Soms mail ik mensen die een bedrijf vertegenwoordigen, in de hoop het slachtoffers saaie werk met een glimlach te breken.

Oliehoorndol

Door Coltrui op zaterdag 5 september 2015 12:28 - Reacties (31)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 13.035

Hoi Lieverds, zijn we weer!


Op dit moment loopt er al een tijdje een topic in de Huiskamer, het luchtigere subforum van GoT, waar iedereen die wat te klagen heeft zijn of haar klacht kan deponeren, waarna ondergetekende de klachtenbrief formuleert.
Oogpunt was en is nog steeds om klantendienstmedewerkers eens iets ander voor ogen te schuiven dan droge vragen naar informatie, dan wel onbeschofte beschuldigingen.

Soms levert dat een standaard riedeltje als antwoord op, al dan niet vergezeld van een extraatje, edoch bij wijlen een hele leuke reactie.

Zo had mede-Tweaker Quad - wiens toestemming ik overigens heb om dit hier neer te plempen - een probleem met een fles Curry van de firma Oliehoorn. Er bleek, al van bij aankoop, een barst in de dop te zitten, waardoor de dosering bij eerste aanwending een beetje te wensen overliet. Oorspronkelijk dacht ik - vast in de winkel gebeurd door de vakkenvullers, maar goed, we doen er wat mee.

Dus ging volgende mailtje de deur uit.
Lekkere Oliehoorn,

De laatste 48 uren heb ik een waar inferno beleefd. Ik kan het nog steeds niet geloven en leef nu nóg in een soort roes, maar moet na al wat me overkomen is, nu wel leven met het feit dat mijn keuken onbewoonbaar is verklaard, mijn broer permanente schade lijdt aan de stembanden én ik mijn chihuahua kwijt ben. O en de lokale scouts heeft een prijs op mijn hoofd gezet. Twaalf dozen koekjes, om precies te zijn.

Oorzaak? Uw Currysaus. Onze Currysaus? Ja, uw Currysaus. 'Maar dat kan helemaal niet! Onze Currysaus is...' Jaja, wacht, laat uw wenkbrauwen maar langzaam weer zakken, ik elaboreer.

Twee dagen geleden had ik als fervent fan van uw sausjes zin in Curry. Ik zweer bij uw sausjes. Zo lang ik leef, komt die smerige boel van uw concurrentie mijn keuken niet in. Ooit heeft mijn broer bij wijze van 1 aprilgrap het eens gewaagd om me Heinzbocht voor te schotelen. Nou, daar ben ik twee dagen niet goed van geweest. Hij overigens een week of zes - oogkassen helen blijkbaar niet zo vlot.

Maar goed, trek in Currysaus, dus. Ik mijmerde even over waarmee ik de saus kon garneren. Ik koos voor een frikandel (van Mora).
Tevreden met deze uitstekende keuze, wandelde ik de keuken in, alwaar de chihuahua zat te bedelen aan de voeten van mijn broer, die cavia's aan het uitbenen was. Niet dat hij dol is op cavia's - hij had trek in uw Frietsaus en belieft geen frikandellen. (Zelfs niet die van Mora.)

Terwijl mijn frikandel (van Mora) een bruin jasje aangemeten kreeg, nam ik een groot bord, zinnens daar een gulle spiegel Currysaus op te etaleren. Ik draaide de nieuwe fles om en kneep. Toen ging alles razend snel.

Er moet íets in de fles gezeten hebben, waar Currysaus doodsbenauwd voor is, want het goedje wilde er zo snel mogelijk uit en liefst alles tegelijk. Het ene moment mik ik met de tong uit de mond behoedzaam de eerste druppels op mijn bord, het volgende ogenblik sta ik als een onopgeleide brandweerman saus in de rondte te spuiten met een debiet van negenhonderd liter per seconde. Mijn broer, die toen is beginnen schreeuwen, schrok zich te pletter en maakte daarbij een danig ongecontroleerde beweging dat zijn mes door het luchtruim kliefde alvorens op de tegels te kletsen, waarna het glijdend tegen de voordeur tot stilstand kwam.

