Door Coltrui op zondag 8 september 2013 15:20 - Reacties (39)
Categorie: Frustraties, Views: 10.515

Beste buurman,

Tot u schrijft uw buurman, die uitzonderlijk even alle wellevendheid opzijschuift en toegeeft aan de zonde die nieuwsgierigheid heet.
U moet weten dat uw gezin en haar gewoontes de laatste tijd het meest frequente gespreksonderwerp vormen in de wijk en teneinde te vermijden dat de luchtige gesprekjes in de wachtrij aan de buurtwinkelkassa uitmonden in hardnekkige roddels, vraag ik u een tipje van de sluier te lichten.

De wijkbewoners zijn namelijk verdeeld in twee kampen, waarbij elk kamp een eigen theorie aanhangt die uw gedrag van de laatste weken zou moeten verklaren.
Kamp A beweert bij hoog en laag dat u zich een nieuwe hobby heeft aangemeten: speciale kunstmest produceren.
Volgens de aanhangers van dit kamp, beschikt u namelijk over een scheikundige formule om een meststof te vervaardigen die de eigenschap heeft om alles in uw tuin op één nacht tijd plots drie meter te doen groeien. Het zou de verklaring zijn voor het feit dat u elke dag uw gras maait en de haag scheert. Naar het antwoord op de vraag waarom dit vóór acht uur ‘s ochtends moet gebeuren, wordt door kamp A nog naarstig gezocht.

Kamp B daarentegen, vermoedt dat u een rol aangeboden heeft gekregen in een WO II-film, waarbij u de rol vertolken zal van niemand minder dan Adolf Hitler. Deze theorie wordt vooral gevoed door verklaringen van uw directe linker- en rechterburen. Ze beweren immers u elke dag te horen oefenen, waarbij uw vrouw en dochter fungeren als antagonisten. Uw dochter zou daarbij trouwens een dubbelrol op zich nemen: bij de scènes die zich buiten afspelen, zou ze de rol van ‘Shana’tje’ vertolken, terwijl ze intra muros ‘Shanagodverdomme’ gestalte geeft. Uw vrouws karakter zou ‘Kutwijf’ heten en blijkt weinig tekst te moeten voorbereiden.

Welke theorie ook de juiste is, beide kampen zijn het er broederlijk over eens dat het iets betreft dat reden geeft tot uitbundig vieren. Bijna elke avond wordt er in de netjes gemaaide tuin gefeest met muziek en gasten die hun hand niet omdraaien voor een decibel meer of minder. U praat honderduit en met gepaste trots over Shanaatje en uw vrouw, terwijl Kutwijf en Shanagodverdomme waarschijnlijk geen oog dichtdoen. Net als wij, maar laat dat de pret niet bederven.

Verlos ons uit ons lijden en laat me even per kerende weten welk kamp het bij het rechte eind heeft. Er is bedrijvig gegokt geweest en de winsten moeten toch ooit uitgekeerd worden.

Met vriendelijke groet,

Een buurman.

PS: Vervelige kloot!

Lava

Door Coltrui op dinsdag 3 april 2012 20:44 - Reacties (48)
Categorie: Frustraties, Views: 6.215

Gisteren zat ik in de wachtzaal bij de dokter. Ik had tevens dringend een nieuwe grasmaaier nodig, maar het was niet daarom dat ik daar vertoefde. Wees gerust - niets ernstigs, meneer Bloeddruk zet de laatste tijd wel eens een polonaise in en dan is daar altijd lollige oom Hyperventilatie die enthousiast aansluit. En ondergetekende houdt niet zo van polonaises, dus rekende ik op mijn arts om als uitsmijter van dienst een einde te maken aan dit misselijkmakende feestje. Dit volledig terzijde.

Naast mij zaten twee dames, laat ik hen Annie en Jeanine noemen. Ik weet niet wat u ervan denkt, maar persoonlijk vind ik die namen erg goed gevonden.
Annie en Jeanine waren verwikkeld in een druk gesprek, terwijl ze onderling iets uitwisselden wat op kaartjes leek. Geen idee wat het waren, maar om de haverklap werden 'ooooh' en 'aaaah'-kreetjes geuit, allemaal zeer vertederd en blij, dus ik liet mijn eerste gok varen. Doodsprentjes zouden het vast niet zijn. En daar ze beiden op gezegende leeftijd schenen, liep ook mijn denkpiste 'Panini EK 2012 stickers' uit op een dood spoor.
Mijn nieuwsgierigheid werd aangewakkerd, dus liet ik een stiekem oog vallen op de oorzaak van hun gekir.

