Electronicaretailklantendienstmedewerkers

Door Coltrui op maandag 3 februari 2014 19:37 - Reacties (47)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 11.600

Stel. U verdient het zout op uw patatten als - hou u vast, ik verzin dit niet - 'electronicaretailklantendienstmedewerker'. Stel. U heeft een klant wiens E-reader DOA geleverd werd. Stel. Net die klant heeft tijd te veel, is irritant langdradig en heeft niks anders te doen dan onnozele mails te sturen. Stel. U ontvangt van deze klant onderstaande lap tekst in uw mailbox.

Lees verder »

Beste buurman, een vraagje...

Door Coltrui op zondag 8 september 2013 15:20 - Reacties (39)
Categorie: Frustraties, Views: 10.544

Beste buurman,

Tot u schrijft uw buurman, die uitzonderlijk even alle wellevendheid opzijschuift en toegeeft aan de zonde die nieuwsgierigheid heet.
U moet weten dat uw gezin en haar gewoontes de laatste tijd het meest frequente gespreksonderwerp vormen in de wijk en teneinde te vermijden dat de luchtige gesprekjes in de wachtrij aan de buurtwinkelkassa uitmonden in hardnekkige roddels, vraag ik u een tipje van de sluier te lichten.

De wijkbewoners zijn namelijk verdeeld in twee kampen, waarbij elk kamp een eigen theorie aanhangt die uw gedrag van de laatste weken zou moeten verklaren.
Kamp A beweert bij hoog en laag dat u zich een nieuwe hobby heeft aangemeten: speciale kunstmest produceren.
Volgens de aanhangers van dit kamp, beschikt u namelijk over een scheikundige formule om een meststof te vervaardigen die de eigenschap heeft om alles in uw tuin op één nacht tijd plots drie meter te doen groeien. Het zou de verklaring zijn voor het feit dat u elke dag uw gras maait en de haag scheert. Naar het antwoord op de vraag waarom dit vóór acht uur ‘s ochtends moet gebeuren, wordt door kamp A nog naarstig gezocht.

Kamp B daarentegen, vermoedt dat u een rol aangeboden heeft gekregen in een WO II-film, waarbij u de rol vertolken zal van niemand minder dan Adolf Hitler. Deze theorie wordt vooral gevoed door verklaringen van uw directe linker- en rechterburen. Ze beweren immers u elke dag te horen oefenen, waarbij uw vrouw en dochter fungeren als antagonisten. Uw dochter zou daarbij trouwens een dubbelrol op zich nemen: bij de scènes die zich buiten afspelen, zou ze de rol van ‘Shana’tje’ vertolken, terwijl ze intra muros ‘Shanagodverdomme’ gestalte geeft. Uw vrouws karakter zou ‘Kutwijf’ heten en blijkt weinig tekst te moeten voorbereiden.

Welke theorie ook de juiste is, beide kampen zijn het er broederlijk over eens dat het iets betreft dat reden geeft tot uitbundig vieren. Bijna elke avond wordt er in de netjes gemaaide tuin gefeest met muziek en gasten die hun hand niet omdraaien voor een decibel meer of minder. U praat honderduit en met gepaste trots over Shanaatje en uw vrouw, terwijl Kutwijf en Shanagodverdomme waarschijnlijk geen oog dichtdoen. Net als wij, maar laat dat de pret niet bederven.

Verlos ons uit ons lijden en laat me even per kerende weten welk kamp het bij het rechte eind heeft. Er is bedrijvig gegokt geweest en de winsten moeten toch ooit uitgekeerd worden.

Met vriendelijke groet,

Een buurman.

PS: Vervelige kloot!

MoraGate

Door Coltrui op vrijdag 17 augustus 2012 21:57 - Reacties (73)
Categorie: Coltrui valt anderen lastig., Views: 30.532

Ik heb nieuwe helden gevonden, Lieve Blogleeskindertjes. Waar menigeen ongebreideld vertrouwen stelt in Superman, Batman of voor mijn part Megamindy, om de wereld van haar zekere ondergang te redden, zet ik sinds vandaag mijn gehele fortuin in op het personeel van Mora. Ja, u leest het goed, het personeel van Mora.