Twaalf helse seconden heb ik daar oncontroleerbaar staan sproeien. Schreeuwend. Mijn broer in canon.
Het eindresultaat was schokkend. Al-les onder de saus. Alles rood. Mijn broer en ikzelf leken wel zes keer onverdoofd geslacht. De héle keuken was onherkenbaar verminkt en ergens onder die laag agressieve Curry zat mijn chihuahua. Ik hóór hem zachtjes 'wiffen' terwijl ik deze woorden type, maar ik zíe hem niet.

Mijn broer is toen - nog steeds schreeuwend - de trap opgerend en ging een verkwikkende douche nemen. Schreeuwend.
Terwijl ik de ravage in me opnam, ging de deurbel. Van onder tot boven besausd, gleed ik naar de voordeur, die ik niet kon opentrekken zonder eerst het mes op te rapen.
Voor mijn neus stonden twee scoutsmeisjes.
'Dag meneer, wij verkopen koekjes en...'
Hun woorden verstomden toen ze mijn verschijning zagen. Een man besmeurd in een rode, kleverige substantie, een groot mes in de hand.
Ze keken elkaar aan en zetten het op een gillen, precies twee octaven hoger dan mijn broer in de badkamer. Eén meisje liet haar koekjes voor wat ze waren en spurtte voor haar leven, tegen zo'n snelheid dat ze nu wel ongeveer in Senegal zal zitten. De andere jongedame verkoos flauw te vallen in de goot.

Onnodig te vermelden dat ik niet veel later bezoek kreeg van zwaarbewapende mannen in busjes met blauwe zwaailichten.

Met de politie is alles uitgeklaard. Die zeiden dat dit wel vaker gebeurt. Met mijn keuken komt het ook wel goed en mijn chihuahua, die zich nu waarschijnlijk in leven houdt met half uitgebeende cavia's, zal ik bij de verbouwingswerken vast wel terugvinden. Mijn broer? Nou, die schreeuwt ondertussen al iets minder hard. Komt allemaal snor.
Nee, niets van dit alles neem ik u kwalijk. Wat me echter wél dwarszit, is de barst in mijn geliefde fles Currysaus. Hoe komt die daar? Heeft u hier een plausibele verklaring voor?

[Afbeelding]

Met vriendelijke groeten,

Quad
Nu kan u als bedrijf op verschillende manieren reageren. U kan na drie regels zuchtend een Shift-Delete operatie uitvoeren. U kan een droog excuusmailtje terugzenden met de loze belofte de zaak uit te zoeken. En dan is er de 'Oliehoorn Way':
Fijnproever Quad,

Door verslagenheid en onbegrip moesten wij even op adem komen om zonder trillende vingers te reageren op onderstaande uiteenzetting van een situatie die wij onze grootste concurrenten nog niet zouden willen aandoen.
Los van de ravage is ons meer en meer duidelijk dat hier ook familiebanden, levens van dieren, kans op celstraf en traumatische schade bij scouts op het spel hebben gestaan.

Uiteindelijk voor ons een opluchting om te horen dat naast de cavia’s (die sowieso aan uitbenen toe waren) geen blijvende schade is aangericht!

Met alle emoties die losgekomen zijn ook binnen ons bedrijf na het lezen van uw bericht en daarbij de sessies met de bedrijfspsycholoog zijn wij nog niet in de feiten gedoken aan de hand van de door u verstrekte productiecodes.
Om het leed iets te verzachten sturen wij u wel alvast een nieuwe fles curry toe en tevens ook een fles van iedere andere saus binnen ons assortiment (met name de Wimpiesaus is niet verkeerd bij een Caviapootje) en brengen u vanzelfsprekend op de hoogte
wanneer wij meer achtergrondinformatie hebben gevonden met betrekking tot de merkwaardige barst in de dop.

P.s. Wij realiseren ons dat Rijssen niet om de hoek is bij Hoorn, maar mocht u eens in de buurt zijn dan bent u (en uw broer, de dames van scouting, de politieagenten en de Chihuahua) van harte welkom voor een rondleiding door de fabriek met tot slot een bezoek aan ons proefstation om u weer het volledige vertrouwen in onze producten te geven.