Ze bleken elkaar te imponeren met kiekjes. Van hun kleinkinderen. Kinderfoto's. Help!
Mensen zijn trots op hun nageslacht. En dat mag. Echt waar. Serieus, het mag van Coltrui.
Maar kersverse ouders en grootouders lijken wel losgeslagen vulkaanuitbarstingen. Bij elke banale vorm van geringste vooruitgang van hun 'wondertje', hun epicentrum, móeten ze hun lava in de rondte spuien en daarbij zoveel mogelijk mensen meesleuren, bij voorkeur ook diegenen die het geen snottebel interesseert. En ik ben zo iemand die het zelfs geen halve snottebel interesseert.

Daar zat ik dan, gevangen in een wachtkamer, naast twee vulkanen, gewapend met foto's van beginnende mensjes. Wrong place, wrong time.

Annie koos een foto uit het bundeltje en schoof die haar gezellin onder de neus.
'En hier is onze Kevin. Elf maanden. Het is een kwestie van dagen voor hij zijn eerste stapje zet!'
'Heb ik even geluk! Ik zit samen met de grootmoeder van de nieuwe Ben Johnson in de wachtkamer. Kan niet wachten tot ik kleinkinderen heb om hierover te pochen,' dacht ik.
'Zo, da's ook snel! O, dat doet me denken aan ons Tamara!' repliceerde Jeanine, druk zoekend in haar eigen familiekiekjes, 'Die loopt al van haar negen maanden!'
O God, grootouders die concurreren om wiens kleinkind de grootste kans had om als eerste van de trap te vallen...
'Op deze foto had ze juist haar eerste tandje. Kijk!'
Hoera! Een tandje, zeg! Nou, gefeliciteerd. Ik heb er tweeëndertig en wacht tot op heden nog steeds op een medaille...

Annie geraakte zichtbaar gefrustreerd. Ze had de benen gekruist ter hoogte van de knieën en kon ze niet stilhouden. Haar ogen schoten gejaagd heen en weer over de foto's die ze als een waaier voor haar gezicht had gespreid. Elke paar tellen leek ze met haar wijsvinger haar brilletje keihard door de brug van haar neus te willen rammen.
Plots klaarde haar gezicht op. Ze had blijkbaar nog een troef.
'Hier! Thomas! Pas vijf en maakt al puzzels van twintig stuks!'
Allemachtig! Aanstaande moeders! Stop het persen! Dit is Mensa Material! Laat deze nieuwe Einstein niet verdwijnen in de anonimiteit! Ik investeer in dit wonder! Ik sponsor! Wat kosten luiers tegenwoordig?

Ik kreeg het erg benauwd en was derhalve blij dat ik mijn doktersbezoek voorrang had gegeven op de aanschaf van mijn nieuwe grasmaaier. Maar ik had nooit aan luiers mogen denken...

'En Thomas had trouwens al heel vroeg geen luier meer nodig overdag! Hij was pas twee toen hij op het potje ging! Weet je, hij had die dag spinazie gegeten, en...'

'De volgende! Mevrouw Verwijs? Annie Verwijs?' De deur van de praktijk ging open en de dokter stak zijn reddende hoofd naar buiten, voor ik het relaas van een flink keutelende peuter in geuren, kleuren en waarschijnlijk ook in stereo moest aanhoren.

Wat ik eigenlijk wil zeggen, Lieve Blogleeskindertjes: niemand is geïnteresseerd in de dagdagelijkse beslommeringen van uw uk. Tenzij er expliciet naar gevraagd wordt - en zelfs dán is het meestal uit beleefdheid - of uw spruit pakweg een slurf op zijn voorhoofd ontwikkelt. Voor u het zich in uw bovenkamer haalt intieme foto's van de bevalling te posten op Facebook, voor u vol enthousiasme uw peuters eerste potjesoogst op Twitter gaat posten: denk na. Hou uw lava bij.

Gaandeweg dit schrijven voel ik alweer een polonaise opborrelen.
Ik moet de drang onderdrukken om de baan op te gaan met mijn grasmaaier, op zoek naar een wagen waarbij aan de achterruit het ultieme symbool van lava hangt te bungelen en die dan keihard te rammen. 'Baby on board'. Ja en?

Gelukkig heb ik nu pillen. Edoch evenwel nog steeds geen grasmaaier.