Alles begon op een katerige zaterdagmiddag, die ik wilde pareren met een aantal bitterballen, een naar eigen ervaring geweldige remedie wanneer u de avond ervoor zowat de bodem uit uw glas heeft gekeken. Ik zette de frietketel aan het werk en opende ondertussen de doos Mora bitterballen, me reeds verheugend om de geafficheerde twaalf stuks soldaat te maken. Het waren er echter geen twaalf, tot mijn grote verbazing.

Voor de grap gooide ik volgende tweet in de lucht:

http://www.zinloos.be/mora/1.png

Wist ik veel dat een van mijn followers werkte voor Mora België. Alras ontspon zich volgende dialoog:

http://www.zinloos.be/mora/2.png

Nee, ze was niet Mora, edoch arbeidt deze bevallige jongedame blijkbaar voor de verkoopsafdeling van Mora België. Aanvankelijk besloot ik er niet op in te gaan, maar toen deze nieuwe follower zich een paar minuten later aan mijn lijstje toevoegde, rezen mijn mondhoeken.

http://www.zinloos.be/mora/3.png

Ik beloofde er werk van te maken, uiteraard met het oog op een geintje, wie klaagt nu immers over een extra bitterbal, right? Maar aangezien de gewenste DM via Twitter slechts uit honderd veertig karakters mag bestaan en ik op zijn zachtst gezegd nooit echt kort van stof ben geweest, deed ik het op een andere manier. Ik flanste met mijn ernstig dodelijke HTML-skillz een webpagina in elkaar en postte die ook op twitter.
Om nu mijn bewondering voor Mora's marketing ten volle te begrijpen, raad ik u aan deze link niet over te slaan en elk detail goed tot u te nemen. Neem dus eerst grondig de tijd om mijn gebazel aan hun adres even door te nemen.

Reactie bleef niet lang uit. Via Twitter werd me gevraagd om adres en telefoonnummer te verstrekken, wat ook geschiedde. Volgende conversatie kwam aldus via mail tot stand:
Beste,

Op vraag van Mevrouw Mieke De Laat (zie https://twitter.com/MiekeDeLaat/status/236023338382811136) stuur ik u bij dezen mijn adres.

Overigens mijn complimenten. Sportieve werknemers daar bij Mora, hoor...

<NAW gegevens>

Met Vriendelijke groet,

Coltrui
Beste,

Zou het ook nog even mogelijk zijn om je telefoon- en/of gsm-nummer door te geven ?

En bedankt voor het compliment, we proberen bij Mora het goede voorbeeld te stellen: voldoende beweging zodat we vaak kunnen snacken!

Met vriendelijke Mora-groeten
Beste,

Normaal strooi ik privé-gegevens niet zo graag in de rondte, maar goed, voor Mora zullen we een uitzondering maken. Noteer wel dat ik de lijn trek wanneer me mijn lievelingsmerk, maat en type van ondergoed wordt gevraagd.

<Insert nummer van onze vaste lijn. Nvdr: deze lijn wordt doorgeschakeld naar het mobiele nummer van mijn echtgenote. Zij beantwoordt zelden oproepen van onbekende nummers en haar antwoordapparaat luidt letterlijk: 'Er is niks na de biep. Ik bel u terug, terzij u een vervelend persoon bent.' Echt, excuses zoveel u wil, ik kan er ook niks aan doen.>

Mag ik vragen waarom u dit nodig heeft? Want let wel: mocht u gebruik willen maken van dit nummer en er wordt niet opgenomen, wordt u begroet door een nogal vreemde welkomstboodschap. Mijn vrouw heeft namelijk een goed stel hersens, maar op sociaal vlak wil er af en toe wel eens iets flagrant de mist ingaan.

Met vriendelijke groet,
Beste,

We zullen zeker geen misbruik maken jouw privé-gegevens, zolang Mora je lievelings-snackmerk blijft tenminste... :)

De reden waarom we je willen bellen is om vandaag nog af te spreken, zodat we jullie op een gepaste manier kunnen vergoeden.
Wij hebben getracht jullie op onderstaand nummer te bereiken, maar krijgen helaas een melding dat ‘dit nummer niet toegelaten is’.

Misschien dan best even via mail proberenaf te spreken … is er vanavond tussen 17u en 17.30u iemand aanwezig op jullie thuisadres?

Alvast bedankt voor je snelle reactie!