Met vriendelijke groet,

xx xx

Oliehoorn B.V.
De Compagnie 21
1689 AG Zwaag (Hoorn)
Een paar dagen later mocht Meneer de Klager dan ook volgend pakketje ontvangen:

http://www.zinloos.be/Cur2.jpg
http://www.zinloos.be/Chi1.jpg


Kudos voor Oliehoorn en mijns inziens hebben deze mensen een bedankje verdiend in de vorm van een foto, die hier dan een plaatsje in de Hall of Fame kan krijgen.

Wie over Photoshop-skills beschikt, wordt dan ook van harte aangemoedigd om wat leuks van deze foto te maken (Origineel).
Denk chihuahua en cavia.

Inzendingen welkom in de comments.


Fijn weekend!

Electronicaretailklantendienstmedewerkers

Door Coltrui op maandag 3 februari 2014 19:37 - Reacties (47)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 11.518

Stel. U verdient het zout op uw patatten als - hou u vast, ik verzin dit niet - 'electronicaretailklantendienstmedewerker'. Stel. U heeft een klant wiens E-reader DOA geleverd werd. Stel. Net die klant heeft tijd te veel, is irritant langdradig en heeft niks anders te doen dan onnozele mails te sturen. Stel. U ontvangt van deze klant onderstaande lap tekst in uw mailbox.

Lees verder »

MoraGate

Door Coltrui op vrijdag 17 augustus 2012 21:57 - Reacties (73)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 30.397

Ik heb nieuwe helden gevonden, Lieve Blogleeskindertjes. Waar menigeen ongebreideld vertrouwen stelt in Superman, Batman of voor mijn part Megamindy, om de wereld van haar zekere ondergang te redden, zet ik sinds vandaag mijn gehele fortuin in op het personeel van Mora. Ja, u leest het goed, het personeel van Mora.

Alles begon op een katerige zaterdagmiddag, die ik wilde pareren met een aantal bitterballen, een naar eigen ervaring geweldige remedie wanneer u de avond ervoor zowat de bodem uit uw glas heeft gekeken. Ik zette de frietketel aan het werk en opende ondertussen de doos Mora bitterballen, me reeds verheugend om de geafficheerde twaalf stuks soldaat te maken. Het waren er echter geen twaalf, tot mijn grote verbazing.

Voor de grap gooide ik volgende tweet in de lucht:

http://www.zinloos.be/mora/1.png

Wist ik veel dat een van mijn followers werkte voor Mora België. Alras ontspon zich volgende dialoog:

http://www.zinloos.be/mora/2.png

Nee, ze was niet Mora, edoch arbeidt deze bevallige jongedame blijkbaar voor de verkoopsafdeling van Mora België. Aanvankelijk besloot ik er niet op in te gaan, maar toen deze nieuwe follower zich een paar minuten later aan mijn lijstje toevoegde, rezen mijn mondhoeken.

http://www.zinloos.be/mora/3.png

Ik beloofde er werk van te maken, uiteraard met het oog op een geintje, wie klaagt nu immers over een extra bitterbal, right? Maar aangezien de gewenste DM via Twitter slechts uit honderd veertig karakters mag bestaan en ik op zijn zachtst gezegd nooit echt kort van stof ben geweest, deed ik het op een andere manier. Ik flanste met mijn ernstig dodelijke HTML-skillz een webpagina in elkaar en postte die ook op twitter.
Om nu mijn bewondering voor Mora's marketing ten volle te begrijpen, raad ik u aan deze link niet over te slaan en elk detail goed tot u te nemen. Neem dus eerst grondig de tijd om mijn gebazel aan hun adres even door te nemen.

Reactie bleef niet lang uit. Via Twitter werd me gevraagd om adres en telefoonnummer te verstrekken, wat ook geschiedde. Volgende conversatie kwam aldus via mail tot stand:
Beste,

Op vraag van Mevrouw Mieke De Laat (zie https://twitter.com/MiekeDeLaat/status/236023338382811136) stuur ik u bij dezen mijn adres.

Overigens mijn complimenten. Sportieve werknemers daar bij Mora, hoor...

<NAW gegevens>

Met Vriendelijke groet,

Coltrui
Beste,

Zou het ook nog even mogelijk zijn om je telefoon- en/of gsm-nummer door te geven ?

En bedankt voor het compliment, we proberen bij Mora het goede voorbeeld te stellen: voldoende beweging zodat we vaak kunnen snacken!

Met vriendelijke Mora-groeten
Beste,

Normaal strooi ik privé-gegevens niet zo graag in de rondte, maar goed, voor Mora zullen we een uitzondering maken. Noteer wel dat ik de lijn trek wanneer me mijn lievelingsmerk, maat en type van ondergoed wordt gevraagd.

<Insert nummer van onze vaste lijn. Nvdr: deze lijn wordt doorgeschakeld naar het mobiele nummer van mijn echtgenote. Zij beantwoordt zelden oproepen van onbekende nummers en haar antwoordapparaat luidt letterlijk: 'Er is niks na de biep. Ik bel u terug, terzij u een vervelend persoon bent.' Echt, excuses zoveel u wil, ik kan er ook niks aan doen.>

Mag ik vragen waarom u dit nodig heeft? Want let wel: mocht u gebruik willen maken van dit nummer en er wordt niet opgenomen, wordt u begroet door een nogal vreemde welkomstboodschap. Mijn vrouw heeft namelijk een goed stel hersens, maar op sociaal vlak wil er af en toe wel eens iets flagrant de mist ingaan.

Met vriendelijke groet,
Beste,

We zullen zeker geen misbruik maken jouw privé-gegevens, zolang Mora je lievelings-snackmerk blijft tenminste... :)

De reden waarom we je willen bellen is om vandaag nog af te spreken, zodat we jullie op een gepaste manier kunnen vergoeden.
Wij hebben getracht jullie op onderstaand nummer te bereiken, maar krijgen helaas een melding dat ‘dit nummer niet toegelaten is’.

Misschien dan best even via mail proberenaf te spreken … is er vanavond tussen 17u en 17.30u iemand aanwezig op jullie thuisadres?

Alvast bedankt voor je snelle reactie!


Met vriendelijke Mora-groeten,
Beste,

Rond die tijd zal er inderdaad wel iemand thuis zijn. Laat me wel vooropstellen dat het een geintje was en ik niet uit ben op 'een vergoeding' hoor. Ik doe dit soort dingen wel vaker, enerzijds omdat ik het leuk vind, anderzijds in de hoop dat ik iemand die hele dagen serieuze klachten moet behandelen misschien ook eens met een glimlach kan opzadelen.

Mag ik deze communicatie trouwens overnemen op mijn weblog? Er zit een leuk verhaaltje in, vind ik dan. Ook voor u en uw bedrijf. Heb al veel leuke reacties gehad op het gebeuren op twitter...

Overigens bedankt om te laten weten dat onze vaste lijn het niet meer doet. Daarvan waren we niet op de hoogte. Logisch ook aangezien de laatste keer dat ik mezelf telefoneerde dateert van die keer dat ik een halve fles Stroh Rum soldaat had gemaakt.
Beste,

Je opzet is zeker gelukt, de mensen van onze klachtendienst (en alle andere Mora-medewerkers trouwens ook) lopen al een aantal dagen goed geluimd rond!

Vandaar dat we zeker een gevolg willen breien aan dit verhaal, met de nodige knipoog natuurlijk. Je mag dan ook vanavond tussen 17u en17.30u een bezoekje verwachten.

Wij hebben er geen probleem mee dat je deze communicatie op je weblog plaatst, zijn zelf fan van dit soort leuke blogs.

Met vriendelijke Mora-groeten
Eerlijk gezegd begon ik hem serieus te knijpen. Voor hetzelfde geld hadden zij me tuk, wat niet onverdiend zou zijn, en kwamen ze met de rekening of een deurwaarder aanzetten om de extra bitterbal weer op te eisen of zo.

Net toen ik dacht onder te duiken in het tuinhuis van de buren, ging de deurbel. Met oncontroleerbaar bilnaadzweet opende ik de voordeur, alwaar een keurige jongeman zichzelf voorstelde als Moramedewerker, me een hand gaf en me daarna een zwarte enveloppe en een doos bitterballen overhandigde. Zijn 'prettige dag nog' beantwoordde ik met een mond vol tanden. Voor hij zwaaiend de oprit afreed, kon ik nog nét 'Jullie zijn een bende gekken!' uitbrengen.