Met vriendelijke Mora-groeten,
Beste,

Rond die tijd zal er inderdaad wel iemand thuis zijn. Laat me wel vooropstellen dat het een geintje was en ik niet uit ben op 'een vergoeding' hoor. Ik doe dit soort dingen wel vaker, enerzijds omdat ik het leuk vind, anderzijds in de hoop dat ik iemand die hele dagen serieuze klachten moet behandelen misschien ook eens met een glimlach kan opzadelen.

Mag ik deze communicatie trouwens overnemen op mijn weblog? Er zit een leuk verhaaltje in, vind ik dan. Ook voor u en uw bedrijf. Heb al veel leuke reacties gehad op het gebeuren op twitter...

Overigens bedankt om te laten weten dat onze vaste lijn het niet meer doet. Daarvan waren we niet op de hoogte. Logisch ook aangezien de laatste keer dat ik mezelf telefoneerde dateert van die keer dat ik een halve fles Stroh Rum soldaat had gemaakt.
Beste,

Je opzet is zeker gelukt, de mensen van onze klachtendienst (en alle andere Mora-medewerkers trouwens ook) lopen al een aantal dagen goed geluimd rond!

Vandaar dat we zeker een gevolg willen breien aan dit verhaal, met de nodige knipoog natuurlijk. Je mag dan ook vanavond tussen 17u en17.30u een bezoekje verwachten.

Wij hebben er geen probleem mee dat je deze communicatie op je weblog plaatst, zijn zelf fan van dit soort leuke blogs.

Met vriendelijke Mora-groeten
Eerlijk gezegd begon ik hem serieus te knijpen. Voor hetzelfde geld hadden zij me tuk, wat niet onverdiend zou zijn, en kwamen ze met de rekening of een deurwaarder aanzetten om de extra bitterbal weer op te eisen of zo.

Net toen ik dacht onder te duiken in het tuinhuis van de buren, ging de deurbel. Met oncontroleerbaar bilnaadzweet opende ik de voordeur, alwaar een keurige jongeman zichzelf voorstelde als Moramedewerker, me een hand gaf en me daarna een zwarte enveloppe en een doos bitterballen overhandigde. Zijn 'prettige dag nog' beantwoordde ik met een mond vol tanden. Voor hij zwaaiend de oprit afreed, kon ik nog nét 'Jullie zijn een bende gekken!' uitbrengen.

En, Lieve Blogleeskindertjes, het is me daar een bende gekken. In de zwarte enveloppe zat toch wel een érg gepersonaliseerd kaartje.

En het doosje bitterballen?

Precies... Dertien stuks.

Een kudo waard. Dertien wat mij betreft.

Mag het iets meer zijn?

Door Coltrui op maandag 23 juli 2012 22:47 - Reacties (45)
Categorie: Coltrui's kroost, Views: 7.544

Mijn oudste dochter, Robin, negen wilde winters, werd een tijdje geleden gediagnosticeerd met dyscalculie. Voor uw gemoed volschiet en u moet vechten tegen tranen van medeleven: het betreft een rekenstoornis die gepaard gaat met een zwak ruimtelijk inzicht, dus op zich is dit niet zo'n ramp. Bloemen noch kransen, graag.

Daarom 'geniet' ze type-8-onderwijs, een opleiding waarvan ik na een jaar niet meer zo gecharmeerd ben. Deze wijze van onderricht zal vast haar nut hebben, maar met het risico beschuldigd te worden van het 'mijn-kind-schoon-kind'-syndroom, beweer ik: niet voor mijn dochter. Maar goed, wat die keuze betreft, mag ik misschien hand in eigen boezem steken, maar gedane zaken doen me afdwalen.

Blijkbaar gaat het type-8-onderwijs onvermijdelijk gepaard met het monitoren van de leerlingen door het Centrum voor Leerlingenbegeleiding (CLB) en een handvol psychologen. Waarschijnlijk stoot ik nu mensen tegen de borst, maar ik kan me niet van de indruk ontdoen dat dit legertje Overkill de drang heeft om hun nut te moeten bewijzen, door elk stoornisetiketje dat in hun archief zit, op elke leerlings voorhoofd te duwen om te kijken of het blijft kleven. Want plots - ik weet zelfs niet meet wat, waar, wanneer en waarom - bleek een van die labeltjes wonderwel een beetje aan mijn dochter te blijven plakken. Sindsdien ligt er dagelijks Ritalin naast haar kommetje ontbijtgranen. ADHD. 'Een beetje,' hadden ze gezegd. 'Een beetje ADHD.'