En, Lieve Blogleeskindertjes, het is me daar een bende gekken. In de zwarte enveloppe zat toch wel een érg gepersonaliseerd kaartje.

En het doosje bitterballen?

Precies... Dertien stuks.

Een kudo waard. Dertien wat mij betreft.

Tamme klantendiensten

Door Coltrui op zaterdag 12 februari 2011 12:02 - Reacties (53)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 17.144

De dienstverlening van bedrijven van tegenwoordig is niet meer wat het geweest is. Klacht indienen of informatie vragen dient met behulp van webformulieren te geschieden en meer dan een pro forma automatisch gegenereerde reply wordt aan u niet besteed.
Van Chokotoff wilde ik bijvoorbeeld weten, of de kans heden ten dage nog bestaat om een gouden lijntje aan te treffen onder het aluminium folie'tje. Ik verzocht om info - geen mailadres te vinden op de site, enkel contactformulier.
Beste Mevrouw, Mijnheer,

Sta me toe om allereerst even mede te delen dat ik reeds sinds mijn eerste melktandje een vurig fan ben van de Chokotoff. Of het nu gaat om een verdiende, een fortuinlijk gevonden, een getrakteerde of een gestolen exemplaar: hij smaakt altijd en overal. Ik zeg altijd: 'Niks beter dan een Chokotoff, of het zouden er twee moeten zijn!' En dan lacht iedereen, al begrijp ik nog steeds niet waarom.
Ik zou een religie in het leven roepen ter ere van de Heilige Chokotoff, ware het niet dat mijn vrouw niet opgezet is met het idee haar kleine teen steeds tegen een altaar in de woonkamer te moeten stoten.
Edoch dient me iets van de lever. Wees gerust, het heeft niks met chocolade te maken.
Als kind placht ik, telkenmale een zorgvuldig opengemaakte Chokotoff op de tong verdween, heel voorzichtig, zij het met vingertjes trillend van verlangen, het zilveren laagje van het bonbonpapier te verwijderen. Groots moment was dat. Het was het moment waarna slechts twee emoties een kind konden overmannen. Trof ik niks speciaals aan op het papiertje, vocht ik tegen de tranen van ontgoocheling en een pruillip van gemiste kansen. Mijn God, wat heeft mijn lip gepruild in die tijd. Verscheen er echter een gouden lijntje op de verpakking, nou... Vreugde! Triomf! Onbeschrijflijke fierheid maakte zich dan meester van mijn hartje! Ik sprong steevast mijn BMX op, op zoek naar mijn vrienden, onderwijl onophoudelijk controlerend of ik de schat nog steeds in mijn broekzak voelde branden.
'Ik heb de schat! Ik heb de schat!' riep ik dan al van ver. Mijn vrienden spurtten me dan tegemoet en eisten bewijs. En terwijl het papiertje als een Heilige Graal met veel eerbied de kring rondging, verheugde ik me op wat komen zou. De cape was van mij. Ik was nu Chokotoffman (TM). En ik zou Chokotoffman (TM) blijven, tot een mijner vrienden het gouden lijntje trof.

En nu, beste Mevrouw, Mijnheer, ruim twintig jaar later, is Mark P. uit L. nog steeds Chokotoffman (TM). Al die tijd knabbel ik Chokotoffs bij het leven, sleep de zakken aan alsof het niks kost. Maar elke keer weer, weet mijn teleurgestelde hart niet meer van welk hout pijlen te maken, wanneer ik onder het zilverpapier alweer geen gouden lijntje kan ontwaren.
Bevrijd me. Stel me gerust. Verlos me van het vreselijke vermoeden, de nachtmerrie, dat u ergens in het verleden, in een vlaag van zinsverbijstering, besloten heeft om op te houden met het verheugen van een goudzoekershartje hier en daar?

Ik wil die cape terug!

Met vriendelijke groet en een pruillip,

Coltrui
Ex-Chokotoffman (TM)
Tot op heden geen antwoord. Niks. Schokkend.


Ikea, ook gecontacteerd. De oudste was op een Ikeastoel gaan staan, was er doorgezakt en hield er een gebroken arm aan over. Ik ben de laatste die een soort compensatie verwacht en haak ook af wanneer die mij geboden wordt, maar ik vind toch dat ik mijn woede mag kanaliseren - terecht of onterecht, I don't care, mijn dochter heeft een arm gebroken. In razende colère kroop ik in de pen.
Beste,

Als vurig fan van uw gamma, staat mijn gehele huis vol met uw meubels. Aangezien ik twee kleine koters heb rondwaren, draag ik - net als u - veiligheid hoog in het vaandel.

Groot was mijn verbazing, toen mij bij de ochtendkoffie aan mijn Bjursta eettafel - het pronkstuk van mijn keuken, het dient gezegd - hartverscheurend gekerm ter ore kwam. Bij nader onderzoek, bleek dat mijn 23 kilogram wegende
oudste dochter één van onze zes Leksvikstoelen aangewend had als opstapje, teneinde een stripverhaal uit onze Billyboekenkast te kunnen graaien.

Als u me toestaat een stukje van uw webcontent te citeren:

'Speciale aandacht voor kinderveiligheid

IKEA besteedt speciale aandacht aan kinderproducten, die moeten beantwoorden aan bijzonder hoge kwaliteits- en veiligheidseisen. IKEA medewerkers die kinderproducten ontwikkelen en inkopen leren over de ontwikkelingsbehoeften, veiligheid en gezondheid van kinderen in ons opleidingsprogramma Children’s School.'

Om heel eerlijk te zijn, vind ik dat dit stukje tekst in mijn ogen niet met de waarheid strookt.

Gelieve hier vier weken gips te vinden.

Met vriendelijke groet,

Coltrui
Wegens de 'confedentiality notice' in de footer van zijn antwoord, kan ik het antwoord niet citeren, maar zijn verzoek kwam erop neer om de exacte feiten haarfijn uit de doeken te doen. Veel duidelijker kon ik het niet beschrijven, dus mailde ik maar dat mijn vorige bericht enkel ter kennisgeving was. Het antwoord was een out of office reply.

Een tijdje geleden, slaagde collega-blogster De Huisvrouw er tijdens een blogmeeting in, om tot groot jolijt van alle aanwezigen haar immer belerende wijsvingertje in de hens te zetten met behulp van een doosje lucifers. Zij vond het schandalig, ik vond dat gewoon dom, edoch verdomd entertainend. Maar goed, elke reden is goed om te klagen, en daarom poetste ik mijn roestige Engels even op alvorens onderstaand mailtje te verzenden naar het Zweedse bedrijf dat de stoute lucifers vervaardigt.
Dear Manufacturer of Evil Matches from Hell and Beyond,

Yesterday I was craving for an after dinner cigarette, but my lighter refused to work. I don’t know if you are a smoker, but if you are, I’m sure you can imagine the frustration I suffered.

At first, I just nervously bit my nails, then I ran around the kitchen table, screaming as if I had a bad hairday. Finally, I ended up kicking my chihuahua in the butt, before throwing it out of the window.

Just when I was about to kill myself with a very dull knife, I remembered keeping some matches by the fireplace. Your matches. Again screaming, though this time of joy, I ran outside, apologized to my dog, went back inside and picked up the matchbook, happy to see there were still a few left.

Let me tell you: the happiness didn’t last long. As I struck a match with my right hand, the entire booklet, which I was holding in my left hand, caught fire with a flame that not only blinded me for a few moments but also scorched my right index finger, as you can see in the picture I attached. For the third time that day, I yelled like a piglet in a blender and I haven’t stopped screaming since. As a matter of fact, I’m still screaming right now, and I think I will keep screaming from the top of my lungs until this oozing, nasty burn turns into an ugly yet less painful scar.

I’ll never ever buy your matches again. Just thought I’d let you know.

With a sincere scream of infernal pain,

Gerda Spinoy
Het antwoord liet niet lang op zich wachten. De brave man van Customer Care vond de consument duidelijk te dom voor woorden:
Dear Mr. Spinoy! (Jaja, Mister!)

We received your e-mail via the Swedish Match consumer contact.