Toegegeven, ze kan wat uitgelaten doen, maar het is niet zo dat ze baviaangewijs aan de luchter in onze bijkeuken hangt te bengelen. Dat kan niémand beweren. Want wij hebben geen luchter in de bijkeuken, vooral wegens gebrek aan bijkeuken. Hoe het ook zij, als ik me mijn eigen jeugd weer voor de geest haal, moet ik concluderen dat ik als glad woelwater niet voor haar moest onderdoen - integendeel. Toch heb ik nooit medicatie gekregen en is het - u zal het ongetwijfeld met mij eens zijn - redelijk goedgekomen.

Vannacht had ik een droom. Eerlijk is eerlijk, Martin Luther King was me een beetje voor, maar mijn droom was ook speciaal.
Ik was ijverig aan het werk - het was maar een droom, weet u nog? - toen ik werd gebeld door school. Of ik dringend kon komen.
Ik trof Robin aan in een bed, vastgeketend, volledig in het gips en omringd door een tiental wetenschappelijk uitziende mannen én vrouwen - ik droom redelijk geëmancipeerd de laatste tijd - in witte schorten, gewapend met pen en notitieblok.

'Wat... Wat is er gebeurd?' vroeg ik met de handen in het haar.
Een man stapte naar voor en schraapte zijn keel terwijl hij door zijn papieren bladerde.
'We hebben haar eens grondig onderzocht,' sprak hij. De andere witte vesten knikten instemmend en bladerden ook door hun notities.
'En?'
'Nou, om te beginnen... We denken dat ze lijdt aan paranoide schizofrenie...'
'Wát?'
'Wees gerust, een beetje maar.'
'Een béétje? En... En dat gips?'
De man richtte zich tot een vrouwelijke collega.
'Waarvoor was dat nu weer?'
'Knie-, elleboog-, heup- en wenkbrauwdysplasie. Een beetje. Denken we. We zijn niet zeker, maar we hebben haar preventief al een paardenmiddel toegediend.'
'Maar...'
'En mond- en klauwzeer. Heeft ze ook. Een beetje. Niet honderd procent zeker, maar ze wordt wel behandeld. Men kan niet voorzichtig genoeg zijn. Wat dat betreft raden wij aan dat u haar prostaat ook eens laat onderzoeken...'
Vol ongeloof reikte ik naar Robins vastgeketende rechterhand.
'Niet doen!' schreeuwde de man die vervolgens met het hele team vol afgrijzen achteruitdeinsde.
'Ze is bezeten! Enfin, een bee...'
Hij maakte zijn zin niet af. Robin opende de ogen, waarvan ik enkel het wit ontwaarde, en begon verwoed aan haar kettingen te rammelen. Ze was snel los. Als een spin sprong ze via de muur naar het plafond waar ze bleef kleven. Haar hoofd draaide honderdtachtig graden en ze braakte de hele kamer onder.

Ik schrok wakker, ging rechtop zitten en terwijl ik denkbeeldig braaksel van mijn gezicht probeerde te vegen, vroeg ik me af: 'Heb ik wel de juiste keuzes gemaakt? Leg ik de toekomst van mijn dochter niet te veel in de handen van overijverige organen? En wat gaan we vanavond eten?'

Wel ja, ik maak me zorgen. Een beetje dan toch.

Een berg sinaasappels

Door Coltrui op zondag 15 juli 2012 12:48 - Reacties (21)
Categorie: Varia, Views: 4.424

Ik zit in de wagen en wacht tot het licht groener oorden kiest. De radio haspelt de files af, waarschijnlijk veroorzaakt door de regen. De ruitenwissers maken een haal en ik ben getuige van hoe een krom, oud besje de supermarkt inwaggelt. Ze weet het vast niet, maar ik zie haar hier bijna elke dag. Als het goed is, komt ze zometeen weer buiten met - jup, daar is ze weer. Zoals steeds draagt ze weer datzelfde plastic zakje en ik verwed er mijn hele hebben en houden om, dat daar ook vandaag weer een sinaasappel in schuilt. Eén enkele sinaasappel.
Hoewel het groen wordt voor mij, geef ik haar het teken dat ze nog kan oversteken. Tijd zat. Ze glimlacht. Het zakje gaat langzaam omhoog en de sinaasappel bedankt me. Mijn gedachten dwalen af.

Ze zit bij het raam en volgt de regendruppels die naar beneden meanderen. Het is eens wat anders. De kruiswoordpuzzel lukt niet echt en voor het Tel Sell-geweld heeft ze nooit een zwak gehad. En het dagboek dat ze ooit bijhield, eindigde in de prullenbak, toen ze merkte dat elk schrijfsel wel een kopie leek van de dag ervoor.
Nog een uurtje of drie en ze kan naar beneden schuifelen voor het middagmaal. Niet dat die mondvol smakeloos kapotgekookte groentenpap drie sterren verdient, of haar medebewoonsters een interessant gezelschap vormen - vrienden maken doe je hier beter niet - maar haar trouwe zetel verdient meer dan doorzitwonden.
Alles gaat voorbij, weet ze. Haar benen hebben bijna de laatste kilometers afgelegd en ze hoopt deze afstand te vergroten met een wandelstok. Haar ogen zijn mee met haar op pensioen gegaan en de bruine vlekjes op haar handen vormen stilaan een waardig boeket kerkhofbloempjes. Ze geeft niet om deze kwaaltjes. Er zijn slechts twee zaken die haar bedroeven. Haar ouderdom, die blijkt niet te genezen. En haar dagelijkse zorgen. Want die mist ze.

Bitter is ze niet. Niet meer, tenminste. Want toegegeven, aanvankelijk was ze koppig. Furieus op de kinderen, zoals alle nieuwkomers die ze de afgelopen jaren in de kantine hoorde foeteren. Ze had haar zoon er flink van langs gegeven.
Is dit mijn dank? Tachtig worden, en bij wijze van feest drie hoog in een Wachtkamertje gepropt worden en voortaan moeten leven tussen wezens die hier écht thuishoren? Ik wéét wat er gaat gebeuren! Jullie komen aanvankelijk vast massaal op bezoek, maar als iedereen denkt zijn plicht vervuld te hebben, als we met eigen ogen gezien hebben dat het oude mens hier wel een fijne oude dag krijgt, heb ik het laatste van jullie gezien!
Ze heeft gelijk gehad, zo bleek. Het blijft bij een telefoontje met haar verjaardag. Een uitnodiging met Kerst. Als het niet te glad is. Maar ze begrijpt het. Druk. Werken. Zo gaat dat nu eenmaal. Vroeger was dat allemaal anders, maar vroeger heeft zijn beste tijd gehad.

De wind wakkert aan en de regen lijkt speciaal haar raam te viseren.
'Rotweer,' zucht ze. 'Geen sinaasappel dan maar vandaag...'
Al maandenlang gaat ze dagelijks naar het supermarktje, recht tegenover de residentie, waar ze een sinaasappel koopt. Ze houdt helemaal niet van sinaasappels, maar het uitje geeft haar voldoening. Het lijkt wel eeuwen geleden dat ze zich verloren danste, de wereld proefde, en God weet dat ze wild heeft liefgehad, maar een glimlach van de kassierster, het praatje met de man aan de bushalte, het aardige gebaar van de man in de auto bij het stoplicht - het komt in de winter van haar leven qua genoegdoening aardig in de buurt. Maar geen kat die dat begrijpt.

Ze richt haar blik op het raam en pikt er twee druppels uit. Als de linker eerst beneden is, blijf ik thuis. Nou ja... Thuis... Wint de rechter, ga ik een sinaasappel kopen. Regen of geen regen.
Gestaag glijden beide druppels naar beneden en ze moet de geranium opzijschuiven om te zien hoe het pleit beslecht wordt. De linkerdruppel verdwijnt het eerst.
Ze schrikt als haar raam plots blauwwit kleurt. Een ambulance rijdt voor. Enkel blauwe lichten, geen sirene. Ze weet wat dat betekent. Weer eentje permanent ontslagen uit de Wachtkamer.
Voorzichtig krabbelt ze recht en zoekt ze haar jas. Ze vindt hem, trekt hem aan en voelt even met de rechterhand in haar jaszak of het plastic tasje daar nog zit.

'Ach wat,' grinnikt ze. 'Wat kan het mij schelen. Mijn verhaal kennen ze. Ik laat niks bijzonders na. Afgezien van die onverklaarbare berg sinaasappels dan...'