We checked the enclosed picture and can tell you, that was a poor handling mistake of the matches. It can never happen that the matches are burning from alone. It can only be, that one burnt splint was during the burning time touching the other matches.

Best regards

<Brave man van Customer Care>
Mijn kennis van de Engelse taal is ontoereikend om ten volle van dit stukje proza te kunnen genieten - in ieder geval moest ik het daarmee doen.

Ofwel maakt men er zich heden ten dage veel te gemakkelijk vanaf, ofwel doe ik iets verkeerd en moet ik in de leer bij ene meneer Koelman, de meester in dit soort praktijken, zo is mij verteld.

Ofwel heb ik gewoon tijd teveel en moet ik niet zeuren.

PS: de chihuahua maakt het goed.

Een aanrader!

Door Coltrui op vrijdag 21 augustus 2009 15:00 - Reacties (40)
Categorieën: Coltrui valt anderen lastig., Recycled, Views: 37.419

Ik heb een nieuwe hobby. Sinds kort verloopt mijn communicatie in uitermate deftig en dus belachelijk taalgebruik. Mails, telefoongesprekken en dagdagelijkse dialoog, alles loopt over van de archaïsmen, beleefdheidsvormen en protocollaire zinsneden, tot zenuwslopende ergernis van de ene, en groot jolijt van de andere. Niet alleen de wenkbrauwen van familie, vrienden, collega’s en kennissen gaan fronsend de hoogte in, neenee, ook met volslagen vreemden communiceer ik op die wijze.
En weet u wat daar nu zo fantastisch aan is? Sommigen spelen het spelletje mee en wringen zich in allerlei bochten om een antwoord te formuleren dat qua ingewikkeldheid niet moet onderdoen voor een wettekst uit 1830. Of zo.
Zo stuurde ik vorige week onderstaand mailtje naar onze voormalige energieleverancier:
Waarde,

Heuglijk nieuws!
Met trots en blijdschap in mijn hartje, kan ik u melden dat ik de domicilie, die bij u te boek staat als mijn huidige verblijfadres, geruild heb voor een nieuwe woonst.
Dit noopt me tot de onevitabele administratieve taak om u daarvan op de hoogte te brengen. Wees echter niet bevreesd: hoewel u mij vanaf heden dus niet meer tot uw klantenbestand kan rekenen, zouden de occupanten in spe van betreffend pand het op prijs stellen mocht de overeenkomst tussen uw bedrijf en mij verlengd worden, edoch met hen als nieuwe betalende partij.

Nu vernam ik via uw uiterst informatieve webstek dat wij daartoe een zogenaamd ‘verhuisdocument’ dienen op te maken, waarop onder andere melding moet worden gemaakt van mijn klantnummer. Driewerf helaas, over dit gegeven beschik ik niet, aangezien het maandelijks verschuldigde met behulp van een domiciliëring vereffend wordt, waarbij ik verstoken blijf van een overschrijving waarop mijn klantnummer mogelijks terug te vinden zou zijn.

Mocht u de opportuniteit vinden om me mijn klantennummer per kerende te laten geworden, zou ik u ten zeerste en tot in de eeuwigheid verplicht zijn.
Met oprechte hoogachting,

Coltrui
Toegegeven, ik had gewoon iets kunnen mailen in de aard van ‘Hey trut, stuur mij mijn klantennummer eens en wat rap!’, maar dat is zo gemakkelijk. Soit, vandaag kreeg ik volgend mailtje terug:
Geachte heer Coltrui,

Wij hebben uw elektronisch schrijven de dato 18 augustus jongstleden in goede orde ontvangen en danken u hiervoor beleefd. Met evenveel vreugde in mijn hart, kan ik u de mare brengen dat uw klantnummer xxxxxxx is.

Mochten er voorts nog noten dan wel vragen bestaan, neem dan telefoon, pen of toetsenbord ter hand en draal niet om me te contacteren.

Hopende u van dienst te zijn geweest en vanzelfsprekend met extreem beleefde groeten,

Natasja
En dáár doe ik het dus voor. Als iedereen zo zou communiceren, zou er heel wat meer vreugde in de harten zijn, denk ik.